Laurent Bénégui

1959 Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer

Laurent Bénégui (1959) is regisseur, acteur, scenarist en producer.
Er zijn 14 films gevonden.

Qui perd gagne!

2003 | Mysterie, Komedie

Frankrijk 2003. Mysterie van Laurent Bénégui. Met o.a. Thierry Lhermitte, Elsa Zylberstein, Maurice Bénichou en Jean-Pierre Malo.

A+ Pollux

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Luc Pagès. Met o.a. Nathalie Boutefeu, Cécile de France en Gad Elmaleh.

J'ai tué Clémence Acéra

2001 | Mysterie, Komedie, Thriller, Fantasy

Frankrijk/Duitsland 2001. Mysterie van Jean-Luc Gaget. Met o.a. Gérald Laroche, Catherine Mouchet, Sacha Bourdo, Pia Baresch en Samir Guesmi.

Cl[KA1]emence, de vaste partner van Paul Alimi (Laroche) is verdwenen. Niemand schijnt zich voor haar lot te interesseren, noch haar naaste familie, noch haar kennissen en collega's. Paul probeert een profiel te maken van zijn vriendin zoals hij haar kende. Op zijn labyrintachtige tocht bekruipt hem de angst dat hij slechts één facet van haar kende. Hij vreest het ergste. Wie zich niet direct vereenzelvigt met het hoofdpersonage kan de soms absurde humor en de verwarrende situaties nauwelijks volgen. De film lijkt een gebed zonder einde. Met in de originele versie de stemmen van Bernard Ballet, Philippe Berodot, Marc Chapiteau, Martine Delumeau, Sarah Grappin, Isabelle Guiard, Husky Kihal, Pascal Lahmani, Miglen Mirtchev, Laurent Olmédo en Eric Veniard. Het scenario dat een beroep doet op de eigen fantasie van de kijker is van regisseur Gaget naar de roman van Stephen Dixon Too Late. Het camerawerk is van Bruno Privat. Ook bekend als JAMAIS TROP TARD en SANS CLÉMENCE.

Du poil sous les roses

2000 | Familiefilm, Komedie, Drama

Frankrijk/Luxemburg 2000. Familiefilm van Jean-Julien Chervier en Agnès Obadia. Met o.a. Julie Durand, Alexis Roucout, Alice Houri, Jean-Baptiste Pénigault en Marina Tomé.

Roudoudou (Durand) is een pittig meisje van veertien. Haar borsten beginnen zich te ontwikkelen en ze hoopt net zulke grote te krijgen als haar moeder Jeanne (Tom[KA1]e), maar zover is het nog niet en ze maakt zich zorgen over het feit dat ze ongelijk van grootte zijn. Ze heeft haar eerste menstruatie nog niet gehad, maar haar libido begint evenwel op te wellen. Romain (Roucout) is vijftien; Francis (P[KA1]enigault) is zijn onafscheidelijke, evenoude maat. Ze denken dat hun moeders, Dominique (co-regisseuse Obadia) en Sylviane (Rosette) iets met elkaar hebben en daar moet hoogst nodig iets aan gedaan worden. Dan ontmoeten Roudoudou en Romain elkaar en de eerste liefde ontluikt, maar niets lukt. Regisseur Chervier en regisseuse Obadia, die samen hun eerste lange speelfilm draaien, zijn vertrokken vanuit een interessant standpunt. De een bekijkt de situatie uit het perspectief van de jongen en de ander vanuit het meisje en brengen dan de situatie samen. Alles op het gebied van de seksualiteit voor pubers komt voor het voetlicht, inclusief een bezoekje aan de gynaecoloog, een voetballer die homo is, een gesprekje met de psycholoog en een prostituée. De kinderen doen het leuk en de humor en ironie ontbreken niet. De film is geschikt om in de klas te vertonen aan kinderen vanaf twaalf jaar of ouder om er achteraf met hen over te discussiëren. Aan voorlichting is altijd behoefte, zeker als het van een behoorlijk kaliber is. Het scenario is van beide regisseurs Chervier en Obadia. Het camerawerk is van Marie Spencer. Ook bekend als DIS POURQUOI, DIS COMMENT.

Nos vies heureuses

1999 | Romantisch drama

Frankrijk 1999. Romantisch drama van Jacques Maillot. Met o.a. Marie Payen, Cécile Richard, Camille Japy, Eric Bonicatto en Fanny Cottençon.

Vermoeiende schets van de pre-selfiegeneratie. Julie, Émilie, Cécile, Jean-Paul, Lucas, Ali - zes rond-de-dertigers die hun weg zoeken in een fragmenterende Franse maatschappij. Samengevat: te veel opties om uit te kiezen en te weinig zelfreflectie om daarvan de leegte in te zien. Regisseur Maillot wil minstens vijf films tegelijk maken en vergeet bij die pretentie uiteraard de knuffelallochtoon en zenuwpatiëntencameravoering niet. Tweeënhalf uur stuurloze subsidieslurp ontbeert volledig de finesse en poëzie van genreuitblinker Olivier Assayas (L'eau froide, Fin août, début septembre) en is een vreugdeloze kijkopgave.

Milles bornes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Beigel. Met o.a. Emma de Caunes, Pierre Berriau, Raphaël Krepser, Nicolas Abraham en Bruno Solo.

Als Th[KA1]eo (Berriau), Pascal (Abraham), Mika (Krepser) en Jean (Solo) hun vriend, reportagefotograaf Romain (Beigel) in het ziekenhuis willen opzoeken, komt zijn bedroefde vader (Herlitzka) hen bij de ingang tegemoet. Romain is overleden aan een longontsteking. Hij overhandigt hen een video, die Romain speciaal voor hen gemaakt heeft. Op de band staat Romains laatste wens en die houdt in dat hij volgens Indonesisch ritueel op een strand niet ver van Veneti[KA3]e aan de Adriatische kust verbrand wil worden. In Europa is een lijkverbranding in het openbaar verboden, maar het kwartet besluit Romains laatste wil te eerbiedigen. Wat dan volgt is een onwaarschijnlijk, maar zeer vindingrijk tragikomisch gesol met het lijk. Eerst stelen ze het stoffelijk overschot uit het mortuarium van het ziekenhuis, stoppen het in een vrieskist en nemen het mee in de kofferbak van de auto en moeten duizend kilometerpalen (vandaar de titel) verder zien te komen. Niet alleen Romains aantrekkelijke, maar afkeurende zus is het vijfde wiel aan de wagen, ze moeten grenzen overschrijden, komen zonder brandstof te zitten en ontmoeten de mysterieuze Akiko (Hirota), een fraaie Japanse met zelfmoordneigingen. De spelprestaties van de jonge rolverdeling is prima en het scenario van regisseur Beigel en Jean-Luc Gaget zorgt voor het nodige tempo en bevat hilarisch dialoog. Typisch zo'n film, waarvan de Amerikanen een remake gaan maken, die veel bekender wordt, maar niet beter hoeft te zijn. Het camerawerk is van Luc Pagès en het oogt heel goed. Widescreen, Dolby SR.

L'arrière-pays

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Jacques Nolot. Met o.a. Jacques Nolot, Henri Gardey, Mathilde Moné, Christian Sempé en Christine Paolmi.

Gevierd acteur Jacques (Nolot) komt terug naar zijn geboortedorp omdat zijn moeder op sterven ligt. Gevangen in het oude dorp tussen zijn tantes, vader en broer, herbeleeft Jacques zijn jeugd en de wetenschap dat hij anders dan anderen was. Anders zijn werd flink afgestraft in het gehucht in het zuidwesten van Frankrijk. 'Het is een zeer autobiografische film,' zegt Nolot in een interview. 'Men leert mijn hele leven kennen in anderhalf uur.' En de levens van vele andere ex-dorpsbewoners. Nolot, tot dan toe vooral bekend als acteur in oa Sous le sable, kreeg een César-nominatie voor zijn regiedebuut.

Romaine

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Agnès Obadia. Met o.a. Agnès Obadia, Eva Ionesco, Martine Delumeau, Laurence Côte en Gérald Laroche.

De heldin van het verhaal Romaine (Obadia) is een eigentijdse jonge vrouw. Tijdens de vakantie in Bretagne komt ze erachter dat haar vriend homo is. Het eerste deel van de film is getiteld ROMAINE ET SES GAR[KA10]CONS. Romaine laat haar vriend schieten en leert drie vrolijke gasten kennen, voorwaar sympathieke boys. Ze gaat een cursus over video volgen, die echter niets voorstelt en pure oplichterij is. Het tweede deel is getiteld ROMAINE ET LES FILLES. Romaine raakt evenwel bevriend met Louisa (Delumeau), die achter de zwendel zit. Ze ziet Pastelle (Ionesco), een meisje van vroeger van school weer terug. Ze gaan met zijn drie[KA3]en naar het platteland, maar onderweg begeeft de auto het. Romaine krijgt een lift van Armand (Laroche). In het derde deel ROMAINE ET ROMAINE maakt ze ruzie met haar jongere zus Armelle (C[KA4]ote) en verliest ze haar geheugen door een klap op d`r kop. Pastelle en de drie jongens doen vergeefse pogingen om Romaine haar herinnering weer terug te krijgen, terwijl Armand op slinkse wijze van de situatie profiteert door te zeggen dat hij haar vriend is en zo met haar tussen de lakens glijdt. Dan komt Romaine`s herinnering weer terug en ze besluit Armand te laten zitten en gaat naar Parijs. Het warrige scenario van regisseuse Obadia, Laurent B[KA1]en[KA1]egui et Jean-Luc Gaget is flinterdun en onbenullig; misschien net goed genoeg voor een sit-com op de tv. In feite bestaat de film uit drie korte films, waarin een-en- dezelfde persoon stukken aan elkaar verbindt, terwijl de verdere rolverdeling op gezette tijden boven water komt. De rollen hielpen trouwens ook een handje bij de techniek, met als gevolg dat de film hobbelig is (montage, beeld en geluid), waardoor het niet is gelukt een eigen identiteit te krijgen. Een zekere frisheid zou positief zijn, omdat het makerscollectief uit jonge mensen bestaat, maar die lentelucht kan niet worden opgesnoven...

J'irai au paradis car l'enfer est ici

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Xavier Durringer. Met o.a. Arnaud Giovaninetti, Gérald Laroche, Claire Keim, Jean Miez en Brigitte Catillon.

Fran[KA10]cois (Giovaninetti) is de opstandige zoon van Cardone (Duval), een machtige peetvader. Hij ontsnapt op het nippertje aan een moordaanslag. Hij zoekt bescherming bij een vriend van zijn vader, die de leider van een gevaarlijke gangsterbende is. Deze laat hem, terwijl hij de zaak tracht op te helderen, onderduiken bij een zekere Rufin (Laroche), een jonge huurmoordenaar. Het tweetal komt terecht in een genadeloze, gewelddadige strijd tussen de bendeleden. Harde, realistische gangsterfilm die een geheel ander beeld geeft van de onderwereld dan Amerikaanse films. Niet erg opwekkend, maar dat is het grote banditisme, ontdaan van de film-romantiek, ook niet. In dit milieu telt uitsluitend het overleven. Goed spel van de voor het merendeel onbekende acteurs die afkomstig zijn uit La Lézarde, het toneelgezelschap van regisseur Durringer, die het scenario schreef met Jean Miez, ooit een berucht gangster. Matthieu Vadepied stond achter de camera. Niet voor gevoelige zielen. Dolby Stereo.

À toute vitesse

1996 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1996. Drama van Gaël Morel. Met o.a. Élodie Bouchez, Stéphane Rideau, Pascal Cervo, Meziane Bardadi en Romain Auger.

Quentin (Cervo) is begin twintig en afkomstig uit een bescheiden arbeidersmilieu. Hij heeft een boek geschreven, dat is uitgegeven. Hij wil verder en is op zoek naar nieuwe stof. Hij ontmoet Samir (Bardadi) een jonge homo, die minder moeite heeft met seksuele voorkeur dan zijn Algerijnse afkomst. Hij besluit dat het (korte) levensverhaal van Samir de basis moet vormen voor zijn nieuwe boek. Julie (Bouchez) is Quentins vriendin; ze is afkomstig uit de kleine bourgeoisie in de provincie en studeert aan de universiteit, maar ondanks het niveau, dat men van haar mag verwachten, amuseert zij zich liever met leeftijdgenootjes. Die zijn er genoeg, en de kijker krijgt ze in alle maten en soorten te zien, met en zonder kleren in allerlei posities. Morel's portret van de early twens uit de provincie, waarvoor hij samen met Cathérine Corsini het scenario schreef, wordt dwarsgezeten door pretentieus dialoog, een slecht spelende jonge rolverdeling en een belachelijk verhaal, voor zover daar sprake van is. Toch biedt de film vernieuwende momenten en elementen, die wellicht na dit debuut behoorlijk uitgewerkt zouden kunnen worden in iets veel beters. Moraal van het verhaal: Morel is toch om te blijven volgen in de hoop dat het wat met hem of wordt: krijgt André Téchiné gelijk, toen hij hem in een bioscoop ontmoette en hem een rol aanbood en hem vervolgens ging protegeren? Het camerawerk met interessante shots is van Jeanne Lapoirie. Dolby.

Mauvais genre

1996 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1996. Romantiek van Laurent Bénégui. Met o.a. Jacques Gamblin, Elina Löwensohn, Monica Bellucci, Christiane Cohendy en Michel Aumont.

Martial (Gamblin) is schrijver, onhandig, zwak, onbetrouwbaar en verschrikkelijk ego[KA3]istisch. Hij schrijft een roman over Lucie (L[KA3]owensohn). Zij is hoteldievegge, onafhankelijk, sterk en ze is verliefd op Martial. Camille (Bellucci) verkoopt hoeden en zij krijgt per toeval de roman van Martial in handen. Er zou niets aan de hand zijn als Martial niet verliefd geworden was op Camille, terwijl zij niet ongevoelig blijft voor de charmes van Lucie. Een flauwe komedie die zich richt tot de kringen van snobistische Franse literatuurliefhebbers. Gemaakt met verschrikkelijk veel pretenties en vol met Freudiaanse en Kafkaësque elementen. Uitsluitend verteerbaar voor kijkers die trippen op dit soort ongenietbaar Frans intellectueel gedoe, dat grappig gevonden zou moeten worden. Bénégui, Jean- Luc Gaget en Jean-Luc Voulfow schreven het scenario. Lonsdale is Honoré de Balzac, Perrot is Victur Hugo, en successchrijver van commerciële pulp Sulitzer is zichzelf. Fotografie was in handen van Pascal Gennesseaux. Dolby Stereo.

Au Petit Marguery

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Laurent Bénégui. Met o.a. Stéphane Audran, Michel Aumont, Alain Begel, Marie Bunuel en Thomas Chabrol.

Au Petit Marguery is de naam van een bistro in Parijs, waar voor de laatste keer een diner geserveerd wordt aan een bont gezelschap voordat het zijn poorten sluit. Een sfeervolle film die deels uit clichés bestaat omdat hij opzettelijk bevolkt is met stereotiepe personages en deels gevoelig is omdat de menselijke zwakheden en tragiek aan het daglicht komen.

Les braqueuses

1994 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Catherine Jacob, Clémentine Célarié, Alexandra Kazan, Nanou Garcia en Annie Girardot.

Vier vrouwen hebben een lastig leven, met geldgebrek, relatieperikelen en ander ongemak. Op een dag zijn ze getuige van een overval. Terwijl de winkelier de dader achtervolgt halen de dames de kassa leeg. Het is het begin van een criminele carrière, die overigens met horten en stoten op gang komt. Om uit te zoeken hoe dat nou moet, een gijzelaar koeieneren of een pistool vasthouden, bekijkt het kwartet oude Jean-Paul Belmondofilms. De regisseur van deze aardige komedie leerde het vak bij Claude Lelouch.

Un type bien

1990 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/België 1990. Komedie van Laurent Bénégui. Met o.a. Alain Beigel, Raoul Billerey, Agnès Obaldia, Bobette Jouret en Roger Francel.

Tonton heeft een taxi, waar hij overdag mee rijdt. Zijn neef Jules rijdt er 's nachts mee. Tonton en Jules zijn dol op elkaar, maar wachten er wel voor om dit aan elkaar te laten merken. Maar vandaag is het Tonton's verjaardag. Iedereen komt. Alles wordt geregeld, maar dan wordt Jules opeens verliefd... Benegui heeft uit eigen ervaring geput voor het maken van de profielschets van Jules, een jonge man van dertig, die op natuurlijke wijze gespeeld wordt door Beigel. Benegui zet hier een succesvolle kleine komedie zonder pretentie neer die schommelt tussen een frisse wind en 't oude zog.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Laurent Bénégui op televisie komt.

Reageer