Claire Borotra

Acteur

Claire Borotra is acteur.
Er zijn 8 films gevonden.

Les Cordier, juge et flic : L'honneur d'un homme

1999 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1999. Drama van Paul Planchon. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Antonella Lualdi en José Paul.

Myriam Cordier (Valandrey), dochter van flik Charles Cordier (Mondy) staat vrij centraal in dit door Jean-Christophe Baudoin geschreven verhaal. Op een avond wordt zij aangerand door een onbekende, die haar tas tracht te stelen. Toevallige voorbijganger komt helpen, kan de boef verjagen maar wordt hierbij gewond. Myriams redder verdwijnt zonder dat zij hem kan danken. Zoals meestal in deze reeks wordt vergezocht verband gelegd: Myriams redder blijkt Boris l`Aigle (Leroux) te zijn, een knaap die `onterecht` voor moord terechtstond en sinds een maand weer op vrije voeten loopt. De man die hem de cel injoeg was, jawel, `juge` Bruno Cordier (Madinier), de broer van Myriam. Maar is die Boris wel zo'n onschuldig schaapje? Hij ontvoert Myriam en Bruno moet, om zijn zus te redden, toegeven dat hij gerechterlijke dwaling beging. Over heel de lijn:

Messieurs les enfants

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Boutron. Met o.a. Pierre Arditi, François Morel, Zinedine Soualeme, Catherine Jacob en Jean-Louis Richard.

Drie kinderen, Pope (Arditi), Pierre (Morel) en Isma[KA3]el (Soualeme) zijn de drijfveren van deze grapjesfilm. Ze vormen samen met hun leraar Crastaing (Richard) een explosief kwartet. Om hen uit te dagen geeft Crastaing hen op een opstel te schrijven met als onderwerp: als je wakker wordt, merk je dat je ouders kinderen zijn geworden. De volgende morgen worden de opstellen ingeleverd en wat blijkt: de ouders zijn weer kinderen en hun kinderen zijn volwassen. Het wordt nog veel zotter als Crastaing bij een van de leerlingen komt en zelf ook een kind blijkt te zijn. Er verschijnt een deurwaarder die beslag wil leggen op de meubelen, maar de kinderen die nu volwassenen zijn geworden, zetten een val en ontwijken de zaak met een list: ze verplichten Crastaing een nieuw onderwerp op te geven zodat ze weer terug kunnen in hun eigen omhulsel. Scenarioschrijver Daniel Pennac is specialist in een dergelijk genre en het lijkt allemaal zeer veelbelovend en hij haalt ons een wereld binnen, waarin alles op zijn kop staat. Helaas steunt de regie veel teveel op het overdreven en afwijkende gedrag, waardoor de verveling algauw toeslaat. Die eerder genoemde regie heeft namelijk het zwakke spel niet goed in de hand, terwijl de hoofdrollen toch spelers van formaat zijn. Waarschijnlijk heeft men zich blind gestaard op de speciale effecten en is men blijven steken in de enscènering; dat is heel erg jammer, want normaal gesproken maak je met een goed idee, een goede film. De fotografie is van François Cantonné.

Le J.A.P. : Prison personelle

1996 | Misdaad

Frankrijk 1996. Misdaad van Laurent Carceles. Met o.a. Carlos, Noëlla Dussart, Malcolm Conrath, Claire Borotra en Michaël Kraft.

Conrath, veroordeeld tot negen jaar celstraf voor de moord op een jonge vrouw, wordt voorwaardelijk vrijgelaten, maar hij weigert de bajes te verlaten. Om zeker te zijn dat hij opgesloten blijft, valt hij zijn bewakers aan. De J.A.P. (juge d'application des peines), gespeeld door de mollige Carlos, belast met de controle van de straftoepassing, stelt een onderzoek in naar het bizarre gedrag van Conrath. De jongeman stamt uit een rijke landbouwersfamilie en men vond hem bewusteloos naast het lijk van een jonge vrouw, waarop hij werd opgepakt en veroordeeld. Pas op het domein van de ouders van Conrath komen Carlos en zijn rosse assistente Dussart achter de waarheid. Vrij dramatische episode uit de J.A.P.-serie, met centraal een verscheurde familie, geobsedeerd door enkele doorwegende geheimen. De plot is niet altijd overtuigend maar de acteurs, die zorgen voor enkele emotievolle scènes, waarborgen enige adhesie. Scenario van Sylvie Coquart en Bernard Granger, naar een origineel idee van Didier Philippe-Gérard en Jean-Pierre Bouyxou. Muziek van Nicolas Jorelle.

Les clients d'Avrenos

1995 | Drama, Historische film

Frankrijk/Turkije 1995. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Jacques Gamblin, Carlotta Natoli, Claire Borotra, Ismaïl Incekara en Christophe Odent.

Istanbul, jaren 1950. Twee vrouwen hebben met elkaar afgesproken in Caf[KA1]e Avrenos in het oude stadsgedeelte. Ze rouwen beiden om de dood van dezelfde man, Bernard de Jonsac (Gamblin), bediende bij de Franse ambassade. Leyla (Borotra) wil uitzoeken wat haar aan Bernard bond, een verhouding die het platonische nooit oversteeg. Tevens wil ze zijn relatie uitdiepen met de Bulgaarse barmeid Nouchi (Natoli). En door welk drama werd Leyla tien jaar geleden tot de rolstoel veroordeeld? Genietbaar portret van twee vrouwen die, op een heel andere manier, van dezelfde man hielden. De regie is echter eerder onevenwichtig. Flashback-scenario van Emmanuel Carrère en Venault, naar de roman van Georges Simenon. Mooie fotografie van Anne Khripounoff.

Julie Lescaut : Recours en grâce

1995 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1995. Misdaad van Joyce Buñuel. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en François Marthouret.

Twee voorvallen zorgen voor opschudding in Clairi[KA2]eres, waar Julie Lescaut (Genest) fungeert als politiecommissaris. In de eerste plaats ontsnapt een gevaarlijke geestesgestoorde uit de psychiatrische instelling waar hij opgesloten zat voor de moord op een meisje. Het feit dat hij ontoerekenbaarheid pleitte redde hem van een gevangenisstraf. Dezelfde nacht heeft Paul (Mathouret), de ex van Julie, een auto-ongeval. Hij ligt in coma en vecht voor zijn leven. Weer heel wat werk aan de winkel voor onze pientere politievrouw. Dat het allemaal wat overtrokken werd en niet erg geloofwaardig overkomt moet je er maar bij nemen. Het niet erg boeiende scenario van Eric Kristy hangt aaneen van de toevalligheden. De niet erg strakke regie helpt niet veel. Fotografie van Jean-Pierre Aliphat. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Une nana pas comme les autres

1994 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1994. Komedie van Eric Civanyan. Met o.a. Mimie Mathy, Thierry Heckendorn, Micheline Dax, Lucille Boulanger en Renan Mazeas.

Mathy is klein: ze is slechts 1.32m. De z.g. grapjes over haar postuur is ze zo langzamerhand spuugzat en ze verruilt Parijs voor een provinciegat. Ze wordt er gouvernante van de twee kinderen van weduwnaar Heckendorn. Hij begint haar zeer te waarderen en van haar te houden. Heckendorn vraagt haar ten huwelijk. Mathy is in de wolken. Heckendorn is advocaat en geleidelijk aan begint hij te beseffen dat zijn ambitie om deken van de orde der advocaten te worden niet verenigbaar is met zijn liefde voor Mathy. Vervolg op het succesrijke NOUNOU PAS COMME LES AUTRES, waarin Mathy voor de eerste maal in de huid kroop van Julie Toronto. De film is onderhoudend maar nogal saai en zeer voorspelbaar. Laurent Chouchan schreef het niet al te diepgravende scenario naar een oorspronkelijk idee van Mathy. In beeld gebracht door Norbert Marfaing-Sintes.

Le fou de la tour

1994 | Thriller

Frankrijk 1994. Thriller van Luc Béraud. Met o.a. Marc Citti, Christine Citti, Stanislas Crevillen, Denis Podalydès en Brigitte Chamarande.

Gus (Marc Citti) zit opgesloten in de psychiatrische instelling van Toulouse. Hij wordt beschouwd als een gevaarlijk element. Met de hulp van zijn zuster Sonia (Christine Citti) kan hij ontsnappen. Samen vluchten ze naar Parijs. Het is augustus en de stad is verlaten. Ze nemen hun intrek in een appartement van haar baas op de negentiende verdieping van een torengebouw. Doordeweekse thriller rond een jonge onvoorspelbare, psychisch gestoorde kerel. Je hebt het allemaal al zo dikwijls - en meestal beter - gezien in Amerikaanse weekend films. Dominique Roulet baseerde het scenario op de roman La tour d'angoisse van Jean-Pierre Bastid en Michel Martens. Fotografie van Jean-Claude Aumont. Formaat 16/9.

Honorin et l'enfant prodigue

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean Chapot. Met o.a. Michel Galabru, Yolande Folliot, Roger Carel, Franck Dubosc en Rosine Cadoret.

Het dorpje Sainte-Apolline in de Provence, begin jaren 1930. Borotra, een jong meisje dat even gewiekst is als mooi, komt naar het dorpje toe, en staat erop burgemeester Galabru te spreken. Onomwonden deelt ze hem mee dat het zeer wel mogelijk is dat hij haar vader is. Ongeveer twee weken geleden ontdekte ze dat de man bij wie ze opgroeide niet haar natuurlijke vader was. Na onderzoek kwam ze tot de conclusie dat haar moeder, ten tijde van haar conceptie, een relatie had met Galabru. Een lach en een traan liggen, zoals het spreekwoord zegt, niet ver uit elkaar. Dat wisten scenaristen Chapot en Nelly Kaplan maar al te goed en ze bouwden daar omheen een verhaal dat alle garanties biedt voor het losweken van beide emoties en daarbij gingen ze geen enkele cliché uit de weg. Alledaagse soap van de goedkoopste soort in nostalgisch-wazige beelden gehuld door Michel Carré.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Claire Borotra op televisie komt.

Reageer