Topcast

De Bankzitter: Magnolia

, Martin ten Broek

Dit weekend komt Magnolia op tv, een mozaiekfilm van Paul Thomas Anderson waarin uitstekende acteurs hun beste beentje voorzetten. Zwaarmoedig, en wonderschoon.

Regisseur Paul Thomas Anderson is een geweldig goede acteursregisseur. Ga maar na: hij wist zelfs een uitstekende film te maken met Adam Sandler in de hoofdrol. Adam Sandler! Dat is echt indrukwekkend, vond ook de jury in Cannes, waar Anderson voor Punch Drunk Love een Gouden Palm kreeg.

En wie had er nou verwacht dat Burt Reynolds, die sinds Deliverance (1972) nauwelijks meer iets fatsoenlijks had gemaakt, in zijn nadagen nog een Oscarnominatie zou krijgen? Maar die kreeg hij wel degelijk, in 1998, voor zijn rol in Andersons Boogie Nights.

In Magnolia heeft Anderson de beschikking over een enorme waslijst aan puike acteurs, uit alle delen van het spectrum, van kassamagneten tot arthouselievelingen. Zoals verwacht doen oudgedienden als Philip Baker Hall, William H. Macy en Hoffman het uitstekend, maar uitgerekend blockbuster-acteur Cruise kreeg de Oscarnominatie voor beste bijrol, en die was zeker niet onterecht, want Cruise is erg goed in de film.

Bij het bekijken van Magnolia nadenken over de vraag wie de beste acteur is, is trouwens achteraf gezien niet zo'n goed idee. De film bevat veel schitterende scènes, maar er zijn eigenlijk ook wel momenten waarbij het een onsje minder had gekund. Maar er is wel een goede reden voor dat soms wel erg krachtige acteren: het staat allemaal in dienst van het complexe verhaal. 

Wie toch een poging wil wagen om de beste acteurs van deze topcast te kiezen zal moeten bedenken dat veel personages best archetypisch zijn: de extreem invoelende politieagent, de zielige getraumatiseerde junk, de macho bolster met kwetsbare pit, het gevallen wonderkind. Het zal voor een acteur geen sinecure zijn om dergelijke types met de intensiteit te spelen die hier vertoond wordt.

Maar die intensiteit is toch nodig omdat zware thema's hier bepaald niet worden geschuwd: Magnolia gaat over schuld en boete, vergiffenis, het lot, vader & zoon-relaties en dergelijke. Er wordt bovendien zeer veel getreurd en gesnotterd in de film, wat waarschijnlijk niet iedereen zal bevallen. En het prominente gebruik van de, overigens erg fraaie, liedjes van Aimee Mann, is ook een gedurfde keuze.

Maar alles bij elkaar is Magnolia een zware, mooie, op momenten adembenemend knappe film. Vrijdag om 22.15 uur te zien op Canvas. Kijken of herkijken is het devies.