Twintig filmtips voor IFFR 2017

Van After the Storm tot The Wolf from Royal Vineyard Street

, Gerhard Busch, Rick de Gier, Jelle Schot en Karin Wolfs

Van woensdag 25 januari tot en met zondag 5 februari vindt het 46ste International Film Festival Rotterdam plaats. De redactie van VPRO Cinema bekeek een aanzienlijk deel van het aanbod en tipt twintig films.

After the Storm (Japan, regie Hirokazu Kore-eda)
Ryota schreef ooit een succesroman, maar dat is alweer vijftien jaar geleden. Sindsdien ging het bergafwaarts. Zijn huwelijk liep mis en Ryota (gokverslaafd en aan lager wal) krijgt van zijn ex te horen dat hij zijn zoon alleen nog maar mag zien als hij snel alimentatie betaalt. Klinkt grimmig, maar grootmeester Kore-eda (Nobody Knows, I Wish, Like Father Like Son) blijft ondanks alles geloven in de goedheid van de mens.

American Honey (Verenigde Staten/Engeland, regie Andrea Arnold)
Amerikaanse tiener Star (fantastisch acteerdebuut van Sasha Lane) sluit zich aan bij groepje ongeregeld dat geld verdient met aan de deur verkopen van tijdschriftabonnementen. Vuige, energieke en wervelende roadmovie van de regisseur van onder meer Red Road en Fish Tank. Hoofdrolspelers Shia LaBeouf en Lane werden ook in het echt (even) verliefd op elkaar.

Als Paul über das Meer kam​ (Duitsland, regie Jakob Preuss)
Als de Duitse filmmaker Jakob Preuss in een Marokkaans tentenkamp Paul uit Kameroen ontmoet, is dat het begin van een bijzondere vriendschap. Paul is vastbesloten de oversteek naar Europa te maken en Jakob volgt hem gedurende zijn moeizame reis. Fascinerende documentaire die vragen stelt over de Europese asielpolitiek en de betrokkenheid van de filmmaker bij zijn onderwerp.

Double Play (Verenigde Staten, regie Ernest R. Dickerson)
Engelstalige verfilming met internationale bezetting van de klassieke Curaçaose roman Dubbelspel van Frank Martinus Arion uit 1973. Over postkoloniale klasse-verhoudingen, schoenen en hoeren, rond een dominospel gespeeld door vier vrienden, waarvan er twee vreemdgaan met de vrouwen van hun tegenspelers. Toegevoegd is een eigentijdse raamvertelling over Ostrik, de zoon van een van de spelers, die na veertig jaar in Nederland terugkeert om met zijn verleden in het reine te komen.

Fake (Japan, regie Tatsuya Mori)
Intrigerende en intieme documentaire over Mamoru Samuragochi, de pianist en componist die vanwege zijn doofheid jarenlang te boek stond als 'De Japanse Beethoven'. In 2014 werd hij echter 'ontmaskerd': hij zou helemaal niet doof zijn, en bovendien componeerde een ghost writer al zijn stukken. Mori volgt de aangeslagen componist gedurende een inktzwarte periode waarin hij zich samen met zijn vrouw thuis opsluit.

The Handmaiden

The Handmaiden (Zuid-Korea, regie Park Chan-wook)
Heerlijk kostuumdrama dat zich afspeelt in het Korea van 1930, toen de Japanners daar aan de macht waren. Over oplichter die rijke erfgename het hof maakt en de jonge dienstmaagd die hem daarbij een handje moet helpen. Het gaat allemaal echter helemaal mis als de maagd verliefd wordt op haar meesteres. Extravagant, erotisch, en onweerstaanbaar verhaal over bedrog, genot en liefde van Chan-wook, de regisseur van Old Boy en Stoker.

Harmonium (Japan, regie Kôji Fukada)
Al in de eerste minuten wordt duidelijk dat Toshio, Akie en hun 10-jarige dochter Hotaru geen al te gelukkig gezinnetje vormen. Daarvoor gaat moeder Aki te veel op in haar christelijke geloof, en heeft vader Toshio te veel geheimen. Een van die geheimen is de mysterieuze Yasaka, die op een dag langs komt en in mum van tijd Akie en Hotaru weet in te palmen. Spannend, onvoorspelbaar en prettig ongemakkelijk familiedrama dat vorig jaar in Cannes de Juryprijs won in het programmaonderdeel Un Certain Regard.

Het doet zo zeer (Nederland, regie Heleen van Royen)
Openhartige documentaire waarin schrijfster Heleen van Royen (in de film alleen ‘Heleen – dochter’) haar dementerende moeder een jaar lang volgt met de camera. Had een ongemakkelijk ego-document kunnen worden (we zien Heleen veel gesprekken met haar – opvallend grofgebekte – moeder voeren), maar Het doet zo zeer werd een mooie, intieme en warme film.

Home (België, regie Fien Troch)
Vlijmscherp drama over hedendaagse jeugd volgt viertal pubers en de verschillende problemen waar ze mee te maken krijgen. Waaronder vooral die met hun ouders. Wat varieert van straf vanwege stiekem roken in huis, tot afwijzing en seksueel misbruik. Gebaseerd op waargebeurd verhaal en geregisseerd door de Vlaamse Troch (Unspoken, Kid), die met meer dan een half oog heeft gekeken naar de films van haar Oostenrijkse collega Michael Haneke.

Jean of the Joneses (Verenigde Staten/Canada, regie Stella Meghie)
Fijne Amerikaanse indie over vijf vrouwen uit een Jamaicaans-Amerikaanse familie in New York. De komedie opent met de plotselinge verschijning van een verloren gewaand familielid — die vervolgens in de deuropening dood neervalt — waarna we zien hoe elk van de vrouwen omgaat met de schokkende onthulling. Eigentijds en eigenzinnig debuut van de Canadese Meghie, opgenomen in het Black Rebels-programma.

Lady Macbeth (Engeland, regie William Oldroyd)
In grauw en streng 19de-eeuws Northumberland wordt de 17-jarige Katherine uitgehuwelijkt aan veel oudere nietsnut, die nauwelijks naar haar omkijkt. Waarna Catherine zich wendt tot stoere stalknecht Sebastian. Maar verwacht geen kasteelromantiek, want al snel wordt deze donker-feministische film de Shakespeareaanse tragedie die de titel belooft. Strak speelfilmdebuut van Oldroyd en met een fantastische hoofdrol van de jonge Florence Pugh.

Medicine for Melancholy (Verenigde Staten, regie Barry Jenkins)
In San Francisco ontwaken Micah and Jo, twee Afro-Amerikaanse twintigers, na een one-night stand. Het lijkt erop dat ze ieder weer hun eigen weg zullen gaan, maar door omstandigheden blijven ze wat langer samen. Ze bezoeken een museum voor de geschiedenis van de zwarte bevolking, een stadspark en ten slotte Micahs appartement. Indrukwekkende debuutfilm van Moonlight-regisseur Jenkins uit 2008, die herinneringen oproept aan de Before-trilogie van Richard Linklater.

Moonlight (Verenigde Staten, regie Barry Jenkins)
Drie fases uit het leven van Chiron, een homoseksuele zwarte jongen die opgroeit in één van de ruigste buurten van Miami. We zien hem als kind, tiener en volwassene worstelen met zijn geaardheid, zijn mannelijkheid en zijn drugsverslaafde moeder. Enig rolmodel in zijn jonge leven is de man die zich uiteindelijk over hem ontfermt: drugsdealer Juan. Aangrijpend en prachtig gefilmd portret, waarin regisseur/scenarist Jenkins ons niet alleen laat kennismaken met een zeldzaam complex personage, maar ook met een wereld die we zelden tot nooit in de bioscoop zien.

Orpheline (Frankrijk, regie Arnaud des Pallières)
Ambitieus psychologisch drama met verrassende structuur (waar niet al te veel over gezegd moet worden) over getroebleerde jonge vrouw, die in de film wordt gespeeld door vier (!) verschillende actrices: Adèle Haenel (La fille inconnue), Adèle Exarchopoulos (La vie d’Adèle), Solène Rigot, en de zesjarige Véga Cuzytek.

Paterson (Verenigde Staten/Frankrijk/Duitsland, Jim Jarmusch)
Laat het maar aan Jim Jarmusch – regisseur van laconieke indieklassiekers als Mystery Train en Broken Flowers – over om een film te maken rond een buschauffeur in een Amerikaans voorstadje, die in een week tijd zo goed als niets beleeft. Deze Paterson (mooie rol van Adam Driver) schrijft in zijn pauzes gedichten, geniet van de kookkunsten van zijn vrouw (Golshifteh Farahani) en drinkt elke avond een biertje in de buurtkroeg. Saai? Voor poëtisch ingestelde kijkers beslist niet. Met een opvallend milde blik toont Jarmusch hoe komisch, weemoedig en wonderlijk het alledaagse leven kan zijn.

Quality Time

Quality Time (Nederland, regie Daan Bakker)
Speelfilmdebuut van regisseur Bakker (1979) is film met vijf hoofdstukken, die elk beginnen met de naam van een jongeman. Een jongeman, zo zien we vervolgens, die moeite heeft contact te maken met de boze, onbegrijpende buitenwereld. De vijf filmpjes verschillen onderling zeer in stijl (In de eerste, ‘Koen’, zien we alleen witte balletjes die met elkaar praten), maar zijn allemaal even prettig-absurdistisch en droogkomisch.

La región salvaje (Mexico, Amat Escalante)
In macho-Mexico heeft homoseksuele ziekenbroeder stiekem seks met de man van zijn zus. Die weer stiekem seks heeft met fallisch ruimtewezen, dat met zijn enorme tentakels het genot van vrouwen (én mannen) zo kan opdrijven dat de dood er op volgt. Intrigerende mix van sociaal realisme, body horror en science-fiction van de maker van onder andere Los Bastardos en Heli. Escalante kreeg in 2016 op het festival van Venetië voor deze film de prijs voor beste regie.

Réparer les vivants (Frankrijk/België, regie Katell Quillévéré)
Wanneer tiener overlijdt na auto-ongeluk vraagt het ziekenhuis aan de ouders of ze zijn nieren mogen hebben, en zijn lever... en zijn hart. Intelligent, integer en ook aangrijpend drama over orgaandonatie wordt nergens sentimenteel of prekerig. Met sterke rollen van Emmanuelle Seigner als de moeder, en Tahar Rahim als de jongeman van het ziekenhuis die de ouders zover moet zien te krijgen.

Sami Blood (Zweden/Noorwegen/Denemarken, regie Amanda Kernell)
Prachtig gefilmd drama over een 14-jarig Sami-meisje dat anno 1930 opgroeit in een familie van rendierherders, maar droomt van een groots en spannend leven in de stad. Haar moeder en zusje zien dat echter niet zitten, net als de meeste Zweden waarmee ze in aanraking komt, die de Sami (ook wel minachtend 'Lappen' genoemd) als minderwaardig beschouwen. Hoofdrolspeelster Maj-Doris Rimpi is een ware ontdekking.

The Wolf from Royal Vineyard Street (Tsjechië/Slowakije/Frankrijk, regie Jan Nemec)
Nagespeelde autobiografie en laatste film van de vorig jaar overleden Tsjechische avantgarde-filmer Jan Nemec, een van de pioniers van de Tsjechische New Wave van de jaren zestig. Nemec blikt daarin met een vrolijk gevoel voor ironie terug op zijn leven en geknakte carrière. Van de platgelegde editie van het Cannes filmfestival van 1968 en de Praagse Lente tot zijn mislukte bedel-audiëntie bij landgenote Ivana Trump in Amerika, waar hij noodgedwongen van trouwreportages rond moest komen. Speels en inventief als altijd, neemt rebel Nemec wraak op aartsrivaal Godard.