te zien t/m 6 augustus

7. Nepal

Lieve Blancquaert is in Nepal op de verdrietigste bruiloft uit de hele serie: een kindhuwelijk. Een hartverscheurende traditie, waar maar heel langzaam verandering in komt.

Uitzending: donderdag 7 juli om 20.25 uur op NPO 2

Lieve Blancquaerts bezoek aan Nepal was in meerdere opzichten zwaar: niet alleen woonde ze een kindhuwelijk bij, maar er brak ook een aardbeving uit; hier vertelt ze er meer over. 

In haar boek Wedding Day schrijft Lieve over de Nepalese tradities:

'Het leven van een meisje in Nepal is dramatisch, en een ware hel als je tot de arme lage kastes behoort. Als je dan nog eens weduwe wordt, ben je helemaal van geen tel meer. Net zoals je van kilometers ver kunt zien dat een vrouw gehuwd is, kun je ook een weduwe meteen herken­nen. Het is haar verboden om de kleur rood, de kleur van het huwelijk, of andere felle kleuren te dragen. In sommige gemeenschappen gaat men zelfs zover dat ze het hoofd van de weduwe kaalscheren. Ze is een bron van ongeluk.

Ik ontmoet de zeventienjarige Sumila, moeder van twee kinderen
en weduwe. Haar verhaal is keihard. “Ik trouwde op mijn zeven jaar, maar ziekte heeft me mijn man ontnomen. Hier wil niemand een vrouw die al kinderen heeft. Nu heb ik niets: geen land, geen huis, geen dieren. Een vrouw heeft geen eigendomsrechten. De dag dat ik huwde, werd ik het bezit van mijn schoonfamilie. Nu hebben die mij verstoten en mag ik het huis van mijn man niet meer binnen. Als een vrouw sterft, gaan de jongens gewoon verder met hun leven maar voor een meisje stopt het. Wij hebben elke dag honger.”

(tekst gaat verder onder de foto)

De onderdanigheid en totale machteloosheid van elke nieuwe generatie meisjes en vrouwen, het lijkt zo uitzichtloos. Tot medewerkers van
Plan Nepal mij naar een life skills session meenemen. Hier hoor ik voor het eerst, in een kamer vol meisjes, woorden die ik herken. Ze hebben dromen en beseffen door de training dat ze iemand zijn. Dat ze mogen praten en leven, zoals de jongens. Om de beurt vertellen ze hoe ze met hun vaders spreken en smeken hen niet uit te huwelijken. Ze willen een kans krijgen om financieel onafhankelijk te worden.

De vijftienjarige Kajal, die de ambitie koestert om rechter te worden, spreekt luid en duidelijk. “Het bloed van de jongens is net zo rood als ons bloed. Een meisje wordt ooit een moeder, en elke jongen is uit een moeder geboren. Waarom het verschil?”'