Man met gitaar

De Bankzitter: Forget Me Not

, Martin ten Broek

Dit weekend komt een aantal heel goedkope, heel aardige films op tv. Een daarvan is Forget Me Not, voor een prikkie gemaakt en toch de moeite waard.

In Nederland zijn we gewend aan lage budgetjes, de leuke misdaadfilm Plan C (zaterdag, 21.20 uur te zien op NPO 3) werd bijvoorbeeld voor vier ton gemaakt, grotendeels zonder subsidie. In het Verenigd Koninkrijk is meestal wel wat meer geld beschikbaar, maar echt nodig is dat niet, getuige Forget Me Not, voor 1,2 miljoen pond, iets minder dan 1,5 miljoen euro. Een microbudget, naar Britse maatstaven. Per minuut is dat ongeveer even duur als, pakweg, een aflevering van Doctor Who.

Nu hoefden er geen sets voor de film te worden gebouwd, laat staan buitenaardse: het verhaal van Forget Me Not is door en door hedendaags Londens. Will is muzikant, speelt romantische luisterliedjes van het droevige soort in een Londense pub, met teksten als 'Sometimes in your life you realise / You just can't make it alone'. Gevoelsmens Will krijgt veel vriendelijke tot smachtende blikken van de aanwezige vrouwen, en ook van barvrouw Eve. Maar de muzikant is zwaar gedeprimeerd. Hij probeert net zelfmoord te plegen, als hij hoort hoe onder zijn raam Eve wordt lastiggevallen door een aggressieve dronkelap. Hij loopt naar buiten, redt haar, en dan begint een tocht door nachtelijk Londen.

Het is vanaf het begin volkomen duidelijk dat de twee voor elkaar bestemd zijn, maar toch blijft de film boeien. Dat komt voor een groot deel vanwege de sympathieke personages, die uitstekend gespeeld worden door Genevieve O'Reilly en Tobias Menzies. Ze zijn niet zo bekend: misschien zag u O'Reilly in de rol van senator Mon Mothma in Star Wars: Episode III en Rogue One (als u goed oplette; sommige van haar scènes sneuvelden tijdens de montage), en Menzies was de ambtenaar die James Bond doorverbond met M. in Casino Royale, wat ook geen onuitwisbare indruk zal hebben achtergelaten. Maar de twee kunnen, blijkt uit Forget Me Not, absoluut spelen en hebben een zeer fijne chemie.


Andere pluspunten van de film zijn de mooie beelden van de Britse hoofdstad, het pientere script met de naturelle dialogen, en de trefzekere regie van twee debuterende regisseurs. Die konden als assistent-regisseur de kunst afkijken van de makers van The Imitation Game, Steve Jobs en Mr. Holmes en leverden met Forget Me Not een romantische film af die zelfs voor niet-liefhebbers van het genre te pruimen is. Althans: ik vond hem leuk. Als man. Die houdt van westerns en bloederige samoerai-films. Dus.

Alleen dat er telkens violen invallen als Will op zijn gitaar een liedje voor Eve speelt, dat is een beetje jammer.