IFFR 2019: tien films om naar uit te kijken

Het verlanglijstje van VPRO Cinema

, Gerhard Busch, Rick de Gier, Jelle Schot en Karin Wolfs

De redactie van VPRO Cinema heeft al veel van de bijna vijfhonderd titels die dit jaar op het International Film Festival Rotterdam gaan draaien gezien, maar ook nog heel veel niet. Hieronder tien titels waar we ons extra op verheugen.

Dirty God (Sacha Polak)

Dirty God is de eerste Engelstalige film van Sacha Polak (Hemel, Zurich) en gaat over een jonge moeder die verminkt raakt door een zuuraanval. Dat alleen al maakt nieuwsgierig, maar dat Polaks film ook nog eens de eer heeft gekregen IFFR 2019 te openen én geselecteerd werd voor de prestigieuze hoofdcompetitie van het Sundance Film Festival, zorgt ervoor dat Dirty God op niemands verlanglijstje mag ontbreken.
JS

Cities of Last Things (Ho Wi Ding)

Taiwanese scifi-noir over de nabije toekomst, die zijn wortels in het recente verleden heeft, en achterstevoren wordt verteld. Dat klinkt al knap bedacht, maar afgaande op de trailer ziet het er ook nog eens prachtig uit. Mede dankzij de Franse cameraman Jean-Louis Vialard, die naam maakte met Tropical Malady van de latere Gouden Palm-winnaar Apichatpong Weerasethakul.
KW

Bloody Marie (Guido van Driel en Lennert Hillege)

De wederopstanding van een klootzak, het sterke, verrassende, even harde als poëtische filmdebuut van striptekenaar Guido van Driel, was in 2013 openingsfilm van IFFR. Nu is er een opvolger, over de drankzuchtige striptekenaar Marie, die op de Wallen woont en met iedereen ruzie schopt. ‘Bloody Marie laat zich niet gemakkelijk in een hokje plaatsen,’ heeft Van Driel vast aangekondigd. Mooi zo. RdG

Tel Aviv on Fire (Sameh Zoabi)

Een komedie over het Palestijns-Israëlische conflict, en toch iets waardevols zeggen over dat zelfde conflict. Ga er maar aanstaan. Blijkbaar is het (de Palestijnse) regisseur Zoabi gelukt, want de film werd al op verschillende festivals onderscheiden (onder meer in Haifa en Venetië). Dus dat wil ik wel eens zien.
GB

Core of the World (Nataliya Meshchaninova)

Russische film over een verzorger van honden en vossen, wat doet denken aan de koeien en herten uit de Hongaarse Berlinale-winnaar On Body and Soul (2017). Over vrijheid en gevangenschap dus, met als verschil dat ook de vossen in deze film in kennels opgroeien, als testmateriaal voor de jachthonden. Naar verluidt teder zonder sentimenteel te zijn; een bijzondere combinatie.
KW

Bathtubs over Broadway (Dava Whisenant)

Steve Young, redacteur van de Late Show van David Letterman, stuit per toeval op een curieus fenomeen: in de jaren zestig en zeventig produceerden grote Amerikaanse bedrijven musicals voor hun werknemers, peperdure shows vol maffe reclameliedjes, die vaak maar één keer werden opgevoerd. Young gaat gefascineerd op zoek naar de sterren van dit vergeten genre. Hilarische en ontroerende docu, volgens Amerikaanse critici.
RdG

Manta Ray (Phuttiphong Aroonpheng)

In Venetië bekroond debuut over een Thaise visser die een vluchteling redt, die vervolgens zijn leven inpikt. Dat op zich is al een interessant gegeven, en dan belooft de trailer ook nog eens dat er in de film allemaal gekleurde lichtjes uit de aarde zullen komen. De titel verwijst naar de reuzenmanta die rondzwemt in de zee waarin uit Myanmar vluchtende Rohingya verdrinken.
KW

In My Room (Ulrich Köhler)

Na avondje stevig drinken wordt losbol Armin wakker en ontdekt dat hij de enige nog levende mens op aarde is. Maar is zoveel vrijheid wel goed voor hem? Interessante premisse voor een veelbelovende film, die afgaande op verschillende recensies kruising is tussen scifi, komedie, horror en drama. En dat kan een stuk slechter.
GB

Long Day's Journey Into Night (Bi Gan)

Deze dromerige noir van de 29-jarige Chinese regisseur Bi Gan draaide al eerder in Cannes, en daar had iedereen het over ‘die ene scène’: een duizelingwekkende longtake van maar liefst 59 minuten, waarin de camera onder meer richting de atmosfeer opstijgt. En dat dan ook nog eens in 3D, terwijl de rest van de film 2D is. Ik kan niet wachten.
JS

Climax (Gaspar Noé)

De Franse regisseur Gaspar Noé maakt geen makkelijke films (denk bijvoorbeeld aan de tien minuten lange verkrachtingsscène in Irréversible), en is vaak even compromisloos als eigenzinnig, maar dat is juist een aanbeveling! En de reacties op Climax, een filmlange beschrijving van een lsd-trip, waren uitstekend in Cannes. Dus dat is nog eens een extra aanbeveling.
GB