Thom Gossom, Jr.

Acteur

Thom Gossom, Jr. is acteur.
Er zijn 3 films gevonden.

Senseless

1998 | Komedie, Familiefilm

Verenigde Staten 1998. Komedie van Penelope Spheeris. Met o.a. Marlon Wayans, David Spade, Matthew Lillard, Brad Dourif en Tamara Taylor.

Werkstudent Darryl Witherspoon (Wayans) verhuurt zich als proefkonijn voor het uittesten van een injectievloeistof die de zintuigen een bovenmenselijke oppepper moet geven. Dat wordt lachen, en dan hebben we het nog niet eens over de bijwerkingen. Regisseuse Penelope Spheeris is een wisselvallig komediemaakster: haar Wayne's world (1992) bijvoorbeeld was dolkomisch, het vier jaar later gedraaide Black sheep buitengewoon flauw en stupide. Senseless zit daar ergens tussenin. Belangrijkste pluspunt is het komisch vermogen van Wayans die een geslaagde poging doet om Jim Carey te immiteren. Leuke bijrollen van horroracteur Brad Dourif en de uitbundig gepiercede Matthew Lillard.

Miss Evers' Boys

1997 | Drama

Verenigde Staten 1997. Drama van Joseph Sargent. Met o.a. Alfre Woodard, Laurence Fishburne, Craig Sheffer, Joe Morton en Obba Babatundé.

In 1932 besloot de Amerikaanse regering in Macon County in Alabama tot een medisch experiment onder lijders van de gevreesde geslachtsziekte syfilis, die in driekwart van de gevallen de dood tot gevolg heeft als de aandoening niet tijdig behandeld wordt. Het experiment was helemaal geen experiment maar een nutteloos statistisch onderzoek, dat eerder grensde aan kwakzalverij. Overigens was dit pseudowetenschappelijk ge[KA3]experimenteer iets dat geheel in het licht van de tijd was: immers de proefkonijnen waren allen zwarten, die in die dagen door de meerderheid van de Amerikanen als minderwaardig beschouwd werden. Het geknoei in naam der wetenschap werd ook in Europa gedaan door Zweedse geleerden (sterilisatie van geestelijk gehandicapten tot in de jaren 1960) en in het extreme door Duitse medici in de concentratiekampen der nazi`s. Slechts enkele nazidoktoren moesten zich na 1945 voor gerechtshoven verantwoorden voor hun wandaden. Het Amerikaanse gesol met mensen liep door tot 1972! De lijders werd wijsgemaakt dat ze een experimentele behandeling kregen, maar ze werden gewoon belogen, want de pillen die ze slikten waren nep en de drankjes die ze innamen waren net zoiets als Haarlemmer Olie, ordinaire glijmiddelen. Men wilde gewoonweg volgen hoe lang iemand iets uithield en wie er omviel. Temidden van deze zondaars (buitenechtelijk geslachtsverkeer was immers een zonde) was er een zwarte verpleegster, Eunice Evers (Woodard), die perfect op de hoogte was van de `behandeling` maar zich het lot van haar pati[KA3]enten aantrok. Waar zij kon, gaf zij hen veel warmte, troost en bijstand. Een drietal zieke entertainers deed een act die zij de titel van de film meegaven, omdat ze voor haar zoveel waardering hadden. Miss Evers kreeg een relatie met een van haar pati[KA3]enten, waar die werd nooit geconsumeerd omdat haar `minnaar` in dienst ging - de oorlog was inmiddels uitgebroken -en hij werd behandeld met penicilline, waarmee je syfilis moeiteloos geneest. De Amerikaanse senaat maakte na hoorzittingen, waarin ook Miss Evers gevraagd werd te getuigen, een einde aan dit infame onderzoek dat bekend stond als de [KL]Tuskegee Study[KLE] en stelde de 127 overlevenden schadeloos. In dit opzicht is de Amerikaanse maatschappij opener en eerlijker tegenover zijn eigen onderdanen (maar niet daarbuiten!) dan bijv. de Franse. Deze goed in elkaar gezette film werd met open armen ontvangen en niemand legde hem een strobreed in de weg en hij werd wellicht meer om zijn durf dan om het artistieke niveau veelvuldig bekroond, inclusief de Oscars voor de tv-films, een aantal Emmy Awards. Het spel van de hoofdrollen is echter heel geloofwaardig. In Frankrijk zou je met een dergelijk project voor de rechter eindigen (het boek over de medische toestand van wijlen Mitterand door zijn lijfarts werd verboden, de oorlogsmisdaden in Algerije worden officieel ontkend, enz.) en iedereen van extreem links tot extreem rechts zou je verguizen. Wellicht geeft de Franse republiek honderd jaar later schoorvoetend toe gedwaald te hebben (het leger in het geval van Albert Dreyfus bijvoorbeeld, die weliswaar in 1906 gerehabiliteerd was, maar nooit bij zijn leven de officiële excuses ontving). Het scenario is van David Feldshuh en Walter Bernstein. Het camerawerk is van Donald M. Morgan.

Miracle In The Woods

1997 | Drama

Verenigde Staten 1997. Drama van Arthur Allan Seidelman. Met o.a. Della Reese, Patricia Heaton, Anna Chlumsky, David Hunt en Sanaa Latham.

Wanda (Heaton) verwijt haar zus Sarah (Baxter) meer aandacht te hebben gehad voor haar werk dan voor hun inmiddels overleden moeder. Ze hebben intussen samen het bezit van moeder ge[KA3]erfd. Als zij een kijkje gaan nemen, ontdekken ze Lily Cooper (Reese), een eenzame oude zwarte vrouw, die in een bouwvallige hut op het grote landgoed woont. Sarah moet nog een tijdje blijven om het een en ander af te wikkelen, zodat haar dochter Gina (Chlumsky) nieuwsgierig als ze is, besluit uit te zoeken wie Lily eigenlijk is. Sarah wil de grond met het huis en de opstallen verkopen, maar Wanda weigert de oude vrouw uit haar woning te zetten. Lily zegt dat ze ooit de moeder was van een zoon. Sarah probeert hem op te sporen in de hoop dat hij zijn moeder kan overhalen het landgoed te verlaten. Gaandeweg komen we via flashbacks van alles over Lily te weten en begrijpen we dat ze het heel moeilijk in haar leven heeft gehad. Het einde van de film lonkt naar goedkoop sentiment, zodat de gevoelige kijker wel een traantje vergiet bij het portret van een zwarte vrouw die tussen blanken moest leven. Schitterende vertolkingen van een ijzersterke Reese en haar jonge tegenspeelster Chlumsky. Joseph Meyer Slowensky schreef het scenario. Fotografie is van Greg Gardiner.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Thom Gossom, Jr. op televisie komt.

Reageer