Camille Japy

Acteur

Camille Japy is acteur.
Er zijn 18 films gevonden.

Intime conviction

2014 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2014. Misdaad van Rémy Burkel. Met o.a. Philippe Torreton, Marie Bäumer en Camille Japy.

Als hij op een avond thuiskomt, ontdekt Paul Villers het lijk van zijn vrouw. Zijn schoonouders verdenken hem en hij wordt al snel gezien als de moordenaar.

Une nouvelle vie

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Christophe Lamotte. Met o.a. Géraldine Pailhas, Francis Renaud, Yves Afonso, Camille Japy en Solal Forte.

Veertigster Nathalie (Pailhas), moeder van twee kinderen, was als thuiszorgster al wel gewend aan lastige situaties en verborgen leed. Sinds een jaar, echter, vecht ze ook tegen haar eigen verdriet: haar echtgenoot zal waarschijnlijk nooit meer uit zijn coma ontwaken. Op een dag ontmoet Nathalie een nieuwe cliënt, de Irakese worstelaar Kazim (Metalsi). En er bloeit iets. Zonder tierlantijnen en met - verademing - een bijna ouderwets milieu van gewone ploeteraars als decor vertelt deze televisiefilm zijn kleine verhaal over conflicterende grote gevoelens. Opgenomen in en om Lille.

La parenthèse interdite

2004 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2004. Drama van David Delrieux. Met o.a. Camille Japy, Nathalie Boutefeu, Julien Boisselier en Didier Bezace.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

L'impasse du Cachalot

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Élisabeth Rappeneau en Lorenzo Gabriele. Met o.a. Camille Japy, Elisabeth Vitali en Hélène Vincent.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

J'ai tué Clémence Acéra

2001 | Mysterie, Komedie, Thriller, Fantasy

Frankrijk/Duitsland 2001. Mysterie van Jean-Luc Gaget. Met o.a. Gérald Laroche, Catherine Mouchet, Sacha Bourdo, Pia Baresch en Samir Guesmi.

Cl[KA1]emence, de vaste partner van Paul Alimi (Laroche) is verdwenen. Niemand schijnt zich voor haar lot te interesseren, noch haar naaste familie, noch haar kennissen en collega's. Paul probeert een profiel te maken van zijn vriendin zoals hij haar kende. Op zijn labyrintachtige tocht bekruipt hem de angst dat hij slechts één facet van haar kende. Hij vreest het ergste. Wie zich niet direct vereenzelvigt met het hoofdpersonage kan de soms absurde humor en de verwarrende situaties nauwelijks volgen. De film lijkt een gebed zonder einde. Met in de originele versie de stemmen van Bernard Ballet, Philippe Berodot, Marc Chapiteau, Martine Delumeau, Sarah Grappin, Isabelle Guiard, Husky Kihal, Pascal Lahmani, Miglen Mirtchev, Laurent Olmédo en Eric Veniard. Het scenario dat een beroep doet op de eigen fantasie van de kijker is van regisseur Gaget naar de roman van Stephen Dixon Too Late. Het camerawerk is van Bruno Privat. Ook bekend als JAMAIS TROP TARD en SANS CLÉMENCE.

Electroménager

2001 |

Frankrijk 2001. Sylvain Monod. Met o.a. Isaac Sherry, Camille Japy en Eric Elmosnino.

Cl[KA1]emence, de vaste partner van Paul Alimi (Laroche) is verdwenen. Niemand schijnt zich voor haar lot te interesseren, noch haar naaste familie, noch haar kennissen en collega's. Paul probeert een profiel te maken van zijn vriendin zoals hij haar kende. Op zijn labyrintachtige tocht bekruipt hem de angst dat hij slechts één facet van haar kende. Hij vreest het ergste. Wie zich niet direct vereenzelvigt met het hoofdpersonage kan de soms absurde humor en de verwarrende situaties nauwelijks volgen. De film lijkt een gebed zonder einde. Met in de originele versie de stemmen van Bernard Ballet, Philippe Berodot, Marc Chapiteau, Martine Delumeau, Sarah Grappin, Isabelle Guiard, Husky Kihal, Pascal Lahmani, Miglen Mirtchev, Laurent Olmédo en Eric Veniard. Het scenario dat een beroep doet op de eigen fantasie van de kijker is van regisseur Gaget naar de roman van Stephen Dixon Too Late. Het camerawerk is van Bruno Privat. Ook bekend als JAMAIS TROP TARD en SANS CLÉMENCE.

Scènes de crimes

2000 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2000. Misdaad van Frédéric Schoendoerffer. Met o.a. Charles Berling, Ludovic Schoendorffer, Pierre Mottet, Eva Darlan en Camille Japy.

De sfeer waarin Fabian (Berling) en Gomez (Dussolier) een seriemoordenaar zoeken is niet alleen morbide maar ook cynisch. Het lijkt erop dat de hele wereld pervers en duister is, dus welk heil moeten we verwachten van twee rechercheurs, die het zelf al niet zo nauw nemen met de moraal en niet eens de weg kunnen vinden? In zijn debuut zet Schoendoerffer een beklemmende atmosfeer neer, waarin Frankrijks moderne grootheden Berling (Les destinées sentimentales) en Dussolier (On connaît la chanson) zich met gemak begeven. (IdH/VPRO Gids)

Le monde de Marty

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Bardiau. Met o.a. Michel Serrault, Jonathan Demurger, Annick Alane, Florence Hebbelynck en Camille Japy.

Het scenario van debuterend regisseur Bardiau en Alexandre Jaffray kan niet origineel genoemd worden, want het thema van een kind dat kanker heeft en een oude man met een uitzichtsloze toekomst, die elkaar ontmoeten in een ziekenhuis en samen een aangename tijd beleven voordat het `zo ver` is, is op talloze wijzen door andere filmmakers met wisselend succes gedaan. Deze film kent zijn levendige momenten, die vooral naar voren komen door hoofdrol Demurger als de tien-jarige Marty die leukemie heeft. Marty`s tegenpool is Antoine Berrant (Serrault), een oude man van in de zeventig die verlamd is, niet meer kan spreken en in zijn rolstoel al ontelbare dagen in het ziekenhuis heeft gesleten en nu aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Op een of andere manier slagen zij erin om met elkaar te communiceren. Helaas blijft alles te veel aan de oppervlakte en gaat de film bijna ten onder aan de goede bedoelingen, ware het niet dat hij gered werd door het vaardige spel van Serrault. Bardiau leerde het vak bij Luc Besson, maar die maakt toch betere en sterkere films. Het camerawerk is van Alain Levent.

Nos vies heureuses

1999 | Romantisch drama

Frankrijk 1999. Romantisch drama van Jacques Maillot. Met o.a. Marie Payen, Cécile Richard, Camille Japy, Eric Bonicatto en Fanny Cottençon.

Vermoeiende schets van de pre-selfiegeneratie. Julie, Émilie, Cécile, Jean-Paul, Lucas, Ali - zes rond-de-dertigers die hun weg zoeken in een fragmenterende Franse maatschappij. Samengevat: te veel opties om uit te kiezen en te weinig zelfreflectie om daarvan de leegte in te zien. Regisseur Maillot wil minstens vijf films tegelijk maken en vergeet bij die pretentie uiteraard de knuffelallochtoon en zenuwpatiëntencameravoering niet. Tweeënhalf uur stuurloze subsidieslurp ontbeert volledig de finesse en poëzie van genreuitblinker Olivier Assayas (L'eau froide, Fin août, début septembre) en is een vreugdeloze kijkopgave.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Maximum vital

1998 | Drama

Frankrijk/België 1998. Drama van François Rossini. Met o.a. Pierre Kreitmann, Fabienne Babe, Daniel Briquet, Camille Japy en Claudine Baschet.

De ouders van de twaalfjarige J[KA1]er[KA1]emie (Kreitmann), Lucie (Japy) en Paul (Briquet), leven al enkele jaren gescheiden. De jongen woont bij zijn moeder in een flat in Belleville, maar gaat geregeld logeren bij zijn vader, die hertrouwd is met Claire (Babe) en die nog twee andere kinderen hebben. De jongen is dolgraag bij zijn vader, die bezeten is van vliegtuigen en waar hij allerlei drieste avonturen beleeft, maar geniet evenveel van de kalmte bij zijn moeder. De vakantie is haast ten einde en Jérémie ziet al met tegenzin de tijd naderen dat hij terug naar het college moet. Maar dan wordt zijn vader getroffen door een hersenbloeding en komt in coma te liggen. Gevoelig portret van een jongen van gescheiden ouders, die eensklaps geconfronteerd wordt met de ziekte van zijn vader, die hem voor het eerst bewust maakt van zijn eigen sterfelijkheid. Sentimentaliteit kon niet steeds vermeden worden, maar dank zij de ontroerende vertolking van de jonge Kreitmann blijf je toch geboeid kijken, met natte ogen en een krop in de keel. Regisseur Rossini schreef zelf het scenario. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Norbert Marfaing-Sintes. Stereo.

(G)r[KA2]eve party

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Daniel Russo, Vincent Elbaz, Bruno Solo, Micheline Presle en Nini Crépon.

Monsieur Jean (Russo) heeft zijn boekhandel in het Quartier Latin van de Franse hoofdstad heel ge[KA3]engageerd L`Armurerie (De Wapensmid) genoemd. Monsieur Jean is zelf een `oudstrijder` van de Mei (19)68-beweging, de studentenoproer die gesteund door de vakbonden, het Franse openbare leven platlegde en Parijs barricadeerde in naam van sociale misstanden. Hij wil - twintig jaar later - als een dag in de meimaand benut wordt als historische mijlpaal om een algemene staking uit te roepen, zijn steentje bijdragen: geen boeken uitstallen en per telefoon oproepen tot een staking van de verspreiding van de dagbladen. Deze gelegenheid wordt in de film te baat genomen om allerlei figuren van bonte pluimage met elkaar oeverloos te laten babbelen en commentaar te geven op de pro`s en contra`s van de toestand, inclusief het niet hebben van een mening: Dan (Elbaz), de humorloze schrijver van sitcoms zonder inspiratie; Ange (Solo), een gestresste hoekman, die de schok van zijn leven krijgt als hij ontdekt dat zijn vriendin naakt poseert voor een herenblad en de eigenaar van de bistro op de hoek en de mooie meid van de straat (Japy). Zo`n typische Franse film over de mei 1968- nostalgie, die een buitenstaander algauw behoorlijk vervelend vindt. Het langdradige scenario is van regisseur Onteniente, medehoofdrol Solo, Manu Booz, Oulage Abour en Thomas Gilou. Het camerawerk is van William Watterlot. De titel is een soort woordspeling: een staking is [KA1]e[KA1]en groot feest (behalve voor de gedupeerden, lijkt het ons).

Scènes de lit

1997 |

Frankrijk 1997. François Ozon. Met o.a. Valérie Druguet, Loïc Even etc., Evelyne Ker, Philippe Dajou en Camille Japy.

Monsieur Jean (Russo) heeft zijn boekhandel in het Quartier Latin van de Franse hoofdstad heel ge[KA3]engageerd L`Armurerie (De Wapensmid) genoemd. Monsieur Jean is zelf een `oudstrijder` van de Mei (19)68-beweging, de studentenoproer die gesteund door de vakbonden, het Franse openbare leven platlegde en Parijs barricadeerde in naam van sociale misstanden. Hij wil - twintig jaar later - als een dag in de meimaand benut wordt als historische mijlpaal om een algemene staking uit te roepen, zijn steentje bijdragen: geen boeken uitstallen en per telefoon oproepen tot een staking van de verspreiding van de dagbladen. Deze gelegenheid wordt in de film te baat genomen om allerlei figuren van bonte pluimage met elkaar oeverloos te laten babbelen en commentaar te geven op de pro`s en contra`s van de toestand, inclusief het niet hebben van een mening: Dan (Elbaz), de humorloze schrijver van sitcoms zonder inspiratie; Ange (Solo), een gestresste hoekman, die de schok van zijn leven krijgt als hij ontdekt dat zijn vriendin naakt poseert voor een herenblad en de eigenaar van de bistro op de hoek en de mooie meid van de straat (Japy). Zo`n typische Franse film over de mei 1968- nostalgie, die een buitenstaander algauw behoorlijk vervelend vindt. Het langdradige scenario is van regisseur Onteniente, medehoofdrol Solo, Manu Booz, Oulage Abour en Thomas Gilou. Het camerawerk is van William Watterlot. De titel is een soort woordspeling: een staking is [KA1]e[KA1]en groot feest (behalve voor de gedupeerden, lijkt het ons).

Maigret et l'improbable Monsieur Owen

1997 | Misdaad

België/Frankrijk 1997. Misdaad van Pierre Koralnic. Met o.a. Bruno Cremer, Arielle Dombasle, Bernard Haller, Camille Japy en Michel Vïta.

Maigret geniet van zijn vakantie aan zee. Als hij hoort dat er in het hotel waar hij logeert een moord gepleegd is, probeert Maigret zich verre van de zaak te houden. Een poging die schromelijk mislukt. Voordat Maigret er erg in heeft is hij verwikkeld in een moordzaak waarin een mysterieuze meneer Owen de hoofdrol lijkt te spelen

La vie en face

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Laurent Dussaux. Met o.a. Nathalie Richard, Patrick Pineau, Alex Descas, Antonin Lebas-Joly en Camille Japy.

Claire (Richard) is een alleenstaande moeder die met veel toewijding haar zoontje Maxime (Lebas-Joly) opvoedt. De jongen droomt ervan cellist te worden. Ze heeft het druk in het hospitaal waar ze werkt en weet dat ze op Maxime kan rekenen voor lichte huishoudelijke taken. Tot op de dag dat Claire geplaagd wordt door hevige hoofdpijnen. Bij onderzoek blijkt dat ze een hersentumor heeft. Ze weigert zich te laten verzorgen om haar zoontje niet te alarmeren, want die kan het niet vinden met zijn onstabiele vader Alex (Pineau). Enkel haar vrienden en collega`s D[KA1]esir[KA1]e (Descas) en Fabienne (Japy) weten van haar ziekte. Tranerig melodrama dat het gebruik van enkele tientallen zakdoeken laat aanbevelen. De situatie is kunstmatig en dit kan niet verholpen worden door het middelmatige spel van de hoofdacteurs. Toch zal een groot deel van het (voornamelijk vrouwelijke) publiek zich laten ontroeren door deze sentimentaliteit die voor eerlijke emotie moet doorgaan. Geschreven door Elvire Murail, Dussaux en Marianne Groves. Achter de camera stond Jean-Philippe Bouyer. Stereo.

Chacun cherche son chat

1996 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Garance Clavel, Zinedine Soualem, Renée Le Calm, Olivier Py en Romain Duris.

Chloé woont met haar zwarte kat Gris-Gris in het 15e arrondissement van Parijs. Als ze op vakantie gaat brengt ze haar kat onder bij Madame Renée, een oudere dame die zes katten heeft en er nog wel eentje bij kan hebben. Als Chloé na een week haar kat weer komt ophalen, is Madame Renée helemaal overstuur: Gris-Gris is verdwenen. Chloé begint aan een speurtocht waarbij ze de hulp krijgt van allerlei buurtbewoners: jonge en oude, zwarte en witte, aardige en onaardige. Chacun cherche son chat is een charmante tragikomedie over het vaak eenzame leven in een Parijse volkswijk, en tegelijkertijd een portret van een meisje op weg naar volwassenheid. (IdH/VPRO Gids)

Dadou

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Roberto Garzelli. Met o.a. Camille Japy, Lisa Michel en Jean-Christophe Bouvet.

Filmpje over Lucy, een meisje van vier, die haar lievelingsteddybeer Dadou kwijt is. Haar vader probeert van alles om dat weer goed te maken. Toch lukt dat niet helemaal...

Julie Lescaut : La mort en rose

1993 | Misdaad

Duitsland/Zwitserland/Frankrijk 1993. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Roland Amstutz.

Tijdens een routine surveillance `s nachts wordt een agente door een auto aangereden die doorrijdt na het ongeluk. Ze wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. Julie Lescaut (Genest) begeeft zich op weg om de gewonde te spreken, maar die is al overleden voordat ze aankomt. De collega van het slachtoffer, Leveil (Rouve) heeft slechts de laatste twee cijfers van het nummerbord van de auto kunnen opschrijven: 61 (het nummer van het departement, Orne). In de haast opgezette wegversperringen en controles mochten niet baten. Diezelfde dag wordt een jonge Roemeense gewurgd aangetroffen in haar huis. Er is weer heel wat werk aan de winkel voor Lescaut en haar ondergeschikten. In deze sinistere moordzaak die leidt naar prostitutie op bestelling door middel van de Minitel en de handel in gestolen auto`s, krijgt de pittige commissaris met de steile rode haren een bijna volmaakte moordenaar tegenover zich. Spannend en goed gemaakt, maar met (te) weinig originele wendingen. Eric Kristy schreef het scenario, dat door Flore Thulliez in beeld gebracht werd.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Camille Japy op televisie komt.

Reageer