Weerzien met Philip Seymour Hoffman

De Bankzitter: A Late Quartet

, Remke de Lange

Op vrijdag wordt A Late Quartet uitgezonden op tv, waarin de in 2014 overleden Philip Seymour Hoffman schittert als lid van een succesvol strijkkwartet.

Ieder weerzien van een film met Philip Seymour Hoffman levert een schok op. Elke film confronteert je opnieuw met het grote verlies voor de Amerikaanse film- en theaterwereld dat zijn plotselinge dood, op 46-jarige leeftijd in 2014, betekende. De rossige, besproete, gezette acteur was misschien niet in de wieg gelegd voor hoofdrollen als held of minnaar, maar in ieder filmoptreden, groot of klein, zorgde hij voor grote diepte en gelaagdheid.

A Late Quartet is het soort film waarin Hoffman het best tot zijn recht kwam: realistische, hedendaagse drama’s rond mensen die domme fouten maken, hannesen met het leven, op hun eigen grenzen stuiten.

Hoffman speelt Robert Gelbart, een lid van een snaarkwartet dat, mede door zijn toedoen, behoorlijk op z’n kop komt te staan. Met zijn rossig-grijze baardje is hij een man in midlifecrisis die zowel zijn huwelijk met Juliette (veelvuldige tegenspeelster Catherine Keener) als zijn carrière betwijfelt. In korte tijd voltrekt zich een wervelstorm in het leven van deze ogenschijnlijk zo geslaagde New Yorkers: geknakte ambities, artistieke meningsverschillen, ontrouw, alles borrelt naar de oppervlakte.

Over de vraag of de acteurs hun muziekinstrumenten op de juiste wijze vasthouden, ontstond onder muziekexperts enige discussie. Maar als filmliefhebber denk je: who cares? Christopher Walken, Catherine Keener en Philip Seymour Hoffman bijeen in één film: daar blijf je dolgraag voor op de bank zitten. De tweede violist die Hoffman neerzet is een zak én een charmeur, een man die je al mist zodra de aftiteling begint.

Goed nieuws voor Hoffman-fans: vanaf volgende week is een aantal films te zien van Paul Thomas Anderson, de regisseur met wie Hoffman zijn beste werk maakte. Films als Boogie Nights, Magnolia, The Master: je kunt ze blijven zien en nog eens herzien, alleen al vanwege een van de beste Amerikaanse acteurs van zijn generatie: Philip Seymour Hoffman.