vlinders in de buik van europa
Heimwee, bitterheid en littekens - vier persoonlijke verhalen, een kwart eeuw na de val van de Muur verteld door Oost-Europese Europarlementariërs.
Op 9 november is het 25 jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel: het IJzeren Gordijn ging open, Europa werd herenigd. De euforie, destijds, was groot. Maar een kwart eeuw later zijn er open wonden die stinken. In Straatsburg maken vier Europarlementariërs, de Kinderen van de Muur, de balans op van hun jeugd in het voormalige Oostblok. Beluister hun verhalen in een audioreportage die is uitgezonden in Bureau Buitenland en lees de geschreven versies van de interviews.
geboren als gedeporteerde
Sandra Kalniete uit Letland: 'Zoals iedereen ontwikkelden ook wij een dubbele persoonlijkheid: als kind wist ik al wat er thuis wél mocht worden gezegd, wat ik op straat moest verzwijgen.'
de wapens werkten niet
Indrek Tarand uit Estland: 'Ik tikte op de communicatiedienst brieven op een typemachine die het Rode Leger nog had gejat van Hitlers Wehrmacht.'
de hongaarse kwestie
Tamás Meszerics uit Hongarije: 'Ik was twintiger in die laatste onvrije jaren: je was je permanent bewust van de willekeur van de partij. Vergeleken met die tijd van repressie is zelfs de slechtste democratie, zoals we die in Hongarije hebben, beter.'
zingen in de gevangenis
Róza Thun uit Polen: 'Ondanks de voortdurende pesterijen en de vele arrestaties, waren we gelukkig. Het was een euforische ervaring, we braken door de muur van angst.'
