André S. Labarthe

1931 Regisseur, Acteur, Producer, Cameraman

André S. Labarthe (1931) is regisseur, acteur, producer en cameraman.
Er zijn 16 films gevonden.

Une journée d'Andrei Arsenevitch

1999 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1999. Documentaire van Chris Marker.

Op zijn ziekbed in 1986, amper zeven maanden na be[KA3]eindiging van OFFRET, wordt de Russische cineast Andrei Tarkovsky ge[KA3]interviewd door de Franse documentarist Chris Marker. Het gesprek tussen beide grootmeesters van de zevende kunst handelt over heel uiteenlopende zaken, zoals het vertrek van zijn zoon naar Parijs, na jaren vruchteloze pogingen ondernomen te hebben om een visum te krijgen, zijn loopbaan, filmen onder het communistische regime, enz.. Aan de hand van filmfragmenten onderzoekt Marker de symboliek in het rijke [KL21]uvre van zijn collega. We krijgen zeldzame sequenties te zien uit o.a. Tarkovsky`s debuut, gemaakt als examenfilm, die gebaseerd is op [KL]The Killers[KLE] van Ernest Hemingway en van zijn toneelenscenering van de opera [KL]Boris Gudonov[KLE]. De zwaar zieke Tarkovsky (1932-1986) toont zich levendig en optimistisch voor Markers camera. Zijn voortijdige dood was een onherstelbaar verlies voor de Russische cinematografie. Marker schreef het scenario en monteerde de film. Commentaar werd ingesproken door Marina Vlady. Fotografie is van Marc-André Batigne, Pierre Camus en Pierre Fourmentraux.

David Cronenberg: I Have to Make The Word Be Flesh

1999 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/Canada 1999. Documentaire van André S. Labarthe. Met o.a. David Cronenberg en Serge Grünberg.

In zijn studio in Canada ontmoet journalist Gr[KA3]unberg cineast Cronenberg. Terwijl ze op video naar fragmenten kijken uit THE NAKED LUNCH, THE FLY, SHIVERS, CRASH en VIDEODROME, praat Cronenberg over zijn kijk op het medium film. Hij heeft het over de onmogelijkheid om de film die hij in zijn hoofd heeft over te brengen op het scherm. Hij kan onmogelijk werken met een storyboard omdat hij geen conceptuele films maakt. De uiteindelijke film ontstaan enkel nadat alle elementen bijeengebracht zijn en op celluloid staan. Een centraal punt in zijn hele [KL21]uvre is de geboorte en vooral de hergeboorte en transformatie. Op een zeker punt in je leven ben je verplicht een nieuwe richting te kiezen, dat is de hergeboorte en daaruit vloeit dan de transformatie voort. Met zijn twaalf films wist Cronenberg (1943) zich te bevestigen als een van de belangrijkste Canadese cineasten, maar tevens een van de meest omstreden. Commentaar werd ingesproken door Jean-Claude Dauphin. De montage werd verzorgd door Danielle Anezin. Fotografie is van Pascal Caubère.

John Cassavetes

1998 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1998. Documentaire van Hubert Knapp en André S. Labarthe.

In 1965 ontmoette de Franse filmcriticus Labarthe voor de eerste keer de Amerikaanse acteur/regisseur John Cassavetes tijdens de montage van zijn film FACES, na SHADOWS zijn eerste onafhankelijk gedraaide rolprent. John vertelt onomwonden over zijn botsing met de grote studiobonzen in Hollywood die de twee films die hij voor hen draaide, TOO LATE BLUES en A CHILD IS WAITING, hem uit de handen namen zodat hij geen eindcontrole kreeg. Op dat ogenblik besloot hij om in de toekomst enkel nog te fungeren als regisseur voor onafhankelijke films die hij kon maken zoals hij wou. Drie jaar later ontmoeten ze elkaar weer in Parijs. FACES is eindelijk afgewerkt en John is ermee op weg naar het Festival van Venetië. Een boeiend portret van een eigenzinnig cineast aan het begin van zijn opmerkelijke dubbel- carrière, als regisseur van zeer persoonlijke films en als acteur in sommige van de meest commerciële Hollywood- vehikels. Zonder probleem laat Cassavetes ons kijken in zijn motivaties en idealen. Deze documentaire werd eerst in 1998 afgewerkt in een montage van Lise Beaulieu en Claude Burel. Fragmenten uit SHADOWS en FACES illustreren het geheel. De opnamen zijn van J.Y. Coïc, D. Cardot en T. Duval.

Georges Franju, le visionnaire

1997 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1997. Documentaire van André S. Labarthe.

Uit zes gesprekken distilleerde regisseur/scenarist Labarthe een ultiem interview met regisseur Georges Franju dat in wezen drie[KA3]entwintig jaar duurde. Franju (1912-1987) begon als documentarist. Hij was steeds erg ge[KA3]interesseerd in de fantastiek, maar ook dat genre benaderde hij steeds als documentarist. Het eerste gesprek dateert van 1964 (uit het programma `La nouvelle vague par elle-m[KA4]eme`) en handelt over zijn documentaire LE SANG DES BETES (1948) en zijn eerste fictiefilm LA TETE CONTRE LES MURS (1959). In 1969 zat Franju in de jury van het Festival van Tours en tijdens een interview met Hubert Knapp praat hij over THE TRAIL van Orson Welles en LA JETEE van Chris Marker. Voor het programma `Bleu comme une orange` geeft hij in 1971 vanuit een zetel in de Cin[KA1]emat[KA2]eque Fran[KA10]caise commentaar op twee stomfilms die hij zojuist zag. Tijdens een tv-interview uit 1968 voor `La premi[KA2]ere vague` van Jean-Andr[KA1]e Fieschi en No[KA3]el Burch verdedigt hij zwart-wit fotografie en stelt dat kleur de waarden vernietigt. In 1984 legt hij, voor `La peur au cin[KA1]ema` het subtiele verschil uit tussen `insolite` en `fantastique`, terwijl hij in 1987, enkele weken voor zijn dood, voor `L`avion et la D.S.`, in de montagekamer beeld voor beeld toont hoe hij de spanning opvoerde in LES YEUX SANS VISAGE. Het resultaat is een schitterend portret van een uitzonderlijk Frans filmtalent, dat, ondanks het grote tijdsverschil in de opnamen, een zeer homogeen geheel vormt, dat een klare kijk geeft op de werk- en denkwereld van Franju en zijn muze Edith Scob. Met fragmenten uit LE SANG DES BETES, LA TETE CONTRE LES MURS, LES YEUX SANS VISAGE (1959) en JUDEX (1963). Jean-Claude Dauphin sprak de commentaar in. Danielle Anezin stond in voor de montage.

Jean-Pierre Melville (Portrait en 9 poses)

1996 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1996. Documentaire van André S. Labarthe. Met o.a. Jean-Pierre Melville, Annie Melliant, Christine Grenet en André S. Labarthe.

Aan de hand van verschillende interviews die Labarthe had met de Franse specialist in film noir, Jean-Pierre Melville (geboren als Jean-Pierre Grumbach in 1917; overleden in 1973), monteerde hij een documentaire waarin we de cineast volgen tijdens verschillende stadia van de productie van zijn films. Hij deelde zijn documentaire in negen hoofdstukken in: [KL]L`homme d`affaires[KLE] (over de productie), [KL]Le travailleur[KLE] (in de montagekamer), [KL]Le solitaire[KLE] (over het schrijven van scenario`s), [KL]Le r[KA4]eveur[KLE] (de voorbereiding van een film), [KL]L`auteur de films[KLE] (het draaien zelf, de casting), [KL]Le pass[KA1]eiste[KLE] (de doordrijver die geen compromis wil sluiten), [KL]Le perfectionniste[KLE] (spreekt voor zichzelf), [KL]Le franglais[KLE] (de invloed van Amerikaanse films op zijn werk) en [KL]L`encercl[KA1]e[KLE] (de mensen die hem omringen). Het werd een interessant experiment, dat echter maar gedeeltelijk gelukt is. Je komt eigenlijk weinig te weten over de werkmethode van Melville en de man achter de cineast leer je helemaal niet kennen. Labarthe schreef het scenario. Commentaar werd ingesproken door Jean-Claude Dauphin. Danielle Azenin tekende voor de montage. Fotografie is van Jean-Marie Bergis.

Autoportret : Chantal Akerman par Chantal Akerman

1996 | Documentaire, Experimenteel

Frankrijk 1996. Documentaire van Chantal Akerman.

Op uitnodiging van Cinéma de notre temps maakte de Belgische cineaste Chantal Akerman een gefilmd zelfportret. Ze begint met zich af te vragen hoe ze deze opdracht tot een goed einde moet brengen. Het eerste kwartier vertelt ze voor een statische camera over haar jeugd, haar moeder, hoe ze tot filmen kwam, enz. Daarna volgen fragmenten uit een deel van haar films, zonder verder commentaar of samenhang. Uit hun context getrokken zeggen deze beelden de kijker die niet vertrouwd is met het werk van Akerman geen bal en bovendien zetten ze hem zeker niet aan tot het ontdekken van haar werk. Een mislukt zelfportret dat de grote kunstenaars uit de geschiedenis weggeworpen zouden hebben om dan helemaal opnieuw te beginnen. Akerman schreef zelf het scenario en de camera werd bediend door Rémon Froment. Montage is van Claire Atherton.

Lumiere

1995 | Documentaire

Frankrijk 1995. Documentaire van André S. Labarthe.

Op uitnodiging van Cinéma de notre temps maakte de Belgische cineaste Chantal Akerman een gefilmd zelfportret. Ze begint met zich af te vragen hoe ze deze opdracht tot een goed einde moet brengen. Het eerste kwartier vertelt ze voor een statische camera over haar jeugd, haar moeder, hoe ze tot filmen kwam, enz. Daarna volgen fragmenten uit een deel van haar films, zonder verder commentaar of samenhang. Uit hun context getrokken zeggen deze beelden de kijker die niet vertrouwd is met het werk van Akerman geen bal en bovendien zetten ze hem zeker niet aan tot het ontdekken van haar werk. Een mislukt zelfportret dat de grote kunstenaars uit de geschiedenis weggeworpen zouden hebben om dan helemaal opnieuw te beginnen. Akerman schreef zelf het scenario en de camera werd bediend door Rémon Froment. Montage is van Claire Atherton.

JLG/JLG

1995 | Documentaire, Drama, Experimenteel

Frankrijk/Zwitserland 1995. Documentaire van Jean-Luc Godard. Met o.a. Nathalie Aguillar, Denis Jadot, Louis Séguin, André S. Labarthe en Geneviéve Pasquier.

Gefilmd zelfportret van Godard aan de hand van beeldmontages en gesprekken met zichzelf. De onvoorwaardelijke fans van de Franse vader van de nouvelle vague zullen waarschijnlijk in volle bewondering kijken naar deze film waarin hun idool erop los filosofeert op hoog abstractieniveau. Wie er nuchter naar kijkt ziet hier de zelfverheerlijking van een over het paard getild genie dat zo in zichzelf opgaat dat er op de generiek enkel zijn eigen naam voorkomt. De beelden wisselen af van Godard aan de schrijftafel naar Godard in de montagekamer, met dan weer stilstaande natuurbeelden (hij maakt ook een vergelijking tussen de schilderkunst en de film) en squashende meisjes. Na een uur heb je eigenlijk nog steeds niets gezien behalve een man die zo overtuigd van zichzelf is dat hij op de zenuwen werkt van de kijker.

Eric Rohmer, preuves à l'appui

1993 | Documentaire, Biografie, Drama

Frankrijk 1993. Documentaire van André S. Labarthe.

Een portret van de cineast aan de hand van een lang interview dat regelmatig onderbroken wordt om fragmenten te tonen uit een groot aantal van zijn films, w.o. MA NUIT CHEZ MAUD, LE GENOU DE CLAIRE, L'AMOUR L'APRES-MIDI, LA MARQUISE D'O, PAULINE A LA PLAGE, L'AMI DE MON AMIE, CONTE DE PRINTEMPS en CONTE D'HIVER. De documentaire geeft een uitstekend inzicht in de diepere motieven die Rohmer drijven en waardoor er een constante zit in zijn gehele œuvre. Voor filmstudenten en cinefielen een interessante kennismaking met een van de meest markante en persoonlijke Franse cineasten van na de nouvelle vague. Minder belangwekkend voor de gemiddelde kijker. Labarthe schreef het scenario en maakte de documentaire samen met Danielle Anezin, Elisa Arachequesne, Olivier Brunet, Jean-Marc Chapoulie, Corinne Darde, Laurent Malan, Jean-Claude Massoule, Edouard Mazzocchi, Maurice Perrimond, Claude Pezet, Marc Seferchian, Xavier Vauthrin en Francis Wargnier. Arielle Dombasle verzorgt de commentaar.

The Scorsese Machine

1991 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1991. Documentaire van André S. Labarthe. Met o.a. Martin Scorsese, Jay Cooks, Raphael Donato, Brian De Palma en Julia Judge.

Een ongewoon, eigenzinnig portret van een van de belangrijkere vertegenwoordigers van de Amerikaanse cinema van het laatste 25 jaar van de 20e eeuw. We zien hoe de de grootmeester werkt; hij spreekt van zijn opvattingen over tiende muze, zijn liefde voor de Europese cinema, zijn favoriete films, enz. Ook trouwe medewerkers spreken vrijuit over hun baas. Tenslotte neemt de ploeg ons mee naar het huis van Scorsese`s ouders waar ze aan een typische Italiaanse middagmaal zitten, terwijl vader en (vooral) moeder Scorsese over hun zoon praten. De documentaire werd opgenomen in november 1988 kort nadat Scorsese THE LAST TEMPTATION OF JESUS CHRIST had voltooid. We krijgen fragmenten te zien uit MEAN STREETS, ALICE DOESN'T LIVE HERE ANYMORE en RAGING BULL. Alles werd tot een geheel gemonteerd door Danielle Anezin. De camera werd gehanteerd door Jacques Audrain.

Claude Chabrol, l'entomologiste

1991 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1991. Documentaire van André S. Labarthe en Janine Bazin.

Een portret van de Franse cineast, vooral bestaande uit een lang gesprek met hem in zijn huis aan de rand van de Loire. De makers hebben getracht een ander beeld van hem te schetsen dan de media in het algemeen van hem geven. Ze tonen een ernstige, zelfbewuste Chabrol, die weet wat zijn werk betekent voor de Franse cinematografie. Het werd een vertrouwelijk gesprek waarbij de filmmaker blijkbaar vaak vergeet dat de camera`s van Maurice Perrimond en Marc Seferchian op hem gericht waren. Als illustratie worden fragmenten getoond uit enkele van zijn meest kenmerkende films: LE BOUCHER (1969), VIOLETTE NOZIERES (1978), LES FANTOMES DU CHAPELIER (1982) en MASQUES (1986). Het geheel werd gemonteerd door Danielle Anezin.

Allemagne année 90 neuf zéro

1991 | Thriller, Experimenteel

Frankrijk 1991. Thriller van Jean-Luc Godard. Met o.a. Eddie Constantine, Hanns Zischler, Claudia Michelsen, Robert Wittmers en André S. Labarthe.

Lemmy Caution (Constantine) is een vergeten spion die na het vallen van de Muur van Berlijn in de ex-DDR ronddoolt. Hij wil naar zijn vaderland in het Westen terugkeren, maar weet niet waar hij thuishoort. Hij komt allerlei vreemde lieden tegen. w.o. Don Quixote (Wittmers). Een Duitse filosoof, graaf Zelten (Zischler), komt ondertussen Caution op het spoor. Een film van Godard, die nu eens voor de gewone kijker heel toegankelijk is. Het is zijn ironische en cynische kijk op het herenigde Duitsland, wat iedereen 45 jaar lang voor onmogelijk en een utopie gehouden had. Godard schrijf zijn eigen scenario. Het camerawerk is van Stephan Brenda, Andreas Erben en Christophe Pollock. Meer een geschiedkundige kunstfilm dan iets anders, ondanks de verhelderende aanwezigheid van Constantine met zijn pokdalige gezicht vol vouwen en plooien. Bekroond op het festival van Venetië, maar dat zegt niets.

Rome Is Burning: Portrait Of Shirley Clarke

1970 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1970. Documentaire van Noël Burch en André S. Labarthe.

In een appartement in Parijs praat de Amerikaanse cineaste Shirley Clarke (1925) ongedwongen met enkele cinefielen over haar werk, de Amerikaanse underground-film, de door haar mee opgerichte Coop, een organisatie die films op de markt bracht van jonge, geëngageerde filmmakers en vooral over haar jongste film, die net zijn Franse première beleefde, PORTRAIT OF JASON. Clarke gaat ervan uit dat de cineast, de film en de toeschouwer een team vormen. De kijker moet niet gewoon slikken wat hem wordt voorgeschoteld, maar moet een even belangrijke schakel zijn als alle anderen die betrokken zijn bij het maken van een film. Met fragmenten uit JASON, THE CONNECTION en THE COOL WORLD. Een interessant document dat het belang illustreert van de jonge filmschool die in de jaren 1960 opstond. Opgenomen op 13 januari 1968 door Alain Costes, Daniel Léonard, Claude Mussot, George Strouvé en Sammy Tygal. Onder de aanwezige cinefielen herkennen we Jacques Rivette en Jean-Jacques Lebel.

Le Dinosaure et le bébé

1967 | Documentaire

Frankrijk 1967. Documentaire van André S. Labarthe.

In een uur lange documentaire spreken Godard en Lang over film. Lang speelde in 1963 de rol van regisseur in LE M ÉPRIS van Godard. Lang zegt o.a. over Godard: 'Hij houdt van de film. Hij is net zo fanatiek als ik in mijn actieve periode.' En Godard zegt o.a. over Lang: 'Hij is het geweten van de film'. Dit werk is een must voor cinefielen.

D'un silence l'autre

1967 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1967. Documentaire van André S. Labarthe.

Aan de hand van een interview, opgenomen op 24 oktober 1966, wordt een portret geschetst van Josef von Sternberg. Deze documentaire bestaat uit twee delen. In deel een vertelt de regisseur, met als voorbeeld zijn laatste film THE SAGA OF ANATAHAN, over zijn techniek, het gebruik van geluid in film, waarbij hij stelt dat de dialogen geen spiegel mogen zijn van de beelden. Hij gebruikt deze film als voorbeeld omdat de acteurs Japans spreken en hij hun teksten niet wil laten ondertitelen. In deel twee praat hij over zijn verhouding tot acteurs. Zijn visie is simpel: acteurs creeëren niet, ze helpen gewoon de boodschap over te brengen. Ze zijn instrumenten die de regisseur moet bespelen en kneden tot ze hem tevreden stellen. Zijn stellingen worden geïllustreerd met fragmenten uit DER BLAUE ENGEL en THE SCARLET EMPRESS. Het grote publiek heeft er weinig aan, maar cinefielen krijgen een klare kijk op de werkwijze van een van de reuzen van de zevende kunst. Aan de camera stond Alain Levent.

Vivre sa vie

1962 | Drama

Frankrijk 1962. Drama van Jean-Luc Godard. Met o.a. Anna Karina, Sady Rebbot, Gérard Hoffman, Gilles Quéant en Brice Parain.

Vroeg werk uit het oeuvre van de Franse nouvelle vague-meester Godard (1930), kort na zijn grote doorbraak À bout de souffle gemaakt. Nana (Karina, destijds Godards geliefde en favoriete actrice) verlaat haar man en kind en zoekt haar eigen weg in Parijs. In twaalf hoofdstukken zien we hoe ze werkt in een platenzaak, gedoe heeft met de politie en in de prostitutie terecht komt. Fascinerend mooie film rond een vrouw in wier innerlijk we geen inzicht krijgen. Nana rookt, drinkt in bars, en danst, heel even lachend, bij een jukebox.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer André S. Labarthe op televisie komt.

Reageer