5 januari 2016, 23.00, NPO2

The Visit: An Alien Encounter

Wat als... buitenaards 
leven ons opzoekt? De documentaire The Visit van Michael Madsen speculeert erop los.

Angela van der Elst,

2Doc: The Visit: An Alien Encounter, 23.00, NPO2

Er zijn een paar grote, in beginsel voorstelbare gebeurtenissen van buitenaf die de mensheid op haar grondvesten zouden doen schudden. Denk aan een inslag, denk aan een bezoek van buitenwezens. Vooral fantaseren over dat laatste leidt al snel tot aan de grenzen van het hersenspinnen. Want welke vorm heeft zoiets? Hoe zouden we iets wat fundamenteel onbekend is, her-kennen?

Dus verzinnen we een soort ruimteschepen gevuld met aanwezigheden; varianten op het vreemdst bekende. Ongeveer zoals de bewoners van het eiland Samoa in de Stille Zuidzee lang geleden deden. Zij dachten een wit gat in de blauwe lucht te zien toen er voor het eerst een vreemdeling per zeilboot arriveerde. (Ze noemden hem Papalagi, volgens het geestverruimende boekje met dezelfde titel, letterlijk: de hemeldoorbreker.)     

ALien-perspectief

Desondanks wilde de Deen 
Michael Madsen – in 2010 regisseur van Into Eternity, over het bouwen van een gigantisch en ondoordringbaar depot in Finland waarin nucleair materiaal voor zeker 100.000 jaar veilig opgeborgen zal zijn – kijken hoe ver hij in het onmogelijke kon gaan. Zijn voorkeur had een film alsof er een alien achter de camera had gestaan, die vervolgens met het hier verzamelde materiaal huiswaarts zou keren. Maar hoe kan een aardling dat ooit maken? Bovendien: hoe begrijpelijk wordt, voor ons, het resultaat?

Daarom besloot hij een simulatie te documenteren: stel er meldt zich buitenaards leven, wat doen wij dan? Een aantal wetenschappers en woordvoerders, al dan niet verbonden aan het United Nations Office for Outer Space Affairs (unoosa), was bereid het wat als-spelletje mee te spelen en leefde zich in (en uit) in hun rol. Het resultaat, The Visit, An Alien Encounter, is als een mentaal uitdijende reis.

Her-denk alles.

Daarnaast zorgt Madsens regiekeuze om de lens de bezoeker te laten zijn tegen wie gesproken wordt, degene die ons doen en laten registreert en onze dagelijkse omgeving, toch voor een intrigerend vervreemdende blik van buiten op hoe we ons dan vertonen.