Aan de Universiteit van Oxford studeerde Rory Stewart geschiedenis, filosofie en economie en ging in 1997 aan de slag als jonge diplomaat. Hij maakte snel carrière in Indonesië en Montenegro. Maar… tot ieders verbijstering nam hij in 2000 ontslag. Hij ging op voettocht.
Stewart liep vanuit Turkije 9000 kilometer door Iran, Pakistan, India, Nepal en Afghanistan. Over zijn avonturen op het stuk van de route van Herat naar Kabul schreef hij een boek. Het reisverhaal speelt in 2002 en het is hartje winter: het werd de wereldwijde bestseller “The Places in Between”.
 
In augustus 2003, een half jaar na de Amerikaanse invasie in Irak, nam Rory Stewart een taxi van Jordanië naar Bagdad. Al snel werd hij benoemd tot plaatsvervangend gouverneur in de Zuid-Iraakse provincie Maysan. De betrekkelijk onervaren en gebrekkig Arabisch sprekende Stewart moest voor de Internationale Coalitie een provincie met 850.000 inwoners besturen. Hij werd geconfronteerd met schrijnende armoede, gangsters, vijandige politici, tribale strijd en een fundamentalistische opstand, waarbij zijn kantoor enige dagen onder vuur kwam te liggen en hij al zijn inventiviteit moest aanwenden om zichzelf en zijn staf te redden. Hij was „Een eenzame buitenlander met het bevel over niemand”. Dit citaat komt uit zijn veelgeprezen boek “Prince of the Marshes”.
 
In 2004 werd hij wetenschappelijk medewerker aan Harvard. Omdat Rory Stewart de Koninklijke Kleinzonen William en Harry ooit lesgegeven had, vroeg Prins Charles hem in 2005 een organisatie op te zetten in Afghanistan, om het erfgoed van Kabul te behoeden voor de ondergang.
Over deze NGO: “Turquoise Mountain Foundation” werd een documentaire uitgezonden op de televisiezender Arte. Ook de BBC had Stewart inmiddels ontdekt.
Er is ooit een vergelijking gemaakt met de Britse luitenant “Lawrence of Arabia”, die tijdens de tweede wereldoorlog de genegenheid van de Arabieren won. Deze vergelijking komt steevast in veel interviews terug en hoewel Stewart dit lacherig relativeert, inspireerde het de BBC tot het maken van een tweedelige documentaire over Lawrence of Arabia met Rory Stewart als verteller, terwijl hij op een kameel rijdt alsof hij zijn hele leven nooit anders heeft gedaan.
 
Ondertussen werkt Stewart onverdroten verder aan zijn serieuze carriere. Hij adviseert Hillary Clinton over Afghanistan, en steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. “Een Afghaanse oplossing voor een Afghaans probleem”, schrijft hij in een essay. In 2009 werd hij benoemd tot directeur van het Carr Center for Human Rights Policy (Harvard), een onderzoeksinstituut voor de rechten van de mens.
En nu wacht hem een binnenlandse uitdaging.
Stewart stelde zich verkiesbaar voor de Britse Conservatieve Partij. En tot zijn verbazing werd hij gekozen als afgevaardigde voor het Schotse district Penrith and the Border om deel te nemen aan de nationale verkiezingen.
Komt er nu een einde aan het avontuurlijk en romantische bestaan van Rory Stewart en wordt hij een “gewone” politicus?
Dat valt te bezien. Brad Pitt heeft het plan opgevat een film over hem te maken. “Stel dat die film er komt, wat vindt u daar dan van?“ vroeg een journalist van de Sunday Times. Stewart reageerde droogjes: “Het gebrek aan verloofdes in mijn leven is een rampzalig probleem, want ze hebben natuurlijk een ‘love story’ nodig. ’t Zou mij trouwens ook wel goed uitkomen als iemand die rol wil spelen.”