Frédérique Dumas-Zajdela

Producer

Frédérique Dumas-Zajdela is producer.
Er zijn 8 films gevonden.

No Man's Land

2001 | Drama, Oorlogsfilm, Komedie

Bahrein/Slovenië/Italië/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/België 2001. Drama van Danis Tanovic. Met o.a. Branko Djuric, Filip Sovagovic, Georges Siatidis, Katrin Cartlidge en Serge-Henri Valcke.

Het is 1993 en de oorlog in voormalig Joegoslavië is in volle gang. Twee soldaten, een Serviër en een Bosniër, komen terecht in een loopgraaf. Ze zitten vast tussen de linies, samen met een derde soldaat die op een mijn ligt die bij de minste beweging kan ontploffen. Een ongewoon ensemble dat gedoemd is om te moeten samenwerken. De VN en de media krijgen er lucht van en al snel is de patstelling het middelpunt van wereldwijde belangstelling. Frisse galgenhumor van debuterend regisseur Tanovic. In 2002 kreeg No Man's Land (en niet patisseriefilm Amélie!) de Oscar voor beste buitenlandse film.

Heaven

2002 | Drama, Romantiek, Thriller

Verenigde Staten/Duitsland/Italië/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2002. Drama van Tom Tykwer. Met o.a. Cate Blanchett, Giovanni Ribisi, Stefania Rocca, Remo Girone en Alberto Di Stasio.

Niet dat Heaven helemaal mislukt is, daarvoor maakt Duitslands supercineast Tykwer te makkelijk verbluffende beelden en indringende muziek. Het centrale verhaal heeft echter grote gebreken. Lerares Engels Philippa (Blanchett) plant in Turijn een bom in het kantoor van een drugshandelaar, maar de bom vermoordt per ongeluk vier onschuldigen. De corrupte politie ondervraagt haar keihard, maar daar is de als tolk optredende politieman Filippo (Ribisi) die in haar onschuld gelooft, gelijk verliefd wordt, en haar helpt ontsnappen. Het had misschien gekund, maar meeleven met een moordenares en een impulsieve agent lukt niet, hoe goed scenarist Kieslowski en Tykwer elkaar ook kunnen vinden in de thema's schuld, noodlot en vergeving.

Les portes de la gloire

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Christian Merret-Palmair. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Julien Boisselier, Michel Duchaussoy, Etienne Chicot en Yvon Back.

R[KA1]egis Demanet (Poelvoorde) is de leider van een groepje colporteurs dat encyclopedie[KA3]en tracht te slijten aan mensen die de boeken niet nodig hebben en dikwijls zonder werk zitten. R[KA1]egis is een dwangmatige harde werker, die zich vereenzelvigt met Colonel Nicholson uit de film THE BRIDGE ON THE RIVER KWAI, zo magistraal gespeeld door Alec Guinness. Het clubje van R[KA1]egis wordt gevormd door Patrick Sergent (Chicot), een handige smoezer, die enorme verhalen kan opdissen, Michel Moineau (Back) die de tendens heeft alles te willen gladstrijken en Balzac (Duchaussoy), een vaderlijke figuur die snel een handtekening laat plaatsen door zijn slachtoffers. Het groepje krijgt versterking van J[KA1]er[KA4]ome Le Tallec (Boisselier), die vrijt met de dochter van de baas, maar van belletje trekken nog geen kaas heeft gegeten. Onder Régis' bezielende leiding zullen zij hem de kneepjes van het vak leren en Jérôme blijkt een vlotte leerling. Dit alles in een reeks grappige gebeurtenissen die aanvankelijk plaatsvinden tegen de grauwe achtergrond van het geïndustrialiseerde noorden van Frankrijk en later in het zonnige zuiden aan de Rivièra. De film is erg leuk en Poelvoorde wordt in zijn rol geleidelijk knetter. Sommige grappen gaan bepaalde kijkers misschien wel wat ver en de personages zijn lang niet altijd even sympathiek. Het scenario van regisseur Merret-Palmair, Pascal Lebrun en Benoît Poelvoorde bevat scherpe waarnemingen. Het camerawerk van Pascal Rabaud maakt optimaal gebruik van de landstreken. De muziek van Alexandre Desplat ironiseert op handige wijze de beroemde Colonel Bogey March uit voornoemde klassieker over de Birma-spoorweg.

Train de vie

1998 | Oorlogsfilm, Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk/Hongarije/België/Israël/Nederland 1998. Oorlogsfilm van Radu Mihaileanu. Met o.a. Lionel Abelanski, Rufus, Clément Harari, Michel Muller en Johan Leysen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verzinnen de leden van een kleine joodse gemeenschap een plan om aan de naderende nazi's te ontkomen: met een oude trein doen ze alsof ze op transport zijn gezet, terwijl ze ondertussen via Rusland naar Palestina willen reizen. Dat betekent dat sommigen van hen zich moeten verkleden als Duitse militairen. Maf gegeven tegen een wrange achtergrond wordt lichtvoetig gebracht door de van oorsprong Roemeense regisseur Mihaileanu, die zelf zijn vaderland ten tijde van het Ceausescu regime ontvluchtte. Let op een rol van de Vlaamse Johan Leysen, die eerder met Mihaileanu Trahir maakte.

Le plaisir (et ses petits tracas)

1998 | Romantiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Nicolas Boukhrief. Met o.a. Vincent Cassel, Francis Renaud, Julie Gayet, Mathieu Kassovitz en Caroline Cellier.

Deze film is een raamvertelling, die uit liefdesgeschiedenissen bestaat. Een soldaat (Castel), die aan zijn gerief kwam bij een prostitueé, raakt erna evenwel gewond door een exploderende bom. Hij belandt in het bed van een veldhospitaal, waar hij in vuur en vlam raakt van een verpleegster. Na lang proberen krijgt hij haar in zijn bed. Zij is vol wroeging en haar man ontdekt haar ontrouw. Als zij naar de bar gaat waar haar man werkt, behoedt hij juist een vrouw voor zelfmoord door de liefde met haar te bedrijven. Deze vrouw gaat terug naar haar rijke man, die zich echter aangetrokken voelt tot een jongeman, wat uiteindelijk zijn dood veroorzaakt. De vurig beminde schandknaap duikt onder bij diens welgestelde zus die hem liefderijk verzorgt omdat hij gewond is geraakt toen hij onder haar balkon doorliep. Hij pikt haar spaarcenten, maar krijgt zijn verdiende loon als hij op de vlucht aangereden wordt door een auto. Hij belandt in een ziekenhuis en is verlamd. De zus bezoekt hem, maar raakt verkikkerd op Jack The Ripper, die in dubio geraakt of hij haar zal doden. Zij geeft Jack een zetje in de richting die hij zo hard nodig heeft, en hij gaat naar buiten om de straten onveilig te maken. Naar LA RONDE van Max Ophüls uit 1950 en nog eens overgedaan door Roger Vadim in 1964 valt bij deze bewerking van het oorspronkelijke toneelstuk van Arthur Schnitzler Reigen het accent op de hete liefdesdaad en de venerische ziekten. Scenarioschrijvers Nicolas Boukhrief en Dan Sasson hebben geprobeerd verfrissend te zijn, maar het resultaat is afstotend. Hun korte schetsen over het bedrijven van de liefde monden algauw uit op een verzameling van pretentieuze pamfletten. Niemand uit de rolverdeling krijgt ook maar één moment de kans om gestalte aan zijn personage te geven, en zo komt niemand veel verder dan een soort reclamefilmpje, dat soms vernieuwend en dan weer oudbakken is. Het camerawerk is van Jean-Max Bernard.

Beshkempir

1998 | Drama, Experimenteel, Familiefilm

Rusland/Frankrijk/Kirgizië 1998. Drama van Aktan Arym Kubat. Met o.a. Mirlan Abdykalykov, Adir Abilkassimov, Mirlan Cinkozoev, Talai Mederov en Albina Imasheva.

Lente in Kirgizië. Op een stoffig dorpsplein wordt een baby overgedragen aan zijn adoptieouders. Hij heet Beshkempir, naar de 'vijf oude vrouwen' die het overdrachtritueel voltrokken. Het jongetje groeit op in onwetendheid totdat een vriendje hem begint te pesten met zijn afkomst. Een beslissend moment dat het einde van zijn onschuld inluidt. Regisseur Aktan Abdykalykov (nu bekend als Aktan Arym Kubat ,1957) studeerde aan de Kunstacademie van Kirgizië en werkte als artdirector voor de Kirghizfilm Studio. Beshkempir, zijn eerste lange speelfilm, is het beeldende en autobiografische verslag van een eeuwenoude Kirgizische traditie, waarbij grote gezinnen een pasgeborene afstaan aan een kinderloos stel. In zijn eersteling verbeeldt Abdykalykov zijn vroege herinneringen aan het idyllische platteland van de voormalig Sovjet republiek door de ogen van tiener Beshkempir - zijn bloedeigen zoon. Fraai gekaderd en met vaste hand gedraaid in afwisselend bonte kleuren en verschoten zwart-wit, ontvouwt zich een onbezorgde tijd van vissen in meanderende riviertjes, van moddergevechten en ontluikende lustgevoelens. Bekroond met diverse prijzen op de filmfestivals van Sétubal (Portugal), Locarno, Singapore en Tokio. (VM/VPRO Gids)

Kini & Adams

1997 | Komedie

Burkina Faso 1997. Komedie van Idrissa Ouedraogo. Met o.a. Vusi Kunene, David Mohloki, Nithati Moshesh, John Kani en Netsayi Chigwendere.

i

Dobermann

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Jan Kounen. Met o.a. Vincent Cassel, Monica Bellucci, Antoine Basler, Dominique Bettenfeld en Chick Ortega.

In het begin van de jaren 1980 waren de als pocket verschenen [KL]Dobermann[KLE]-verhalen over een misdadigersbende van Joel Houssin heel populair in Frankrijk. Houssin schreef voor deze film het scenario naar een nieuw verhaal in de serie. Het is snel verteld. De bende die aangevoerd wordt door Dobermann (Cassel), beraamt een overval op een bank in een Parijse voorstad. Om de politie af te leiden en bezig te houden zijn er allerlei incidenten zoals nepinbraken door de gehele Lichtstad. De list slaagt en de bende trekt zich terug met een vette buit ergens in een ontoegankelijk autokerkhof buiten de Franse hoofdstad. Er is een politieman, die in de kieren heeft wie achter de overval zat: inspecteur Christini (Karyo); hij is nog veel gemener dan al het schorem, waarop hij jaagt. In zijn uppie gaat hij er tegen aan. Het debuut van de 33-jarige Frans-Nederlandse regisseur Kounen is een uiterst gewelddadige film die de kijker geen enkel moment rust gunt. Het dialoog bestaat grotendeels uit schuttingtaal, het ultieme doel is drugs en de teneur is seksistisch. Bij liefhebbers van rauwe films een absolute voltreffer, die de status van cultfilm heeft verkregen. Net een stripverhaal van Heiki Bilal met Peckinpah-geweld in een computeromlijsting van de jaren 1990. Het camerawerk is van Michel Amathieu.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Frédérique Dumas-Zajdela op televisie komt.

Reageer