Onthaasten

De Bankzitter: Cast Away

, Martin ten Broek

Dit weekend komt Cast Away op tv, een film waarvoor Tom Hanks bijna de Oscar voor de beste hoofdrol had gekregen. Fascinerende film, al is hij wat aan de lange kant.

Het eerste half uur van de 143 minuten speelduur toont Cast Away de drukte en gejaagdheid van de medewerkers van pakjesbezorgbedrijf FedEx in het algemeen, en van FedEx-hotemetoot Chuck Noland in het bijzonder. Noland is altijd druk druk druk. De klok is zijn religie, want een vliegtuig wacht natuurlijk nooit. Nou hooguit, een keertje dan, twee minuten, omdat Chuck onverwacht op kerstavond afscheid moet nemen van zijn vrouw. 'Ik ben zo terug,' zegt hij nog tegen haar. En dan stort zijn vliegtuig neer, en verkeert hij lange, lange tijd op een onbewoond eiland.

En dat verblijf is razend interessant om naar te kijken. Want: hoe overleef je zoiets? Gelukkig heeft Chuck de tijd: hij is een handige gozer, en hij heeft nog wat reservevoedsel rondom zijn middenrif, om de eerste tijd door te komen, tot hij leert hoe hij aan eetbaar voedsel kan komen. Hij verzint ook slimme trucjes om mentaal een beetje gezond te blijven. En wij hebben, tijdens zijn langdurig geploeter, alle tijd om te bedenken hoe we het er zelf af zouden brengen.

Die hoofdmoot van de film vliegt om, de opmaat en afwikkeling slepen een (heel klein) beetje. Zo zie je maar weer: de mens geconfronteerd met de natuur levert de boeiendste materie op. Dat zag je ook al in films als The Revenant en in Into the Wild. En het levert ook nog eens prachtige plaatjes op. Tom Hanks, waarvan een van de collega's ooit zei dat 'geen zwijmelend tienermeisje (...) ooit zijn poster boven haar bed heeft gehangen', doet het prima. Helemaal als hij van dichtbij in beeld wordt genomen terwijl hij probeert met een nauwelijks zeewaardig pieremachocheltje door de branding te komen. Op spierkracht. Fantastisch.