Multiculti

Tips van De Bankzitter

, Martin ten Broek

Dit weekend komen twee interessante multicultifilms op tv, een ernstige (The Reluctant Fundamentalist) en een vrolijke (Soul Kitchen).

Riz Ahmed in The Reluctant Fundamentalist

Sommige multicultifilms worden gemaakt uit boosheid over discriminatie, racisme en uitsluiting. Soms willen scenaristen en regisseurs een positief geluid laten horen door de prettige kanten van migratie op de voorgrond te zetten.

De eerste reden: onrecht aan de kaak stellen was waarschijnlijk een drijfveer van de Pakistaanse schrijver Mohsin Hamid toen hij zijn roman The Reluctant Fundamentalist (in 2007 op de shortlist van de Booker Prize) schreef. De van oorsprong Indiase regisseur Mira Nair verfilmde zijn verhaal, over de onberispelijk ingeburgerde Changez, een jonge man, afkomstig uit Lahore, Pakistan, cum laude afgestudeerd aan Princeton en daarna met veel succes werkzaam op Wall Street. Tot de aanslag van 11 september 2001. Vanaf die datum is hij behalve financieel tovenaar vooral ook iemand uit een eng, vijandig moslimland.

Niet alles is even goed aan de film. Een plotlijn uit The Reluctant Fundamentalist over de relatie van Changez met zijn Amerikaanse vriendin Erica komt bijvoorbeeld niet zo goed uit de verf . Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd doordat de rol van de tussen twee culturen heen en weer geslingerde Changez erg fraai wordt ingevuld door de Britse acteur en rapper Riz Ahmed, ook bekend van zijn rol in de geestige mockumentary Four Lions. Maar The Reluctant Fundamentalist is dus bloedserieus.

De Duitse komedie Soul Kitchen gaat ook over een buitenstaander, de van oorsprong Griekse restauranthouder Zinos, die na tegenspoed (een naar het verre oosten vertrekkende vriendin, onvriendelijke belastinginspecteurs, nog onvriendelijker keuringsdienst van waren en ernstige rugpijn) noodgedwongen het roer omgooit. De film werd gemaakt door de Duits-Turkse regisseur Fatih 'Gegen die Wand' Akin, die het lot van migranten in Duitsland eerder in veel serieuzere films liet zien. In Soul Kitchen zijn de import-Duitsers vooral sympathieke sloebers, soms bijzonder getalenteerd: de heetgebakerde Roma-kok Shayn kan bijvoorbeeld – behalve griezelig precies messenwerpen – de sterren van de hemel koken. En Zinos zoekt voor zijn rugklachten uiteindelijk hulp bij de klassieke Turkse, ehm, gezondheidszorg.

De humor is zo nu en dan nogal platvloers, maar toch is Soul Kitchen een aanstekelijke komedie, die nadrukkelijk de leuke kant van de multiculturele samenleving laat zien.