IFFR 2017: tien films om naar uit te kijken

Het verlanglijstje van VPRO Cinema

Gerhard Busch, Rick de Gier, Jelle Schot en Karin Wolfs

De redactie van VPRO Cinema heeft al heel veel van de bijna vijfhonderd titels die dit jaar op het International Film Festival Rotterdam gaan draaien gezien, maar ook nog heel veel niet. Hieronder tien titels waar we ons extra op verheugen.

American Honey (Andrea Arnold)

Een bijna drie uur voortkabbelende coming-of-age-roadmovie met Transformers-ster Shia LaBeouf. Winnaar van de Juryprijs in Cannes. Veel meer weet ik nog niet over deze film, maar regisseur Andrea Arnold maakte in 2009 het stemmige drama Fish Tank, en dat vond ik verpletterend goed. Wederom schijnt Arnold het grootste gedeelte van haar cast gewoon van de straat te hebben geplukt – een tactiek die in Fish Tank ijzersterk uitpakte. RdG 

By the Time it Gets Dark (Anocha Suwichakornpong)

Tien jaar was ze toen Suwichakornpong voor het eerst hoorde over een nog altijd gecensureerde bladzijde uit de Thaise geschiedenis: de brute slachting door regeringstroepen van ongewapende studenten op de Thammasat Universiteit in haar geboortejaar 1976. Nu komt 'de vrouwelijke Apichatpong' met een contemplatieve film over herinneren, vergeten en niet-weten aan de hand van drie mensen die door dat verleden met elkaar zijn verbonden. KW

Cassette: A Documentary Mixtape (Zack Taylor, Georg Petzold & Seth Smoot)

‘Bandjes, weet je nog?’ Dat lijkt me zo ongeveer de teneur van deze documentaire, die op de poster wordt omschreven met de leus: ‘Record. Rewind. Remember.’ Zou zomaar slappe nostalgiehap kunnen zijn, maar wellicht toch erg leuk. De makers spraken immers met kleurrijke muzikanten als Henry Rollins, Damien Jurado en Thurston Moore - en met onze eigen Lou Ottens, uitvinder van het cassettebandje. RdG 

Colombus (Kogonada)

Wie zich regelmatig in de wereld van de video-essays begeeft zal reikhalzend uitkijken naar de debuutfilm van Kogonada, pseudoniem van filmmaker Ernie Park. Hij staat immers al ja- ren aan de top met zijn intelligente en poëtische video-essays over grote cineasten. Over Colombus zelf is nog weinig bekend, behalve dat het zich afspeelt in het gelijknamige Amerikaanse stadje, een mekka voor liefhebbers van modernistische architectuur. Genomineerd voor een Hivos Tiger Award. JS

Japanese Girls Never Die (Daigo Matsui)

Matsui debuteerde in 2012 met de bizarre en zeer geestige komedie Afro Tanake, waarna hij onder meer een zoete tienerroadmovie en een fantasierijk portret van een vlogster maakte. Japanese Girls Never Die belooft, afgaande op Amerikaanse recensies, een stuk serieuzer van toon te worden: een pamflet tegen seksisme en het patriarchaat verpakt in een chaotische mix van kunstkritiek, geweld en hartverscheurend drama. Inclusief een bende jonge vrouwen die nietsvermoedende mannen op straat in elkaar slaat. JS

The Last Family (Jan P. Matuszinsky)

Lovend ontvangen speelfilmdebuut van deze documentairemaker over het even alledaagse als hachelijke gezinsleven van schilder van postapocalyptische verschrikkingen, Zdzislaw Beksinski. Die vormde van eind jaren zeventig tot eind jaren negentig een drie-eenheid met zijn tot dienstbaarheid veroordeelde vrouw en manisch-depressieve volwassen zoon Tomasz. Geroemd om de hypnotiserende hoofdrol van Wajda-veteraan Andrzey Seweryn en het exceptionele camerawerk met widescreen totalen in een klein, grijs appartementje in Warschau. KW 

Manifesto (Julian Rosefeldt)

Ik ken het werk van videokunstenaar Rosefeldt niet, maar als ik lees dat actrice Cate Blanchett in zijn film zo’n beetje alle rollen voor haar rekening neemt, is mijn interesse gewekt. Het idee achter de film (altijd belangrijk bij videokunst) is dat we dertien verschillende kunstmanifesten te zien krijgen. Dertien episodes over onder meer fluxus, futurisme en dada. Voer voor studenten kunstgeschiedenis. Ik kijk wel naar La Blanchett. Als arbeider, choreograaf, punk, nieuwslezeres, poppenspeler, dakloze man, etc, etc. GB

Prevenge (Alice Lowe)

Wat was ze leuk (en gek) in Ben Wheatley’s misdaadkomedie Sightseers (2012), als de ogenschijnlijk timide Tina, die met haar seriemoordende vriendje door Engeland trekt en een spoor van lijken achterlaat. In haar regiedebuut Prevenge moordt ze er weer vrolijk op los. Alice Lowe speelt nu de zeven maanden zwangere Ruth, die door haar ongeboren vrucht aangespoord wordt om iedereen om te leggen die betrokken geweest zou kunnen zijn bij de moord op haar man. GB 

Safari (Ulrich Seidl)

Wat zegt het over mij dat ik me op elke nieuwe film van de Oostenrijkse misantroop Ulrich Seidl enorm kan verheugen? Veel waarschijnlijk. Maar voor mij zijn de provocerende onderwerpen, de confrontaties met menselijk onvermogen en Seidls vileine humor onweerstaanbaar. En of hij zijn verhalen nou vertelt in speelfilms of documentaires maakt weinig uit. Hij kantelt de werkelijkheid sowieso zijn kant op. Safari is – na de documentaire Im Keller – opnieuw een documentaire, waarin Seidl zijn vizier nu richt op de wereld van het jachttoerisme. GB 

Train to Busan (Yeon Sang-ho)

Een bombastische, prettig gestoorde Zuid-Koreaanse genrefilm mag tijdens IFFR natuurlijk niet ontbreken. En geen film belooft bombastischer en gestoorder te zijn dit jaar dan Train to Busan van Yeon Sang-ho, waarin een treinreis van Seoul naar Busan op een gigantisch bloedbad uitloopt. Een zielsverwant van Snowpiercer (2013) van landgenoot Bong Joon-ho dus, maar dan wel met zombies! In Zuid-Korea trok de film maar liefst elf miljoen bezoekers naar de bioscoop. JS