Andere Tijden

De kleine zusters

Andere Tijden

De kleine zusters

Nonnen van de Kleine Zusters in Heerlen kenden een leven vol opoffering. Ze zorgden voor zieken, bejaarden en kinderen in de omgeving. En ze gingen ver weg op missie. Het was hard werken. Zuster Toos stond alleen voor 35 zwakzinnigen: 'Ik werkte van ochtend tot ochtend. Je werd zo overvraagd dat je 's avonds bij het naar bed gaan soms dacht: ik ben blij dat ik niemand heb doodgeslagen. De zwakzinnigen deden het niet expres, ze waren wie ze waren. Ik hield hartstikke veel van ze. Maar het was veel te veel, te zwaar'. Het harde werken gebeurde niet alléén uit naastenliefde. Het leven in het klooster was voor vrouwen in de jaren '50 en '60 ook een manier om te ontsnappen aan een bestaan als huisvrouw. Daarmee was het klooster een onverwachte plek van emancipatie. Zuster Mericia: 'Als je verpleegster wilde worden of onderwijzeres... heel veel medezusters van mij konden dat niet. Want er was geen geld of ze moesten thuis blijven. Maar als je naar het klooster ging, dan had je de kans om iemand te worden!' De Zusters kregen een opleiding en konden aan het werk. Daarvoor kregen ze niet of nauwelijks betaald, maar wel onderdak, eten en leven in een gemeenschap. Zuster Esther, de huidige leidinggevende, schetst de Kleine Zusters als een gemeenschap van idealistische vrouwen die samen iets van de grond wilden tillen, de wereld wilden verbeteren. Maar inmiddels begint die gemeenschap af te brokkelen. De laatste zuster trad in 1966 in het klooster. Stijgende welvaart en betere voorzieningen voor de behoeftigen hebben het werk van de Kleine Zusters van de Heilige Jozef grotendeels overbodig gemaakt. 'Volgens de prognose is het afgelopen in 2035. Dan is het ongeveer einde verhaal', zegt zuster Esther.