Aha Aha Haaa

Bankzitter: The Good, the Bad and the Ugly

, Martin ten Broek

Onder de mooie films die dit weekend op tv komen bevindt zich de formidabele western-klassieker The Good, the Bad and the Ugly uit 1966. Van Sergio Leone, met een mooie soundtrack van Ennio Morricone.

Heerlijk, oude films opnieuw bekijken, die je vroeger ook al goed vond. Als je ze nu ook nog goed vindt, tenminste. Soms vallen ze behoorlijk tegen. Een verouderde soundtrack kan een film bijvoorbeeld flink verpesten.

Het steekt nauw. De soundtrack van A Hard Day's Night  is nog steeds erg leuk, maar die van The Breakfast Club is inmiddels te saai voor woorden. Don't You Forget about Me? Snel vergeten. De score van The Godfather is nog steeds geweldig, die van Kill Bill was destijds leuk en fris, maar nu bij vlagen jeukverwekkend, vooral dat stukje panfluit. De muziek van Oh Brother, Where Art Thou is, hoe vaak je ook luistert, briljant.

Maar sommige soundtracks zullen nooit verouderen. De soundtracks van Ennio Morricone hebben waarschijnlijk dezelfde eeuwigheidswaarde als Bachs Goldberg-variaties, Beethovens Negende of Leonard Cohens Hallelujah . Sommige stukjes uit de score van The Good, The Bad en The Ugly / Il buono, il brutto, il cattivo, zaterdag op tv, klinken weliswaar een beetje merkwaardig (Aha Aha Haaa, mwah mwah mwah), maar wat passen ze goed, met precies de juiste dosering pathos.

Er zijn, behalve de muziek, veel andere goede redenen om de film (opnieuw) te bekijken: de oogverblindend mooie fotografie van Tonino Delli Colli, het script waarin de drie belangrijkste personages zo prachtig met elkaar in evenwicht zijn, het stoere acteerwerk van Clint Eastwood, Lee Van Cleef en (zeker niet in de laatste plaats) Eli Wallach als Tuco, de geniale Mexican standoff aan het einde. 

Hij wordt uitgezonden op een commerciële zender. Eigenlijk moet je zo'n meesterwerk natuurlijk bekijken zonder al die hinderlijke reclameblokken tussendoor. Maar ach, eigenlijk moet je de film op een zo groot mogelijk bioscoopscherm bekijken , in een zaal met een fantastische geluidsinstallatie, waar niemand met zijn chipzakje kraakt en niemand zit te whatsappen. Mocht die gelegenheid tot de ideale kijkervaring zich voordoen: zeker gebruik van maken. Maar deze film is zo sterk dat hij zelfs reclameonderbrekingen overleeft.

Toch maar kijken, dus.