Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof)

Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer, Editor

Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof) is regisseur, acteur, scenarist, producer en editor.
Er zijn 18 films gevonden.

Sonic Genetics

2001 |

Nederland 2001. Frank Scheffer, Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof), Philipp Virus, Gerald van der Kaap en Dick Tuinder.

Sonic Fragments (The Poetics of Digital Fragmentation)

2000 |

Nederland 2000. Rob Schröder, Frank Scheffer, Alexander Oey, Miriam Kruishoop en Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

Unter den Palmen

1999 |

Nederland 1999. Miriam Kruishoop. Met o.a. Vera Stiphout, Barbara Parkes, Erik de Bruyn, Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof) en Willem Nijholt.

Shabondama Elegy

1999 | Drama, Thriller

Japan/Nederland 1999. Drama van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Miyazaki Terunori, Hiroshi, Tanaka Yohij, Yamazaki Thomoyuki en Kiyomi Ito.

Experimentele speelfilm speelt in Tokio en gaat over de extreem gepassioneerde liefde tussen de crimineel Jack (Thom Hoffman) en het 20-jarig pornosterretje Keiko. Net ontslagen uit de gevangenis is Jack zijn leven niet zeker omdat zowel de politie als een Yakusa-baas hem willen vermoorden. Hij duikt onder bij Keiko, een pornosterretje (gespeeld door een in Japan beroemde pornoster) dat hij in een bar heeft ontmoet. Shabondama Elegy is geheel opgenomen met digitale camera's en overschrijdt de grenzen van de conventionele genres. De film is een mengvorm van fictie-, documentaire-, crimi-, cult- en pornofilms. Tijdens de opnames in Tokio leefden Thom Hoffman en actrice Mai Hoshino samen in een appartement. 24 Uur per dag registreerden twee digitale camera's hun leven. De beelden werden gebruikt voor de film.

Beyond Ultra Violence.. Uneasy Listening by Merzbov

1997 |

Nederland 1997. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

Experimentele speelfilm speelt in Tokio en gaat over de extreem gepassioneerde liefde tussen de crimineel Jack (Thom Hoffman) en het 20-jarig pornosterretje Keiko. Net ontslagen uit de gevangenis is Jack zijn leven niet zeker omdat zowel de politie als een Yakusa-baas hem willen vermoorden. Hij duikt onder bij Keiko, een pornosterretje (gespeeld door een in Japan beroemde pornoster) dat hij in een bar heeft ontmoet. Shabondama Elegy is geheel opgenomen met digitale camera's en overschrijdt de grenzen van de conventionele genres. De film is een mengvorm van fictie-, documentaire-, crimi-, cult- en pornofilms. Tijdens de opnames in Tokio leefden Thom Hoffman en actrice Mai Hoshino samen in een appartement. 24 Uur per dag registreerden twee digitale camera's hun leven. De beelden werden gebruikt voor de film.

Techno: Space and Flow in the Radical Frame

1996 | Documentaire, Muziek

Nederland 1996. Documentaire van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

Experimentele speelfilm speelt in Tokio en gaat over de extreem gepassioneerde liefde tussen de crimineel Jack (Thom Hoffman) en het 20-jarig pornosterretje Keiko. Net ontslagen uit de gevangenis is Jack zijn leven niet zeker omdat zowel de politie als een Yakusa-baas hem willen vermoorden. Hij duikt onder bij Keiko, een pornosterretje (gespeeld door een in Japan beroemde pornoster) dat hij in een bar heeft ontmoet. Shabondama Elegy is geheel opgenomen met digitale camera's en overschrijdt de grenzen van de conventionele genres. De film is een mengvorm van fictie-, documentaire-, crimi-, cult- en pornofilms. Tijdens de opnames in Tokio leefden Thom Hoffman en actrice Mai Hoshino samen in een appartement. 24 Uur per dag registreerden twee digitale camera's hun leven. De beelden werden gebruikt voor de film.

Naar de klote!

1996 | Drama, Muziek, Misdaad

Nederland 1996. Drama van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Fem van den Elzen, Afke Reijenga, Mike Libanon, Hugo Metsers en Thom Hoffman.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

The Turner Revelation

1995 | Drama

Nederland 1995. Drama van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Stacey Grace en Kain.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

Reflections on dead weight

1995 |

Nederland 1995. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

4Tokens II - Minnamanna

1995 |

Nederland 1995. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

The Dead Man 2: Return of the dead man

1994 |

Nederland 1994. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Jack Wouterse, Caroline Sabin en Jaap Hoogstra.

De `verdienste` van Kerkhof, een angry young man, is dat hij de eerste, echte house-film heeft gemaakt: het portret van een subcultuur, waarin vriendschap, seks, roes, geweld en easy-money centraal staan. Jacqueline (debutante Van den Elzen) en Martijn (Gernandt in zijn speelfilmdebuut na de tv-serie [KL]Fort Alfa[KLE]) vormen een stel uit Tilburg dat verhuist naar Amsterdam. Zij zijn beiden negentien jaar. Jacqueline vindt er al snel werk en maakt twee vriendinnen, DD (debutante Reijenga) en Yoyo (debutante Moll), die alles op alles zetten om een hitsingle te maken. Zij nemen Jacqueline mee naar house-parties en wijden haar in in het gebruik van magic mushrooms. Martijns interesse gaat eerder uit naar het Internet, voetbal, weed kweken en blowen. Jacqueline en Martijn groeien uit elkaar. Op haar werk ontmoet Jacqueline de oudere, rijke JP (Metsers III), een sinistere boef annex drugshandelaar. Ze begint een geheime relatie met hem en als Martijn hierachter komt, gaat hij bij haar weg. Door haar contact met JP, het drugsgebruik en het heftige doorfeesten komt Jacqueline in de problemen. Zij wordt wanhopig en probeert van JP af te komen. Hij dreigt haar met geweld en als Jacqueline geen uitweg meer ziet duikt Martijn weer op. Het sluimerende conflict tussen JP en Martijn komt tot een gewelddadige ontknoping, die een `verrassende` wending krijgt doordat Martijn `onverwacht` hulp krijgt van een groep gabbers. Het onbenullige verhaaltje is van Kerkhof en Ton van der Lee (`zomaar even verzonnen, stoned als een garnaal` vertrouwde Kerkhof de pers toe). Het is tergend kinderachtig en bevat onwerkelijke dialogen, die bolstaan van dikdoenerij en aan alle kanten rammelen. De merendeels onervaren acteurs moeten van dit jongerendrama aanvaardbare spelprestaties leveren, maar worden gehinderd door ondermaatse clich[KA1]es. Bijzonder pijnlijk om te zien is de geroutineerde Hoffman als een bekende DJ met een spraakje uit de randstad. Dit is de eerste film in Nederland die van Dolby Digital-geluid (SRD) is voorzien, maar slechts house- adepten zullen de 'muziek', gaande van 'techno', 'house', 'trip- hop' tot 'trance' met de oorverdovende drum- en bass-partijen van The Party Animals, The Tribe of Issachar, Indian Vibes van King Bee en 'pure' Amsterdamse 'groove' waarderen. Voor alle andere kijkers is het een klote film, die een waardering verdient, die nog minder is dan nul.

Ten Monologues From The Lives Of Serial Killers

1994 | Documentaire

Nederland 1994. Documentaire van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. David Swatling, Lorand Sarna, Mark Bellamy, Rodney Beddall en Kain.

Ten monologues from the lives of the serial killers is een mengeling van fictie en documentaire. De film bestaat uit tien episoden, waarin gebruik gemaakt wordt van literaire teksten, rapteksten en fragmenten van interviews met seriemoordenaars. De film is een zoektocht naar de psyche van mensen die schijnbaar zonder motief en zonder doel moorden. Tegelijkertijd onderzoekt de film de fascinatie van de westerse wereld voor de serial killer. De verschillende episoden bevatten geacteerde stukken, foundfootage en pornografisch materiaal en soms een totaal gebrek aan beeld.Zo wordt de verheerlijking van seriemoordenaars zoals die is terug te vinden in rock- en rapmuziek verbeeld door een episode waarin een track van de Geto Boys is te horen. Het nummer gaat vier minuten lang vergezeld van een egaal, bloedrood scherm... De kijker zou wel eens geschokt kunnen achterblijven met de vraag: wat is realiteit en wat is verzonnen? Die verwarring is volgens Kerkhof typerend voor de toestand waarin de seriemoordenaar leeft. (Dagkrant Film Festival Rotterdam).

Nice To Meet You, Please Don't Rape Me

1994 |

Nederland 1994. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Winnie Ryall, Bill Curry, Gustav Grass, Matthew Oats en Eric Meyeni.

Ten monologues from the lives of the serial killers is een mengeling van fictie en documentaire. De film bestaat uit tien episoden, waarin gebruik gemaakt wordt van literaire teksten, rapteksten en fragmenten van interviews met seriemoordenaars. De film is een zoektocht naar de psyche van mensen die schijnbaar zonder motief en zonder doel moorden. Tegelijkertijd onderzoekt de film de fascinatie van de westerse wereld voor de serial killer. De verschillende episoden bevatten geacteerde stukken, foundfootage en pornografisch materiaal en soms een totaal gebrek aan beeld.Zo wordt de verheerlijking van seriemoordenaars zoals die is terug te vinden in rock- en rapmuziek verbeeld door een episode waarin een track van de Geto Boys is te horen. Het nummer gaat vier minuten lang vergezeld van een egaal, bloedrood scherm... De kijker zou wel eens geschokt kunnen achterblijven met de vraag: wat is realiteit en wat is verzonnen? Die verwarring is volgens Kerkhof typerend voor de toestand waarin de seriemoordenaar leeft. (Dagkrant Film Festival Rotterdam).

The Mozart Bird

1993 | Experimenteel

Nederland 1993. Experimenteel van Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Rosalind George, Daniel Daran en Stacey Grace.

In de tweede lange speelfilm van Kerkhof staan de 'dope 'n dole refugees' Howard en Selena centraal. Twee Engels-sprekende buitenlanders, universitair geschoold maar baanloos, genieten van alle vrijheden die Amsterdam hen biedt. In The Mozart bird wordt de relatie van Howard en Selena op een bijna klinische wijze onderzocht. Ian Kerkhof plaatst zijn personages niet in een sociale context. Vrijwel de hele film speelt zich af in een woning; eerst die van Selena, uiteindelijk die van Howard. Het geheel is gefilmd in acht lange camera-instellingen. Er wordt een spanningsveld gecreëerd doordat de montage niet bepaald wordt door de continuïteit van de handeling of ruimte. Ian Kerkhof liet zich voor deze film beïnvloeden door films van Ken Jacobs, Max Ophüls en Douglas Sirk.

De Enge Knijperman en de Onderstebovenvrouw

1993 |

Nederland 1993. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Roberta van Laarhoven, Rob Vroomen, Philippa Collin, Gabrielle Provaas en Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

In de tweede lange speelfilm van Kerkhof staan de 'dope 'n dole refugees' Howard en Selena centraal. Twee Engels-sprekende buitenlanders, universitair geschoold maar baanloos, genieten van alle vrijheden die Amsterdam hen biedt. In The Mozart bird wordt de relatie van Howard en Selena op een bijna klinische wijze onderzocht. Ian Kerkhof plaatst zijn personages niet in een sociale context. Vrijwel de hele film speelt zich af in een woning; eerst die van Selena, uiteindelijk die van Howard. Het geheel is gefilmd in acht lange camera-instellingen. Er wordt een spanningsveld gecreëerd doordat de montage niet bepaald wordt door de continuïteit van de handeling of ruimte. Ian Kerkhof liet zich voor deze film beïnvloeden door films van Ken Jacobs, Max Ophüls en Douglas Sirk.

La Sequence des barres parralleles

1992 |

Nederland 1992. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Gabrielle Provaas en Theo van Gogh.

In de tweede lange speelfilm van Kerkhof staan de 'dope 'n dole refugees' Howard en Selena centraal. Twee Engels-sprekende buitenlanders, universitair geschoold maar baanloos, genieten van alle vrijheden die Amsterdam hen biedt. In The Mozart bird wordt de relatie van Howard en Selena op een bijna klinische wijze onderzocht. Ian Kerkhof plaatst zijn personages niet in een sociale context. Vrijwel de hele film speelt zich af in een woning; eerst die van Selena, uiteindelijk die van Howard. Het geheel is gefilmd in acht lange camera-instellingen. Er wordt een spanningsveld gecreëerd doordat de montage niet bepaald wordt door de continuïteit van de handeling of ruimte. Ian Kerkhof liet zich voor deze film beïnvloeden door films van Ken Jacobs, Max Ophüls en Douglas Sirk.

Kyodai makes the big time

1991 |

Nederland 1991. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof). Met o.a. Isabelle Evers, Janica Draisma en Koos Vos.

In de tweede lange speelfilm van Kerkhof staan de 'dope 'n dole refugees' Howard en Selena centraal. Twee Engels-sprekende buitenlanders, universitair geschoold maar baanloos, genieten van alle vrijheden die Amsterdam hen biedt. In The Mozart bird wordt de relatie van Howard en Selena op een bijna klinische wijze onderzocht. Ian Kerkhof plaatst zijn personages niet in een sociale context. Vrijwel de hele film speelt zich af in een woning; eerst die van Selena, uiteindelijk die van Howard. Het geheel is gefilmd in acht lange camera-instellingen. Er wordt een spanningsveld gecreëerd doordat de montage niet bepaald wordt door de continuïteit van de handeling of ruimte. Ian Kerkhof liet zich voor deze film beïnvloeden door films van Ken Jacobs, Max Ophüls en Douglas Sirk.

Signal to Noise

-1 |

. Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof).

In de tweede lange speelfilm van Kerkhof staan de 'dope 'n dole refugees' Howard en Selena centraal. Twee Engels-sprekende buitenlanders, universitair geschoold maar baanloos, genieten van alle vrijheden die Amsterdam hen biedt. In The Mozart bird wordt de relatie van Howard en Selena op een bijna klinische wijze onderzocht. Ian Kerkhof plaatst zijn personages niet in een sociale context. Vrijwel de hele film speelt zich af in een woning; eerst die van Selena, uiteindelijk die van Howard. Het geheel is gefilmd in acht lange camera-instellingen. Er wordt een spanningsveld gecreëerd doordat de montage niet bepaald wordt door de continuïteit van de handeling of ruimte. Ian Kerkhof liet zich voor deze film beïnvloeden door films van Ken Jacobs, Max Ophüls en Douglas Sirk.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Ian Kerkhof (aka Aryan Kaganof) op televisie komt.

Reageer