Bernard Cupillard is acteur.
Er zijn 5 films gevonden.

Roberto Succo

2001 | Biografie, Misdaad, Thriller, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Cédric Kahn. Met o.a. Stefano Cassetti, Isild Le Besco, Patrick Dell'Isola, Vincent Dénériaz en Aymeric Chauffert.

Toen Roberto Succo (Cassetti) amper negentien was, vermoordde hij in Mestre, een voorstadje van Veneti[KA3]e, zijn ouders. Dat was in 1981. Hij werd berecht en kwam terecht in een psychiatrische inrichting. In 1986 ontsnapt hij en vlucht naar Zuid-Frankrijk, noemt zich Kurt en zegt dat hij een Engelsman is ondanks zijn zware Italiaanse accent. De Franse politie aan de Rivi[KA2]era wordt rond die tijd geconfronteerd met een serie inbraken, overvallen en moorden, maar kan er geen patroon in vinden. Tegen het einde van de schoolvakantie leert de middelbare scholiere L[KA1]ea (Le Bosco) uit Haute Savoie Kurt kennen aan de C[KA4]ote d`Azur. Ze is nog maar net zestien en onder de indruk van de jongeman met een baard, genoeg geld en wisselende auto`s. Als ze naar huis is teruggekeerd, komt Kurt haar achterna gereisd, een spoor van vernieling, inclusief verkrachtingen, achter zich latend, maar Le[KA1]ea die hij opzoekt, behandelt hij met zachtheid. Seks tussen die twee loopt op een teleurstelling uit. De politie komt op zijn spoor door een studente in de medicijnen, C[KA1]eline (Perron), die hij laat lopen als hij zich opblaast als een kikker en zegt dat hij de internationale terrorist André is. Léa komt achter zijn misdadige verleden als hij over de moord op zijn ouders begint. Ze wil dan niets meer met hem te maken hebben en dreigt hem aan te geven als ze begrijpt dat er nog meer aan de hand is. Het scenario van regisseur Kahn is gebaseerd op het boek van Pascal Froment Je te tue : Histoire vraie de Roberto Succo. Kahn heeft geprobeerd zonder overdrijving en wreedheden het portret van een complexe psychopaat te schilderen en antwoord te geven op de vragen wat zo iemand beweegt. Kahn, die een fijn gevoel heeft voor details, is daarin geslaagd en hij heeft zich bediend van een docudrama-stijl - dat werkt heel goed, maar na een tijdje wordt het ook voor hem onvermijdelijk om niet te vervallen in een 'gewone' misdaadfilm. Dit is geen bezwaar, termeer het spel van de hoofdrollen heel geloofwaardig is en de film gesierd wordt door allerlei goede invallen. Het camerawerk is van Pascal Marti. Ook bekend als JE TE TUE en KURT.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

Louis la brocante : Louis et les amoureux du manège

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Maurice Frydland. Met o.a. Victor Lanoux, Evelyne Buyle, Betty Bomonde, Océane Mozas en Loïc Corbery.

Uit vriendschap voor Tourette (Masson) koopt antiekhandelaar Louis Romand (Lanoux) de paardenmolen op het dorpsplein. De burgemeester wil deze van de hand doen omdat hij niet aan de veiligheidsvoorschriften zou voldoen. Terwijl ze onderhandelen merkt Louis een meisje dat een briefje verbergt in een van de paarden. Het is Kim (Mazas), de Aziatische au-pair in dienst van de jonge weduwnaar Vincent Beaumont (Vaudaux). Het meisje is verliefd op Xavier (Corbery), de zoon van de lokale cafébaas. Beaumont wil niets weten van deze verliefdheid en hij houdt Kim als het ware gevangen. Maar Louis besluit de twee geliefden te helpen. Onder het mom van een tragi-komedie brengt de film het probleem van de uitbuiting van jonge vrouwen uit de derde wereld, die in Frankrijk hopen een betere toekomst te vinden. De stijl van de film zal ongetwijfeld in de smaak vallen van de nostalgisch-romantische zielen en Lanoux weet als geen ander de juiste noot te raken. Geen hoogvlieger, maar best te smaken amusement. Michèle Letellier schreef het scenario. Fotografie is van Jean Monsigny.

Docteur Sylvestre : Les pièges de Saturne

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Raymond Gérôme, Alicia Alonso en Jean-Noël Brouté.

Docteur Sylvestre (Anger) wordt dringend aan het ziekbed geroepen van een kleine jongen die doorlopend blijft overgeven. Hij stelt vast dat het kind aan saturnisme lijdt, een zeldzame chronische loodvergiftiging. Het is maar de vraag welke ziektes men nog allemaal gaat oprafelen om de afleveringen van alle dokters- en ziekenhuisseries op tv te vullen. Deze prent beschikt in elk geval weer over alle troeven. Een kind, een dodelijke ziekte en een heldhaftige dokter die de nodige romantische avontuurtjes meepikt onderweg. De liefhebbers zullen ongetwijfeld snoepen van dit scenario van Jean-Pierre Hasson, Jean-Christophe Lecru en Christian François. Hou de zakdoek in elk geval maar in de hand. Fotografie van Bernard Cassan.

Les lauriers sont coupés

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Michel Sibra. Met o.a. Jean-Sébastien Bressy, Catherine Frot, Olivier Pajot, Christian Rauth en Christine Cohendy.

We zijn in 1965. De zestien-jarige Julien woont met zijn vader Maurice (Pajot), een kok, en zijn moeder Josy (Frot), een naaister, in een kleine studio. Hij heeft een beurs gewonnen op school. Hierdoor kan hij zijn droom verwezenlijken: in navolging van Robert Flaherty een reisreportage maken over de Aran- eilanden. Zijn moeder verzet zich echter tegen zijn vertrek. Na het in 1994 gefilmde SI LE LOUP Y ÉTAIT is dit deel twee van de sterk autobiografische familiekroniek van Sibra, die ook nu weer het scenario schreef. De film bevat een mooie hulde aan Flaherty en diens meesterwerk MAN OF ARAN, maar is voor de rest eerder langdradig en nogal oninteressant. Chaumette als grootmoeder Jeanne heeft ook nu weer de meest ontroerende rol, maar hij is veel kleiner dan in voorgaande film. Mooie fotografie van Paul Bonis.