Met zijn bijzondere, nietsontziende blik op Nederland trekt hij de laatste jaren met zijn artikelen en boeken de aandacht van pers en vakgenoten. Binnen zijn vakgebied noemt men Schinkel een ‘radicale denker’ die scherpzinnig en meedogenloos analyseert en redeneert. Zijn boek Denken in een tijd van sociale hypochondrie (2007) is ‘briljant’ genoemd.
 
Sinds 2005 is Schinkel universitair docent in de theoretische sociologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij publiceert onder meer over de staat, ‘integratie’ en de sociologie van de liefde. In 2007 verscheen Denken in een tijd van sociale hypochondrie. Aanzet tot een theorie voorbij de maatschappij. Dit boek werd door NRC Handelsblad als één van de 100 beste boeken van het jaar gekozen. ."We leven in een hypochondrische maatschappij, die te veel doet aan zelfanalyse en zich allerlei kwalen aanpraat", aldus Willem Schinkel.
 
In zijn werk haalt Schinkel de vanzelfsprekendheid van de taal waarin het integratiedebat in Nederland wordt gevoerd onderuit en pleit hij voor afschaffing van het integratiebeleid.
Deze week verscheen zijn nieuwe boek De gedroomde samenleving, een voor een breed publiek toegankelijke analyse hoe wij over ‘integratie’ en ‘de samenleving’ spreken.
 
Schinkel kreeg begin augustus 2008 een Veni-subsidie van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek. Schinkels bekroonde project heet De virtualisering van burgerschap en de staat van de staat. Globalisering zorgt op veel terreinen voor het minder machtig worden van natiestaten. In dit onderzoek wordt geanalyseerd hoe staten daarop reageren door een nieuwe, meer moraliserende invulling te geven aan burgerschap.
 
In zijn Zomergastenavond verkent Schinkel die onderbuikgevoelens van Nederland aan de hand van fragmenten van Rita Verdonk, Prinses Máxima en Joran van der Sloot. Zijn ideale televisieavond voert langs opgepompte spierbundels, een raadselachtige videoclip van de Britse band Radiohead, de martelpraktijken van Guantánamo Bay en laat zien hoe de globalisering ook de Rotterdamse Kruiskade heeft bereikt. Verder zien we een fragment uit de aangrijpende gevangenisfilm The Shawshank Redemption en de schoonheid van snooker.
 
De keuzefilm is de documentaire The Cats of Mirikitani (Linda Hattendorf 2006). "Make art not war" is het motto van Jimmy Mirikitani. De zevenentachtig jaar oude, dakloze, Japans-Amerikaanse kunstenaar werd geboren in Sacramento en groeide op in Hiroshima, waar hij de atoombom overleefde. Ten tijde van de aanslagen van 9/11 woont hij als dakloze in New York. De aanslag op het World Trade Center plaatst de oude man weer midden in de oorlog. Maar hoe kwam hij daar terecht? Het antwoord op die vraag ligt in zijn tekeningen van donkere interneringskampen, kleurige katten en de rode vuurtongen van de atoombom. ‘Schoonheid en humor, tragedie en verlies gaan hier hand in hand,’ volgens de beschrijving van het Rotterdams filmfestival.