Duivels uitdrijven

De Bankzitter: L'anticristo

Martin ten Broek

ARTE is een fijne zender, met één groot nadeel. Ze zenden vaak mooie films uit, maar helaas worden die meestal nagesynchroniseerd. Een enkele keer ondertitelen ze films, dat is bijvoorbeeld het geval bij L'anticristo, puike pulp, vrijdagnacht om 1.15 uur te zien op tv.

L'anticristo is een merkwaardige horrorfilm uit 1974, gemaakt vlak nadat The Excorcist met enorm succes in de bioscopen had gedraaid. De film volgt in grote lijnen het verhaal van William Friedkins klassieker, maar dan op zijn Italiaans. Dat betekent dat de film in elk geval een stuk interessanter is dan de matige sequels en reboots van The Exorcist.

De regisseur, Alberto De Martino, Maakte vaak kopieën van succesvolle films, en dat deed hij goed en met flair. In een James Bond-imitatie liet hij bijvoorbeeld doodleuk acteurs uit de echte Bond-films opdraven, om een min of meer vergelijkbaar rolletje te spelen. Schurk Largo uit de Bond-film Thunderball (1965) werd gespeeld door Adolfo Celli, dus speelde Celli in de film van De Martino ook de schurk, Mr. Thai. Als hoofdrolspeler trok hij de broer van Sean Connery aan, Neil. Dat die geen acteur was, maar stukadoor, was geen bezwaar. De titel van die film was overigens ook best provocatief: OK Connery.

Mooi production design

Il anticristo is de moeite waard omdat het verhaal voldoende afwijkt van het origineel, vanwege de capabele hoofdrolspelers – Carla Gravina is prima als bezeten jonge vrouw, Mel Ferrer overtuigt als haar aristocratische vader – maar vooral vanwege de prachtige beelden van Rome, de ruïnes, catacomben, en de interieurs van de paleizen. De locatiescouts en art-directors hebben uitstekend werk verricht. En die beelden worden ondersteund door effectieve zenuwenmuziek  van Ennio Morricone.

Een aanrader, deze interessante pulpfilm.