Leugens

De Bankzitter: Cat on a Hot Tin Roof

, Martin ten Broek

Zaterdag zendt de BBC Cat on a Hot Tin Roof uit, een uitstekende film met prachtige rollen voor Liz Taylor, Paul Newman en Burl Ives, gebaseerd op een nóg beter, en scherper, toneelstuk van Tennessee Williams.

'Deze film zendt de filmindustrie vijftig jaar terug in de tijd! Ga naar huis!' Dat schijnt toneelschrijver Tennessee Williams te hebben geroepen tegen mensen die in de rij stonden voor een bioscoop waar Cat on a Hot Tin Roof werd vertoond. Williams stoorde zich aan de filmversie, waarin op last van de filmcensuur, de Hayes-code, alle referenties aan homoseksualiteit uit het script waren verwijderd. Maar hem laten lopen zou jammer zijn: er is nog veel materiaal overgebleven waarmee Liz Taylor en Paul Newman kunnen laten zien wat ze in huis hebben. En dat is veel.

De film gaat over een rijke familie in Mississippi. Pater familias Big Daddy (Burl Ives) viert op zijn landgoed zijn 65ste verjaardag. Hij is net uit het ziekenhuis ontslagen, zijn dokter vertelde hem dat zijn klachten geen ernstige oorzaak hebben. De echtgenote van zijn oudste zoon Gooper, die op de erfenis aast, hoopt stiekem dat Big Daddy toch snel overlijdt. Maggie (Taylor), de vrouw van Big Daddy's jongste zoon Brick (Newman), heeft andere problemen: haar huwelijk is tot het vriespunt verkild na een dramatische gebeurtenis uit het verleden. Brick slaapt sindsdien op de bank en zoekt zijn troost in de drank. Maggie is eenzaam en wil ook dolgraag een kind, om haar kansen op een deel van de erfenis niet in gevaar te brengen.

Centraal thema van de film is mendacity, leugenachtigheid. Er liggen veel skeletten in de kast van deze familie. Dat levert een stortvloed aan fraaie, giftige dialogen op. Na een dik uur nietsontziend verbaal geweld wordt de film aan het einde iets zachter van toon. Net als het oorspronkelijke toneelstuk, in 1955 op Broadway geregisseerd door film- en theatergrootheid Elia Kazan (On the Waterfront), werd Williams werk te pittig bevonden voor het jaren vijftig publiek en enigszins gekuist.

Hoewel de film door sommigen wordt beschouwd als een wat slap aftreksel van het originele stuk is het toch een aanrader. Want Burl Ives is uitstekend, de piepjonge Paul Newman is formidabel en Liz Taylor is op haar best.