Julie-Marie Parmentier

Acteur

Julie-Marie Parmentier is acteur.
Er zijn 14 films gevonden.

Évolution

2015 | Drama, Horror, Mysterie

Frankrijk/België/Spanje 2015. Drama van Lucile Hadzihalilovic. Met o.a. Max Brebant, Roxane Duran, Julie-Marie Parmentier en Nathalie Legosles.

Op een niet nader genoemd eiland leven alleen moeders van een jaar of dertig en hun zoons van een jaar of tien. Geen mannen, geen meisjes. De film volgt de jonge Nicolas, die zich vragen begint te stellen over zijn rol in deze wonderlijke, beangstigende wereld. Surrealistische horrorfilm van de Franse filmmaakster Hadzihalilovic drijft, net als haar enige andere speelfilm Innocence (2004), meer op sfeer en gevoel dan op een plot. Het prachtige camerawerk is van Manuel Dacosse.

Presque comme les autres

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Renaud Bertrand. Met o.a. Julie-Marie Parmentier, Bernard Campan, Marie-Anne Chazel en Côme Rossignol de la.

Acteurskoppel Séverine (Parmentier) en Christoph (Campan) hebben samen een zoon van drie die anders is dan de meeste andere kinderen. Onrustig en in zichzelf gekeerd: het is moeilijk Tom in slaap te krijgen of hem met zijn omgeving te laten communiceren. Praterig televisiedrama, geïnspireerd op een boek van een stel dat het zelf had meegemaakt en op veel onbegrip stuitte van artsen en psychologen, over ouders die stap voor stap accepteren dat hun kind autistisch is. Eerder goedbedoelde dan sterk gemaakte film, maar wel inzichtelijk.

No et moi

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Zabou Breitman. Met o.a. Julie-Marie Parmentier, Nina Rodriguez, Antonin Chalon, Bernard Campan en Zabou Breitman.

De slimme maar eenzame dertienjarige lyceum-scholiere Lou (Rodriguez) sluit tijdens praktijkinterviews voor een werkstuk vriendschap met de dakloze negentienjarige No (Parmentier). Lou zet haar ouders, gespeeld door Campan en regisseur Breitman zelf, voor het blok: No moet gered en dus komt ze inwonen. Maar Lou's ouders hebben hun bedenkingen over de steeds intensievere vriendschap tussen hun dochter en de vrijgevochten No. Deze adaptatie van de gelijknamige roman van Delphine de Vigan bruist van de energie. De casting van Parmentier was een gouden greep.

Les petits ruisseaux

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Pascal Rabaté. Met o.a. Daniel Prévost, Bulle Ogier, Hélène Vincent, Philippe Nahon en Julie-Marie Parmentier.

Tragikomedie van Pascal Rabaté over oude man die na de dood van zijn flierefluitende vismaatje zichzelf nieuw leven inblaast.

L'affaire Salengro

2009 | Historische film, Biografie, Drama

Frankrijk 2009. Historische film van Yves Boisset. Met o.a. Bernard-Pierre Donnadieu, Daniel Mesguich, Julie-Marie Parmentier, Jean-Claude Dreyfus en Laure Killing.

Hoe een lafhartige lastercampagne een idealist psychisch kan slopen toont deze verzorgde dramatisering van de zaak-Salengro. Roger Henri Charles Salengro (1890-1936), bevlogen vakbondsman-socialist in de regering-Blum, wist in juni '36 met de sociale 'Matignon-akkoorden' het economisch verlamde Frankrijk mede vlot te trekken. Daarop volgden uit reactionaire milieus haat en leugens. Geruchten dat Salengro tijdens La Grande Guerre deserteerde en bovendien van de herenliefde zou zijn, dreven de arbeiderspoliticus uiteindelijk de afgrond in. Oudgediende Boisset diepte de beschamende episode uit de vergeetput op en regisseerde de charismatische Donnadieu (de sociopaat uit Spoorloos) naar een sterke karakterschets.

Monsieur Joseph

2007 | Drama

Frankrijk/België 2007. Drama van Olivier Langlois. Met o.a. Daniel Prévost, Julie-Marie Parmentier, Serge Riaboukine, Catherine Davenier en Didier Lafaye.

Beklemmende tv-adaptatie van het Georges Simenon-verhaal Le petit homme d'Arkhangelsk. Karakterspeler bij uitstek Prévost is meneer Joseph, handelaar in en verzamelaar van antiquarische boeken. Algerijn van geboorte, leidt Youssef Hamoudi al 45 jaar een kalm bestaan in een Noord-Frans stadje. Dat leventje komt acuut op z'n kop te staan wanneer zijn veel jongere echtgenote (Parmentier) verdwijnt. Scenarist Jacques Santamaria verplaatste de handeling en gaf het personage een andere etnische achtergrond. De pragmatisch geregisseerde, pijnlijke moraalvertelling over de ogenschijnlijk geaccepteerde vreemdeling is niettemin exact conform Simenons intenties.

Charly

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Isild Le Besco. Met o.a. Kolia Litscher, Julie-Marie Parmentier en Jeanne Mauborgne.

Beklemmende tv-adaptatie van het Georges Simenon-verhaal Le petit homme d'Arkhangelsk. Karakterspeler bij uitstek Prévost is meneer Joseph, handelaar in en verzamelaar van antiquarische boeken. Algerijn van geboorte, leidt Youssef Hamoudi al 45 jaar een kalm bestaan in een Noord-Frans stadje. Dat leventje komt acuut op z'n kop te staan wanneer zijn veel jongere echtgenote (Parmentier) verdwijnt. Scenarist Jacques Santamaria verplaatste de handeling en gaf het personage een andere etnische achtergrond. De pragmatisch geregisseerde, pijnlijke moraalvertelling over de ogenschijnlijk geaccepteerde vreemdeling is niettemin exact conform Simenons intenties.

Le ventre de Juliette

2003 | Drama

Frankrijk/Spanje/Luxemburg 2003. Drama van Martin Provost. Met o.a. Julie-Marie Parmentier, Stéphane Rideau, Carmen Maura en Tom Novembre.

Onvoorzichtig bonken met vriendje Mathias (Rideau) leert de twintigjarige Juliette (Parmentier): eigen schuld, dikke bult. De jonge pappie in spe ziet weinig heil in het vaderschap, moeder (Maura) wordt er even niet goed van en zuslief heeft de ambitie om voor Juliette een passende co-opvoeder te vinden. Mede dankzij een oudere man (aardige bijrol van Tom Novembre) probeert Juliette de precaire situatie toch het hoofd te bieden. Voorloper van het Amerikaanse succes Juno (2007) volgt een topzwaar probleemscenario en blijft dankzij Parmentier nog net interessant.

Marie-Jo et ses deux amours

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan en Julie-Marie Parmentier.

Marie-Jo is Guédiguians filmantwoord op de vraag of je van twee geliefden tegelijk en evenveel kunt houden. Zijn tragédienne uit een Marseillaanse arbeiderswijk, geweldig vertolkt door levensgezellin Ascaride, ziet zich heen en weer geslingerd tussen hondstrouwe eega Daniel (Darroussin) en intrigerende havenloods Marco (Meylan). Het volledig op het acteurstrio toegesneden melodrama blijft steeds weldadig puur: geen nevenintriges, nauwelijks stoffering. De liefde alleen doet immers al pijn genoeg. Renato Berta's fotografie maakt de zwoele mediterrane zomer welhaast voelbaar. Darroussin is op z'n sublieme subtielst als de bedrogen wederhelft die lijdzaam zwijgt.

Les blessures assassines

2001 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2001. Misdaad van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Sylvie Testud, Julie-Marie Parmentier, Isabelle Renauld, Dominique Labourier en Jean-Gabriel Nordmann.

In 1932 werd Frankrijk opgeschrikt door een beestachtige dubbele moord, die naderhand heel wat inkt uit de pennen (o.a. Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir) heeft laten vloeien en inclusief deze rolprent al drie keer verfilmd is - LES ABYSSES (1963) van Nico Papatakis en SISTER MY SISTER (1994) van Nancy Meckler; officieus als LA CER[KA1]EMONIE (1995) van Claude Chabrol en verder tot het toneelstuk [KL]Les bonnes[KLE] bewerkt door Jean Genet, die de rollen omdraaide. De 28-jarige Christine (Testud) en haar 22-jarige zus L[KA1]ea Papin (Parmentier) hebben hun werkgeefster Madame Lancelin (Labourier) en haar dochter Genevi[KA2]eve (Donnio) vermoord. Monsieur Lancelin (Nordmann), een succesvolle advocaat, heeft ervoor gezorgd dat men korte metten maakte met het tweetal en in 1933 werden de zusters Papin na een proces van [KA1]e[KA1]en dag veroordeeld tot de guillotine. De zusters Papin hadden geluk, want de doodstraf voor vrouwen werd automatisch omgezet tot levenslang. Christine stierf na vier jaar in een inrichting. L[KA1]ea overleefde, maar toen ze 88 was en deze film uitkwam, begreep zij na een beroerte niet meer wat er in de buitenwereld gaande was. De meisjes hadden een verschrikkelijke jeugd gehad en werden door hun hardvochtige, wraakzuchtige moeder Cl[KA1]emence (Renauld) uit werken gestuurd om geld te verdienen. Hun zuster Emilia (Guille), ontsnapte de dans en ging het klooster in. Christine had dit ook gewild, maar mocht het niet. Na een reeks van onplezierige werkhuizen, waar zij werden uitgebuit en misbruikt door de heren des huizes, kwam het duo terecht bij de familie Lancelin. Madame was niet ongeschikt tegen hen en bedoelde het goed, en gaf hen de genegenheid die zij in hun jeugd hadden gemist. Als zij echter in een boze bui was, ging zij met een witte handschoen over de meubels, en trok een bedrag af van hun loon als ze bijvoorbeeld een bord hadden gebroken. Het verhaal ging indertijd dat Christine en Léa een incestueuze relatie hadden en dat Madame Lancelin hen daarbij betrapt had. Om ontdekking en schandaal te voorkomen moesten moeder en dochter Lancelin tot zwijgen gebracht worden. Primitief gedacht, maar wel gedaan. Nadat de zusjes hun taak hadden voltooid, wachtten ze op de gendarmerie om hen weg te halen. De verfilming van Denis, die dertien jaar lang niet meer achter de camera had gestaan, is sober en afstandelijk. Hij zet de kijker geen moment op het verkeerde been, manipuleert geen feiten en zoekt geen sensatie. De hoofdrollen Testud en Parmentier zijn bijzonder goed en je voelt als het ware hun lijden. Je moet wel geïnteresseerd zijn in het geval en van een psychologisch drama houden. Het scenario is van regisseur Denis en Michèle Halberstadt naar de roman L'affaire Papin van Paulette Houdyer. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre. De film heeft geen muziekscore en dat strekt de makers tot eer. De vormgeving is mooi en de film die naar Amerika gebracht werd haalde daar nog eens 225.390 dollar op. In Frankrijk kwamen er bijna driehonderdduizend bezoekers - het lijkt veel, maar is weinig voor dit land.

La ville est tranquille

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Alexandre Ogou en Pierre Banderet.

Huurmoordenaar of hoer, dat lijken zowaar de enige carrièremogelijkheden voor de arbeidersklasse in Guédiguians bittere portret van werkende armelui in en rond Marseille. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren tachtig zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L’Estaque, zijn vervallen geboortegrond aan de noordzijde van Marseille. In La ville est tranquille is het wederom zijn vrouw Ascaride als centrale figuur (net als in César-winnaar Marius et Jeannette) in een aantal treurige stadsverhalen over werkloosheid, drugs, racisme, eenzaamheid, corruptie en geweld. Met de zon als lichtpunt.

Les hirondelles d'hiver

1999 | Drama, Historische film

Zwitserland 1999. Drama van André Chandelle. Met o.a. Patrick Raynal, Samuel Dupuy, Julie-Marie Parmentier, Charles Pestel en Max Boublil.

Eind 19de eeuw. Zoals elk jaar bij het begin van de winter trekt meester-schoorsteenveger Rattenfänger (Raynal) de dorpjes van de Alpen in op zoek naar kinderen die schoorsteenveger willen worden. Hij rekruteert een dozijn jongens, onder wie Gervais (Dupuy), die enkel een kort briefje achterlaat voor zijn moeder (Courvoisier). Deze wil namelijk niet dat haar zonen dit beroep aanleren, omdat haar man ook schoorsteenveger was en tijdens zijn werk verongelukte. Aangrijpend sociaal drama dat toont dat amper honderd jaar geleden kinderarbeid nog dagelijkse kost was. En wat ze moesten doen was zware en soms zelfs gevaarlijke arbeid en dat voor enkele francs per dag. De kleine Dupuy speelt schitterend. Hij zorgt er in z'n eentje voor dat je de film (of tenminste toch de arme Gervais) niet gauw vergeet.

Le boiteux

1998 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1998. Misdaad van Paule Zajdermann. Met o.a. Vincent Winterhalter, François Berléand, Brigitte Roüan, Laura del Sol en Audrey Tautou.

Bij opgravingswerken in een oude kelder wordt het skelet gevonden van een baby. Luitenant Jacques D[KA1]eveure (Winterhalter) en zijn assistent Granier (Berl[KA1]eand) krijgen de zaak toegewezen, ondanks het feit dat Jacques onlangs gekwetst werd bij de arrestatie van een gangster en hij nog niet helemaal de oude is. Jacques maakt kennis met Blandine Piancet (Tautou), de vrouw van de bewoner van het herenhuis, die totaal overstuur is. Hij raakt geobsedeerd door deze jonge vrouw die veel alleen gelaten wordt door haar echtgenoot Patrick (Gorny), de zoon van de burgemeester die denkt dat hem alles gepermiteerd is. De dokter stelt vast dat Blandine zwanger is. Het is haar eerste zwangerschap, zodat zijzelf als verdachte buiten de boot valt. Het wordt een zware klus om de identiteit van het kind vast te stellen. Jacques ondervindt veel tegenwerking en raakt ervan overtuigd dat er hoog geplaatste personen bij de zaak betrokken zijn. Knap uitgewerkt sociaal kritische film, vermomd als een policier. De beerput die door de politieman geopend wordt is alles behalve verkwikkend. Ondanks de aanwezigheid van bekende tegenspeelsters als Del Sol en Roüan slaagt de onbekende Tautou erin een onvergetelijk personage neer te zetten en de film grotendeels te domineren. Zajdermann schreef het scenario samen met Marc Guilbert. Ze baseerden zich op de roman Baby Blues van Pascal Basset-Chercot. Fotografie is van Gérard De Battista. Ook uitgebracht als BABY BLUES.

Petites

1997 | Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Familiefilm van Noémie Lvovsky. Met o.a. Ingrid Molinier, Julie-Marie Parmentier, Camille Rousselet, Magali Woch en Jean-Luc Bideau.

In[KA2]es (Molinier), Stella (Parmentier), Marion (Rousselet) en Emilie (Woch) zijn vier onafscheidelijke vriendinnen die samen studeren in een Frans college in de jaren 1970. Elk van hen profiteert van hun groepje om te ontsnappen aan hun omgeving, hun onzekerheden, hun problemen. De film vertelt een reeks anecdotes over deze adolescenten, i.v.m. hun ouders, de school, de jongens, hun milieu. Op een dag besluiten de meisjes om uit de jongens van de eerste klas elk hun eigen 'bibi', hun ideale verloofde, te kiezen. Toch weten ze dat niets hen zal kunnen scheiden, zelfs de jongens niet. Een onsamenhangend, maar vertederend portret van enkele jonge meisjes en hun ontdekking van de liefde. De vier prille actrices leveren prima werk en behoren zeker tot de revelaties van hun generatie. Ze worden omringd door enkele bekende namen in kleine rolletjes. Charmant, maar niet over de hele lijn geslaagd. Lvovsky schreef het auto-biografisch getinte scenario samen met Florence Seyvos. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Agnès Godard en Bertrand Chatry. Dolby Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Julie-Marie Parmentier op televisie komt.

Reageer