Amos Gitai

1950 Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer

Amos Gitai (1950) is regisseur, acteur, scenarist en producer.
Er zijn 16 films gevonden.

Plus tard

2008 | Drama

Frankrijk/Duitsland/Israël 2008. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Jeanne Moreau, Hippolyte Girardot en Emmanuelle Devos.

Een Frans-Joodse vrouw praat pas heel laat met haar kleinkinderen over haar ervaringen tijdens WO II. Haar eigen kinderen heeft zij daarover altijd in het ongewisse gelaten.

Disengagement

2007 | Drama

Israël/Frankrijk/Duitsland/Italië 2007. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Juliette Binoche, Liron Levo, Jeanne Moreau, Dana Ivgy en Hiam Abbass.

Ana (Binoche) en Uli (Levo) zijn halfzus en -broer die elkaar na de dood van hun vader in Frankrijk beter leren kennen. Ana is in alle opzichten een westerling, Uli is in de Gaza-strook grootgebracht. Om van haar vader te erven moet Ana naar Israël reizen om een pijnlijk hoofdstuk uit haar verleden af te sluiten. De Israëlische regisseur Gitai (Kadosh, Promised Land) laat, met prima hoofdrolspelers, de complexe werkelijkheid van het Israëlisch-Palestijns conflict zien via de ogen van een complexe familie.

Chacun son cinema

2007 | Komedie, Drama

Frankrijk 2007. Komedie van Theodoros Angelopoulos, Olivier Assayas, Bille August, Jane Campion en Youssef Chahine.

Verzamelkunstwerk van 33 regisseurs uit alle werelddelen over de magie van een bioscoopervaring.

Free Zone

2005 | Drama

Israël/België/Frankrijk/Spanje 2005. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Natalie Portman, Hana Laszlo, Hiam Abbass, Carmen Maura en Makram Khoury.

Het is even doorbijten aan het begin van dit Israëlische drama van de maker van bekroonde films als Kadosh en Kippur. Pas nadat we een kwartier lang onder begeleiding van intense joodse muziek naar een huilende Natalie Portman hebben gekeken, begint het verhaal over een roadtrip van drie vrouwen van verschillende generaties en culturele achtergronden. Gitai eist veel aandacht en geduld van zijn kijkers, maar maakt ontegenzeggelijk dappere artistieke en inhoudelijke keuzes. Laszlo werd in Cannes bekroond voor haar rol als oudere taxichauffeur. De film zelf werd genomineerd voor de Gouden Palm.

Promised Land

2004 | Drama

Israël/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2004. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Rosamund Pike, Diana Bespechni, Hanna Schygulla, Anne Parillaud en Yussuf Abu-Warda.

'De anti-Pretty Woman', noemt de Israëlische Gitai (Kadosh) dit mensenrechtendrama, en inderdaad, zijn verbeelding van prostitutie bevat niets lichtvoetigs of glamoureus. We volgen een groep Oost-Europese vrouwen die worden verkocht aan een seksclub in Israël. Het bijzonder relevante gegeven is helaas onbeholpen verfilmd, met gekunsteld beverig camerawerk, slechte belichting en een onuitgewerkt scenario. De uitvoerig in beeld gebrachte mishandelingen krijgen hierdoor iets gratuits. Zie voor een effectievere filmstudie over moderne mensenhandel Lukas Moodyssons Lilja 4-ever.

Kedma

2002 | Historische film

Frankrijk/Italië/Israël 2002. Historische film van Amos Gitai. Met o.a. Andrei Kashkar, Helena Yaralova, Yussef Abu-Warda, Moni Moshonov en Juliano Merr.

Een week voordat de staat Isra[KA3]el werd opgericht en erkend door de VN op 14 mei 1948 zet het vrachtschip Kedma (wat `Naar de Orie[KA3]ent` betekent) joodse emigranten uit Europa af op het strand van Palestina, toen nog Brits mandaatgebied. Het zijn overlevenden van de holocaust, DP`s uit de kampen, die hopen op een vredig en welvarend bestaan in het beloofde land. De Britten zien dit anders: ze schieten op mensen die aan land gaan, maar ze doen het halfslachtig en zonder fanatisme omdat ze weten dat ze volgende week naar huis gaan. De arabieren vluchten van hun grondgebied omdat arabische leiders hen hadden opgedragen tijdelijk het veld te ruimen totdat de joden definitief waren verdreven, ook al woonden die er al meer dan een halve eeuw. De film, die weinig dialoog bevat, concentreert zich op een aantal hoofdpersonages zonder hun achtergronden zeer precies in te vullen. Yanusz (Kashkar) is een overlevende van de getto-opstand in Lodz in Polen (daar is nooit een opstand geweest) en Rossa (Yaralova) is ontsnapt uit een Siberische goelag van Stalin. Minder belangrijke figuren zijn Roman (Hazanowski), die uit een getto ontsnapte en vervolgens door een Pool beroofd werd en Menahem (Lang), die zijn ouders in een concentratiekamp kwijtraakte en zijn jonge bruid Hanka (Nicole) die gewond raakt. Ze worden opgevangen door Moussa (Merr) van de verzetsorganisatie Palmach, die hen opsplitst in kleine groepjes en hen een crash- course geeft in 'combat and survival'. Met dat eerste hadden ze bij de landing al kennisgemaakt toen de Engelse troepen het vuur op hen openden. Voor een gewonde vorderen de a.s. Israëliers een ezel van een Palestijn die hen daarop vervloekt. Gitaï's film is te afstandelijk en opgesplist in een aantal grote, weinig zeggende tableaux en te stereotiepe personages. Het scenario van regisseur Gitaï, Marie José Sanselme, Marc Weitzmann, Mordechai Goldhecht, Haim Hazaz en Taufik Zayad neemt geen standpunt in en observeert alleen maar. De film is niet slecht, maar ook niet goed met als resultaat dat hij niet pakkend is of engageert. Het camerawerk van Yorgos Arvanitis is net zoals de vormgeving en de montage van een behoorlijk niveau. Fujicolor, Dolby Digital. Ook bekend als KEDMA VERSO ORIENTE en VERSO ORIENTE.

11'09''01 - September 11

2002 | Drama, Documentaire

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/Israël/Japan/Verenigde Staten/Ethiopië/Mexico/Iran 2002. Drama van Youssef Chahine, Alejandro González Iñárritu, Shohei Imamura, Claude Lelouch en Ken Loach. Met o.a. Maryam Karimi, Emmanuelle Laborit, Jérôme Horry, Nour El-Sherif en Ahmed Seif Eldine.

Elf regisseurs uit verschillende landen en culturen, onder wie Ken Loach, Sean Penn, Samira Makhmalbaf, Alejandro Gonzálex Iñárritu en Danis Tanovic, geven hun visie op de aanslagen in New York. Ze hadden volledige artistieke vrijheid; alleen de symbolische lengte van elke bijdrage stond vast: elf minuten, negen seconden en één frame (11''09''01). Niet alle bijdragen zijn even sterk, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Samen laten de elf filmpjes zien op hoeveel verschillende manieren filmmakers kunnen reageren en reflecteren op de wereld om hen heen.

Eden

2001 |

Frankrijk 2001. Amos Gitai. Met o.a. Arthur Hiller, Daphna Kastner, Luke Holland, Danny Huston en Thomas Jane.

Elf regisseurs uit verschillende landen en culturen, onder wie Ken Loach, Sean Penn, Samira Makhmalbaf, Alejandro Gonzálex Iñárritu en Danis Tanovic, geven hun visie op de aanslagen in New York. Ze hadden volledige artistieke vrijheid; alleen de symbolische lengte van elke bijdrage stond vast: elf minuten, negen seconden en één frame (11''09''01). Niet alle bijdragen zijn even sterk, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Samen laten de elf filmpjes zien op hoeveel verschillende manieren filmmakers kunnen reageren en reflecteren op de wereld om hen heen.

Kippur

2000 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Israël 2000. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Liron Levo, Tomer Ruso, Uri Ran Klauzner, Yoram Hattab en Juliano Mer.

Dit is de autobiografische film van de 50-jarige Gitai over zijn ervaringen als 23-jarige hospik in de Yom-Kippoer oorlog van 1973 toen Egypte en Syri[KA3]e gelijktijdig en overwacht Isra[KA3]el binnenvielen. Voor de twee landen gold echter de bijbelse uitdrukking: wie het zwaard opneemt, zal door het zwaard ten ondergaan. Hij heet Weinraub in de film en wordt gespeeld door Levo. Voor het zover kwam, begaf filosofiestudent Weinraub zich in een gammele Fiat naar het front om zich als dienstplichtige bij zijn onderdeel te voegen. Hij kwam door de chaos bij een medisch peloton van de luchtmacht terecht in gezelschap van zijn slapie Ruso (Ruso), nadat ze Dr. Klauzner (Klauzner) een lift hadden gegeven, die met pech langs de weg stond. Ze werden ingezet om gewonden van het front op te pikken met een helicopter. Nadat ze de slachtoffers van een kapot geschoten grenspost hadden opgehaald, moesten ze tussen de tanks en het niet aflatende granaatvuur een soldaat afvoeren uit de modder met een afgeschoten lichaamsdeel. Deze moeizame missie werd een nachtmerrie toen ze weer in de helicopter zaten. Ze werden aangeschoten en stortten neer. Het scenario van regisseur Gitai en Marie-Jos[KA1]e Sanselme bestaat eerder uit een leidraad voor een serie beeldreeksen dan een verhaal met een plot, en over de personages kom je nauwelijks iets te weten. De z.g. obligate love interest van Weinraub met zijn vriendin Dina (Glick) slaat als een tang op een varken en hoort eigenlijk niet thuis in een film die de oorlog in al zijn wreedheid toont, en de kijker net zoals de soldaten van toen onverwacht bij de keel grijpt. Gitai`s realistische film doet denken aan THE BIG RED ONE van Samuel Fuller, die door hem op de credits bedankt wordt (voor zijn spirituele invloed nemen we aan). Had Fuller nog geleefd, dan zou hij ongetwijfeld met liefde een rolletje gespeeld hebben in deze anti-oorlogsfilm. Het camerawerk is van Renato Berta.

Kadosh

1999 | Drama

Israël/Frankrijk 1999. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Yaël Abecassis, Yoram Hattab, Meital Barda, Uri Ran Klauzner en Yussef Abu-Warda.

Kadosh (letterlijk 'heilig', maar bedoeld met een cynische ondertoon), speelt zich af in Mea She'arim, dé wijk van de ultra-orthodoxe joden in Jeruzalem. Hier is te zien hoe binnen de ultra-orthodoxe gemeenschap de dictatuur van de rabbijn ook het privéleven van de gelovigen treft. Vaak lijden films van regisseur Amos Gitaï aan een te sterk engagement, een boodschapperij die afbreuk doet aan de filmische kwaliteit. Op een paar al te zwaar aangezette momenten na en een zekere traagheid in zijn opbouw is Kadosh echter een mooi, helder, goed gemaakt melodrama, wat de ingebouwde boodschap alleen maar sterker maakt.

Yom Yom

1998 | Komedie, Drama

Israël/Frankrijk 1998. Komedie van Amos Gitai. Met o.a. Moshe Ivgi, Hanna Maron, Juliano Merr, Dalit Kahan en Yussuf Abu-Warda.

Moshe (Ivgi) is het resultaat van liefde tussen een Israëlische joodse (Meron) en een Palestijn (Abu Warda). Symbolisch of niet, Moshe voelt zich er niet goed bij, hij is hypochondrisch en kan slecht relaties onderhouden. Regisseur Gitaï´s verhaal is tragisch, komisch, absurd en verscheurd; net als het leven in Israel. Dat Yom yom (Dag na dag) een hoopvolle allegorie is, blijkt uit de eindscène, waarin een personage hetzelfde vredeslied zingt als Rabin zong vlak voordat hij vermoord werd. De worsteling voor vrede gaat door.

A House in Jerusalem

1998 |

Frankrijk/Israël 1998. Amos Gitai.

Moshe (Ivgi) is het resultaat van liefde tussen een Israëlische joodse (Meron) en een Palestijn (Abu Warda). Symbolisch of niet, Moshe voelt zich er niet goed bij, hij is hypochondrisch en kan slecht relaties onderhouden. Regisseur Gitaï´s verhaal is tragisch, komisch, absurd en verscheurd; net als het leven in Israel. Dat Yom yom (Dag na dag) een hoopvolle allegorie is, blijkt uit de eindscène, waarin een personage hetzelfde vredeslied zingt als Rabin zong vlak voordat hij vermoord werd. De worsteling voor vrede gaat door.

Milim

1996 |

Israël 1996. Amos Gitai.

Moshe (Ivgi) is het resultaat van liefde tussen een Israëlische joodse (Meron) en een Palestijn (Abu Warda). Symbolisch of niet, Moshe voelt zich er niet goed bij, hij is hypochondrisch en kan slecht relaties onderhouden. Regisseur Gitaï´s verhaal is tragisch, komisch, absurd en verscheurd; net als het leven in Israel. Dat Yom yom (Dag na dag) een hoopvolle allegorie is, blijkt uit de eindscène, waarin een personage hetzelfde vredeslied zingt als Rabin zong vlak voordat hij vermoord werd. De worsteling voor vrede gaat door.

L' Arêne du meurtre

1996 |

Israël 1996. Amos Gitai.

Moshe (Ivgi) is het resultaat van liefde tussen een Israëlische joodse (Meron) en een Palestijn (Abu Warda). Symbolisch of niet, Moshe voelt zich er niet goed bij, hij is hypochondrisch en kan slecht relaties onderhouden. Regisseur Gitaï´s verhaal is tragisch, komisch, absurd en verscheurd; net als het leven in Israel. Dat Yom yom (Dag na dag) een hoopvolle allegorie is, blijkt uit de eindscène, waarin een personage hetzelfde vredeslied zingt als Rabin zong vlak voordat hij vermoord werd. De worsteling voor vrede gaat door.

Berlin-Jérusalem

1990 | Drama, Historische film

Israël/Italië/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1990. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Lisa Kreuzer, Rivka Neuman, Markus Stockhausen en Benjamin Levy.

Een historisch-politieke schets, tevens over de lotsbestemming van twee joodse vrouwen, die elk een tocht van Berlijn naar Israël afleggen. Een Russische revolutionaire en een Duitse dichteres reizen via verschillende routes door het Duitsland van de jaren 1930-1940 naar het Jeruzalem van vandaag. Een indrukwekkende film, met eveneens een aantal overwegingen in de culturele en politieke sfeer, die eigenlijk gaat over het lot van al die Israëlische pioniers. Geen gemakkelijke film ook, vanwege de erg strakke en beknopte opbouw, die bovendien uitgaat van een zekere kennis op kunstzinnig en historisch gebied bij de kijker. Berlijn bijvoorbeeld, verwijst naar het expressionisme van deze eeuw. Opmerkelijke beelden van Henri Alekan.

Journal de campagne

1982 | Documentaire

Frankrijk/Israël 1982. Documentaire van Amos Gitai.

Een documentaire over de Israëlische bezetting van de 'Westbank' en de Gaza-strook. Gitaï laat gewelddadige beelden achterwege, maar toont de dagelijkse banaliteiten van een bezetting en dat maakt deze reportage geloofwaardig. Een partijdige maar degelijke film over het Israëlisch conflict.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Amos Gitai op televisie komt.

Reageer