Ares is omgeven door mysterie. Niet alleen het verhaal zit vol spanning, ook details over de serie zijn in nevelen gehuld. In een gesprek lichten de makers een tipje van de sluier op. ‘Als het maar niet Feuten met lijken wordt.’

Michael Leendertse, scenarist van schrijverscollectief Winchester McFly: ‘Het basisidee voor Ares is afkomstig van Emma, de dochter van producent Pieter Kuijpers. Zij zei: iets met studenten en horror, dat zou ik willen zien. Nadat Pieter bij Netflix een stuk of twintig ideeën had gepitcht, zei hij vlak voor hij de deur uitliep: o ja, iets met studenten en horror! Toen gingen ze achter de tafel opeens aan. Vervolgens heeft Pieter ons gebeld en hebben we als schrijversteam binnen een maand een seriebijbel in elkaar geknald.

Dat was spannend, en tegelijkertijd hadden we iets van: we zien wel. Na die maand gingen we opnieuw bij Netflix langs. Soms heb ik zo’n dag dat ik in het Engels helemaal niet uit mijn woorden kom, maar nu ging het gelukkig goed – mijn vriendin is Amerikaanse, dus ik kon thuis met haar oefenen. Ze waren enthousiast, al weet je het natuurlijk nooit met die Amerikanen. Maar waar het in Nederland soms heel lang kan duren voor je groen licht krijgt, werd ik nu binnen twee weken door Pieter gebeld: we gaan het doen! Toen hebben we wel even een fles champagne opengetrokken.’

Ares-regisseurs Giancarlo Sánchez en Michiel ten Horn (rechts met pet) op de set met Jade Olieberg (midden links) en Robin Robin Boissevain (midden rechts)

Giancarlo Sánchez, regisseur: ‘Toen ze me vroegen of ik hier iets mee kon, zei ik: als het maar niet Feuten met lijken wordt.’ Leendertse: ‘Giancarlo kan heel goed met jonge acteurs werken, daar heeft hij snel een band mee. Michiel ten Horn zit meer op het visuele, zijn stilering vind ik heel sterk. Het idee was om die twee bij elkaar te brengen, zodat ze elkaar konden bestuiven.’ 

Sánchez: ‘Toen Michiel erbij kwam, hebben we het eerst vooral over de toon gehad. Horror is er in duizend kleuren en smaken. Je hebt komische horror, extreme horror, actiehorror. Wij dachten al snel aan Eyes Wide Shut en The Shining van Stanley Kubrick, films met een langzaam opgebouwde, sluimerende spanning.’

Michiel ten Horn, regisseur: ‘Er is nu een interessante heropleving van horrorfilms gaande. Daarin gaat het niet om afgerukte ledematen en uitpuilende darmen, maar veel meer om de psyche van mensen.’ 

Sánchez: ‘Wij houden het meest van films als Rosemary’s Baby, waarin het genre horror geen doel op zich is, maar als middel wordt ingezet.

Gouden Eeuw

Leendertse: ‘Onze ambities lagen hoog. Allereerst wilden we een spannend verhaal vertellen over een jonge vrouw – gespeeld door Jade Olieberg – die bij een geheimzinnig studentengenootschap terechtkomt. Daarbovenop wilden we iets vertellen over het Nederland van vroeger en dat van nu. We hebben ons vanaf het begin gericht op de vraag: hoe is Nederland in de zeventiende eeuw zo snel zo verschrikkelijk rijk geworden? Dat roept veel andere vragen op, soms ook ongemakkelijke vragen.’

‘Ares heeft wortels in de werkelijkheid, maar het is geen geschiedenisles. We wilden iets dóén met het verleden.’ 

Michiel ten Horn

Sánchez: ‘In Nederland wordt weinig gespeeld met de geschiedenis. Een waargebeurd verhaal wordt al snel een biopic, en elke film over de Tweede Wereldoorlog wordt gedomineerd door een sfeer van “opdat wij niet vergeten”. Er wordt nooit mee gesjoemeld. Wij wilden met graffiti over de geschiedenis heen spuiten.’

Ten Horn: ‘Ares heeft wortels in de werkelijkheid, maar het is geen geschiedenisles. We dachten: als we iets maken voor een internationaal publiek willen we Nederland niet afschilderen als een openluchtmuseum. We wilden iets dóén met dat verleden.’ 

Sánchez: ‘Het was alsof Nederland zelf het verhaal dicteerde. Ik fiets elke dag over de grachten, langs al die gigantische panden. Alles straalt daar glorie uit, je ziet de VOC overal om je heen. Het feit dat ik over de Gouden Eeuw zo weinig negatieve dingen heb geleerd op school deed bij mij de vraag rijzen: zit er een geheim genootschap achter, of een demonische kracht? De een zal het oneerbiedig vinden hoe we met de geschiedenis spelen, de ander zal er hopelijk om kunnen lachen.’

Eigenzinnigheid

Sánchez: ‘Streamingdiensten gaan voor spraakmakend. Netflix is over één ding heel duidelijk: ze willen geen trends volgen, maar trendsetten. Dat bedrijf is zo groot, ze kunnen zich experiment permitteren.’

Ten Horn: ‘Ze zien natuurlijk dat eigenzinnigheid scoort. Kijk naar Stranger Things of House of Cards: Netflix heeft goed in de gaten dat je de eigen stem van makers moet koesteren. Normaal gesproken is film nogal een log medium, waar veel tijd in gaat zitten. De snelheid waarmee we Ares gemaakt hebben zorgde voor een vrij stressvol jaar, maar stimuleerde ook onze intuïtie.’

Leendertse: ‘De eerste maanden vulde ons kantoor zich langzaam met concept art. We hadden iemand ingehuurd die als wij een bepaald idee hadden dit meteen in schetsen uitwerkte, zodat het direct voor onze neus kwam te hangen. Dat hielp om de wereld van Ares vanaf nul op te bouwen.’ 

Ten Horn: ‘We waren tegelijkertijd aan het schrijven en aan het casten. Zo konden we de personages op basis van de specifieke acteurs vormgeven. Ik ben trots op het feit dat we alleen maar nieuwe koppen hebben. We gaan straks in 190 landen tegelijk in première, terwijl negentig procent van het Nederlandse publiek deze acteurs nog nooit heeft gezien.’

Sanchéz: ‘Dat is ook een voordeel van een internationale serie. Voor Nederlandse producties is het vaak belangrijk dat er een publiekstrekker op de poster staat. Dan hangt Jim Bakkum weer in zijn blote bast door de hele stad.’

Ares is vanaf 17 januari 2020 te zien op Netflix.