Stravinsky: Dumbarton Oaks Concerto in de bewerking voor twee piano’s op Stravinsky in Black and White door The Bugallo-Williams Piano Duo: …en God zag dat het goed was. Op deze röntgenfoto van de oorspronkelijke kamerorkestversie ontsnapt zelfs het kleinste detail niet aan je aandacht. En dat is belangrijk, want Stravinsky is detail vermomd in grote lijn (en een enkele keer andersom).
 
Mahler: Derde symfonie, derde deel (uitvoering Bernstein). Mahler, sinds lang min of meer verdwenen achter mijn muzikale horizon, maakte onlangs in het Concertgebouw zijn rentree tijdens mijn eerste live beluisterde Derde symfonie. Er spookt sindsdien een posthoorn door mijn hoofd.
 
Als het dan toch Mahler moet zijn, dan de Mahler die van Schubert hield. Vandaar: Schuberts Fantaisie in C voor viool en piano (op mijn I-pod staat meen ik de uitvoering van Viktoria Mullova en pianist Bruno Canino). Raadselachtige schoonheid – excuus voor het cliché.
 
Of - als het nogmaals Mahler moet zijn - de Mahler die door Luciano Berio zo geniaal van het scherzo uit zijn Tweede symfonie werd beroofd. Citeren heet dat officieel. Wat heet: Mahlers muziek kolkt als een wilde rivier door dit werk, en passant het wrakhout van de halve muziekgeschiedenis met zich meesleurend. Uitvoering op DG met de componist als dirigent.
 
Bach: Anne Sofie von Otter zingt aria’s van Bach, want: altijd Bach (wisselende Bach) en nu ook nog door Anne Sofie zelf. ‘Widerstehe doch der Sünde’ – mijn hemel, hoe de zonde te weerstaan bij de lokroep van deze stem?
 
Elmer Schönberger