Tien filmtips voor IFFR 2019

Van A Private War tot Vox Lux

, Gerhard Busch, Jelle Schot en Karin Wolfs

Van woensdag 23 januari tot en met zondag 3 februari vindt het 48ste International Film Festival Rotterdam plaats. De redactie van VPRO Cinema bekeek een aanzienlijk deel van het aanbod en tipt tien films.

A Private War (GB/USA, Matthew Heineman)
Boeiende biopic over de Amerikaanse oorlogsverslaggever Marie Colvin (een voortreffelijke Rosamund Pike), die bekend werd vanwege haar ooglapje en de reportages die ze maakte in onder meer Syrië, Libië, Kosovo, Iran en Irak. Speelfilmdebuut van documentairemaker Heineman (Cartel Land) zoekt niet eindeloos naar verklaringen, maar laat simpelweg zien dat Colvin, hoewel ze getuige was van verschrikkelijk leed en nog even werd opgenomen met PTSS, niet anders kon dan keer op keer terugkeren naar de vele brandhaarden in de wereld.

Ash is Purest White (China/Frankrijk/Japan, Jia Zhangke)
Drie belangrijke momenten uit de levens van kleine gangster Bin en zijn lief Qiao. We zijn aanwezig in 2001 (wanneer ze nog volop verliefd zijn), 2006 (wanneer Qiao net vijf jaar in de gevangenis heeft gezeten voor Bin) en 2017 (wanneer de twee elkaar na lange tijd weer terugzien). De film zoomt in op Qiao, die zich keer op keer sterker toont dan Bin, de man van wie ze zoveel houdt. Prettige mix van sociaalrealisme en melodrama van de Chinese regisseur van onder meer Still Life en A Touch of Sin.

At Eternity’s Gate (Zwitserland/GB/Frankrijk/USA/Ierland, Julian Schnabel)
Impressionistisch portret van de laatste maanden uit het leven van Vincent van Gogh. Gemaakt door Julian Schnabel, regisseur van onder meer The Diving Bell and the Butterfly en zelf ook kunstschilder. Schnabel stond erop dat Dafoe Van Gogh zou spelen, ook al was de acteur met zijn 63 jaar bijna twee keer zo oud als Vincent (die stierf op zn 37ste). Schnabel krijgt gelijk, want Dafoe maakt een onuitwisbare indruk als de gekwelde, maar ook bezielde en gedreven kunstenaar. En werd uitgeroepen tot beste acteur op het festival van Venetië 2018.

Beats (GB, Brian Welsh)
Energiek en sympathiek in zwart-wit geschoten coming-of-age drama over de twee Schotse vrienden Spanner en Johnno. Spanner is een losbol en Johnno nogal braaf en angstig, en de twee hebben eigenlijk maar weinig gemeen. Behalve hun liefde voor dancemuziek. Het verhaal speelt zich af in 1994, toen de Britse regering de Criminal Justice and Public Order Act uitvaardigde om illegale raves te kunnen aanpakken. Die wet verbood namelijk het laten horen van ‘repetitive beats’ in openbare ruimtes. En natuurlijk willen Spanner en Johnno samen naar zo’n rave.

Capharnaüm (Libanon/USA, Nadine Labaki)
Twaalfjarig schoffie Zain wordt in de straten van Beiroet opgepakt door de politie en klaagt tijdens de rechtszaak zijn ouders aan, omdat die zouden hebben verzaakt bij de opvoeding. In flashbacks krijgen we te zien dat de zaak van Zain een stuk sterker is dan je aanvankelijk zou vermoeden. Intelligent en mooi ingehouden portret van de zware strijd die in de achterbuurten van Libanon geleverd moet worden om te overleven. Niet alleen door Zain, maar ook door de illegale Ethiopische Rahil en óók door Zains ouders.

High Life (D/F/GB/POL/USA, Claire Denis)
De eerste geheel Engelstalige film van de Franse filmdiva Claire Denis is grimmige science fiction. Over een stel ter dood veroordeelde criminelen dat al jaren onderweg is naar een zwart gat. Ze reizen in een hoekig ruimteschip dat oogt als de ultieme gevangenis, maar ook als een filmprojector. Zonder dure visual effects vertrouwt Denis volkomen op de fantasie van de kijker. En de kijker mag ook zelf bepalen of het zwarte gat een zinloze missie symboliseert of een potentiële geboortetunnel voor een nieuwe mensheid.
 

Joel (Argentinië, Carlos Sorin)
De negenjarige Joel zou het uitkomen van een droom moeten zijn voor het kinderloze echtpaar Cecilia en Diego, maar de adoptie – en vooral het integreren van Joel in het dorp waar ze wonen – verloopt allesbehalve soepel. Subtiel en uitstekend verteld verhaal van oude meester Sorin (Historias mínimas), die nergens kiest voor grote, emotionele scènes, maar het klein en herkenbaar houdt, en zo des te meer indruk weet te maken.

Rafiki (Kenia, Wanuri Kahiu)
Rafiki vertelt het verhaal van twee jonge meiden uit Nairobi die tot hun eigen verrassing verliefd worden op elkaar. Omdat ze bang zijn voor de reacties van familie en vrienden, en omdat homoseksualiteit strafbaar is in Kenia, proberen ze hun liefde geheim te houden voor de buitenwereld. Eerste film uit Kenia die geselecteerd werd voor het festival van Cannes (editie 2018), maar mocht in eigen land niet vertoond worden, omdat het volgens de regering meisjes maar op ideeën zou brengen.  Filmisch niet verrassend, wel oprecht, energiek en belangrijk.

They Shall Not Grow Old (GB/Nieuw-Zeeland, Peter Jackson)
Regisseur Peter Jackson (Lord of the Rings-trilogie) werd door het Imperial War Museum gevraagd om op basis van hun enorme archief een documentaire samen te stellen. Het resultaat is een baanbrekende film waarin honderd jaar oude beelden met nieuwe digitale technieken zijn ingekleurd, voorzien van commentaar door veteranen. Het doel van Jackson: ‘de mannen uit het verleden trekken en hun een menselijk gezicht geven, zodat een hedendaags publiek weer kennis met hen kan maken.’ Tijdens IFFR 2019 te zien in 3D.

Vox Lux (USA, Brady Corbet)
Veelomvattend en ambitieus verhaal over roem aan de hand van de carrière van de – fictieve – popzangeres Celeste (als tiener gespeeld door Raffey Cassidy, als twintiger door Natalie Portman). Van de tamelijk toevallige ontdekking, tot de enorme druk die gepaard gaat met beroemd zijn. Regisseur Corbet, die begon als acteur in onder meer Mysterious Skin en Melancholia, ontpopt zich na zijn regiedebuut The Childhood of a Leader (2015) steeds meer als interessante en belangrijke filmmaker van de toekomst. De muziek in Vox Lux is weer – net als in The Childhood of a Leader – van de eigenzinnige singer-songwriter Scott Walker.