Nicole Colchat

Acteur

Nicole Colchat is acteur.
Er zijn 14 films gevonden.

L'instit : Marine et Fabien

2000 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 2000. Drama van Michel Mees. Met o.a. Gérard Klein, Amandine Godechal, Michaël Philpott, Laetitia Reva en David Quertigniez.

Isabelle (Reva) en Pierre Benard (Quertigniez) maken financieel een moeilijke periode door. Ze zijn beiden hun werk verloren en enkel Pierre vindt een nieuwe job, die veel minder betaald wordt dan zijn vorige. Ze kunnen de lening voor hun huisje niet betalen, maar toch trachten ze dit alles verborgen te houden voor hun dochtertje Marine (Godechal). Het meisje vangt echter toevallig een gesprek tussen haar ouders op. Het nieuws komt hard aan voor Marine. Zij die een van de beste leerlingen was op school, verzwakt zienderogen. Ze sluit zich af van de wereld en zelfs haar vriendje Fabien (Philpott) kan haar niet troosten. Op een dag verliest Marine het bewustzijn op de speelplaats. Voor interim-leraar Victor Novak (Klein) is dit genoeg om zich het lot van het meisje en haar ouders aan te trekken. De sentimentaliteit wordt weerom ten top gedreven in deze prent die de aandacht wil vestigen op het sociale drama dat mensen meemaken wanneer ze alle zekerheden in het leven verliezen. Er zijn echter wel andere manieren om dit te vertellen. Wanneer gaat instit Novak eindelijk op pensioen? Pierre Pauquet en David Crozier schreven het scenario dat plichtsgetrouw ingeblikt werd door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Baldi et Tini

1999 | Komedie, Misdaad

België/Frankrijk 1999. Komedie van Michel Mees. Met o.a. Charles Aznavour, Annie Cordy, Laura Martel, Jérémie Covillault en Sekkou Sall.

De levenslustige Parijse vagabond Baldi (Aznavour) wordt aangesproken door zijn oude vriendin Colette (Cordy), die hij ooit eens hielp om haar zoon uit de Hongaarse gevangenis vrij te krijgen. Nu blijkt haar vijftienjarige kleindochter Tini (Martel) van huis weggelopen te zijn. Ze vraagt zijn hulp om het meisje op te sporen. Het enige probleem is dat Tini in Brussel woont en ook al is Baldi niet bepaald enthousiast om op reis te gaan, toch kan Colette hem meelokken. Ze vinden Tini op een ontgroeningsceremonie in het Brusselse studentenkwartier, waar ze optrekt met een oudere kerel die geen graat ziet in het plegen van kleine misdaden, zoals Baldi en Colette al vlug aan den lijve ondervinden. Bovendien is het meisje verslaafd aan alcohol en drugs. Er is heel wat werk voor de boeg voor Baldi en Colette. Een op zich erg deprimerende plot wordt veel lichter gemaakt dank zij de doorleefde vertolkingen van Aznavour en Cordy, die de film probleemloos op een hoger echalon plaatsen dan het scenario van David Pharao zou doen vermoeden. Gewoon in je luie stoel zitten en je laten meevoeren door deze twee doorwinterde rastalenten en je geniet ongetwijfeld van deze film. Opgenomen in Brussel door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Un coeur pas comme les autres

1998 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van André Buytaers. Met o.a. Catherine Wilkening, Olivier Marchal, Cécine Winkler, Suzanne Colin en Marc Schreiber.

Elfjarige Agn[KA2]es (Winkler) leidt onbekommerd leven tot zij herhaaldelijk in ademnood geraakt. Blijkt dat zij aan ongeneeslijke hartkwaal lijdt. Alleen ruilhart kan haar nog redden, meer bepaald ruilhart van... een varken. Nooit eerder werd dergelijke harttransplantatie uitgevoerd. Enorm dilemma voor de ouders (Wilkening en Marchal), te meer daar bepaalde artsen beweren dat Agn[KA2]es proefkonijn zou worden en dat nog andere middelen bestaan om haar te redden. Ethische en juridische vragen vliegen de pan uit in door Renata Van Knoutten geschreven `medisch` melodrama, ideaal als inleiding voor debatavond over klonen, genetische revolutie(s), manipulatie van menselijke embryo's e.d.

Pure fiction

1998 | Drama

België 1998. Drama van Marian Handwerker. Met o.a. Anne Coesens, Michel Kartchevsky, Patrick Goossens, Jacques De Bock en Yves Degen.

C[KA1]ecile (Coessens), een meisje wordt opgewacht door twee ongure types in een witte bestelwagen als zij uit een zijuitgang van het station komt. Ze wordt verkracht onder een rollende camera. De opdrachtgever, een priester vindt het meisje echter te oud. Vijf jaar later herkent C[KA1]ecile, die inmiddels serveerster is, in Johnny (Kartchevsky) een van haar aanranders. Ze doet aangifte bij de politie, maar die geloven geen snars van haar verhaal. Geconfronteerd met de hypocrisie van het systeem, gaat ze zelf op onderzoek uit en ontdekt dat Johnny samen met zijn maat Eddie (Goossens) een kelder heeft ingericht om kinderen te verbergen. Ze hebben nu van een zekere Mr. Paul (Degen) een opdracht, die ze ten koste van alles willen uitvoeren. Een bitter psychologisch drama dat duidelijk geïnspireerd werd door de in België ophef makende zaak van kindermoordenaar Dutroux. De film stelt de traagheid en de onmacht van de Belgische justitie aan de kaak. Handwerker, die het scenario samen met Luc Jabon en Philippe Elhem schreef, neemt zelf geen standpunt in. Hij toont en observeert en weigert de film af te ronden. Hij laat het over aan de toeschouwer om het einde in te vullen. Zijn film is als de realiteit: wat er ook gebeurt, behalve de slachtoffers is er niemand veranderd. Hij eindigt met het citaat: 'Fictie is leugen. De werkelijkheid is veel erger'. Een onvergetelijk, aangrijpend document. Het camerawerk is van Pierre Gordower.

Chacun pour soi

1998 | Drama

België/Frankrijk 1998. Drama van Bruno Bontzolakis. Met o.a. Alexandre Carrière, Nicolas Ducron, Florence Masure, Dominique Baeyens en Manon Gillard.

De tweede film van regisseur Bontzolakis na FAMILLES JE VOUS HAIS uit 1997 is gedeeltelijk gebaseerd op zijn korte film VACANCES [KA2]A BL[KA1]ERIOT. Enkele personages komen in deze film terug en worden gespeeld door dezelfde personen. Nicolas (Carri[KA2]ere) en Thierry (Ducron) moesten voor hun nummer opkomen, bereikten de rang van korporaal en zouden willen bijtekenen, maar overal in Europa wordt de dienstplicht afgeschaft en beperkt men het leger tot beroepsmilitairen, die op een of andere manier specialisten zijn. Vanwege het gebrek aan diploma`s worden Nicolas en Thierry met groot verlof gestuurd. Ze zijn afkomstig uit arbeidersmilieus en weten maar al te goed wat werkloosheid betekent. Nog voordat ze aan een carri[KA2]ere in de burgermaatschappij kunnen beginnen, beseffen ze dat ze in hun land met een werkloosheidspercentage van elf procent kansloos zijn. Om met hun afgang thuis niet meteen te koop te lopen besluiten ze te gaan kamperen op een camping aan de Noordzeekust, niet ver van de Belgische grens. Twee leuke meiden die weliswaar wat ouder zijn, slaan hun tentje naast hen op. Tussen Fran[KA10]coise (Masure) en Nicolas wordt het meteen wat en het eindigt ermee dat dat ze gaan hokken en enige tijd later de trotse ongetrouwde ouders van een dochtertje zijn. Tot zijn grote vernedering is Nicolas afhankelijk van de inkomsten uit het baantje van Fran[KA10]coise. Annie (Baeyens) doet verwoede pogingen om Thierry in te palmen, maar hij heeft alleen oog voor de kameraadschap met Nicolas. Later vindt hij een baantje in een naburig stadje als nachtwaker om in de buurt van zijn vriend te zijn. Hij haalt Nicolas over een kleine kraak te zetten en als Nicolas een paar extra centen van de buit heeft, krijgt hij mot met Françoise, die dit terecht afkeurt. Regisseur Bontzolakis, die samen met Mélina Jochum het scenario schreef, is zorgvuldig te werk gegaan en heeft zijn personages mooi uitgebalanceerd. Terwijl hij hen goed in de hand hield, gaven zij hem het uiterste van hun kunnen met hun geloofwaardige spel en tracteren de kijker op een aannemelijke transformatie van loltrappers tot serieuze kerels, die daarbij niet altijd even verstandige keuzes maken omdat zij van zichzelf nog te weinig begrijpen. Fraaie sociaal getinte cinema in de trant van LA PROMESSE van Luc en Jean-Pierre Dardenne uit 1996 en LA VIE DE JÉSUS van Bruno Dumont uit 1997. Gelukkig zijn de economische omstandigheden in Frankrijk sedert het uitkomen van deze film sterk aan het veranderen, waardoor deze rolprent enigszins zal verbleken door zijn verlies van zijn actualiteit, maar regisseur Bontzolakis beschikt over voldoende talent om de kijker later weer een andere spiegel van de maatschappij voor te houden. Het camerawerk is van Miguel Sanchez Martin.

Un orage immobile

1995 | Historische film, Romantiek

Frankrijk/België 1995. Historische film van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Robin Renucci, Laura Morante, Christopher Thompson, Anaïs Jeanneret en Claudine Auger.

Rond 1830 wordt een rustig klein provinciestadje opgeschrikt door de terugkeer uit Engeland van Morante, een jonge weduwe die tijdens de revolutie vluchtte. De gemoederen raken verhit wanneer de jonge vrouw Renucci het hof maakt, die op zijn beurt door Auger, de vrouw van de burgemeester, openlijk wordt versierd. Dan gaat Morante achter Thompson aan, in wie ze een dichterlijke ziel vermoedt. Bakvis-romantiek met schitterende decors en prachtige kostuums, maar met weinig geestdrift. Het scenario van Robert Valey naar een roman van Françoise Sagan sleurt zich met moeite voort en de acteurs raken niet geïnspireerd. Zelfs een stille storm zou een welkome afwisseling geweest zijn. Leuke verpakking zonder inhoud, mooi in beeld gebracht door Roland Dantigny.

La fête des pères

1995 | Komedie, Drama

Zwitserland/België/Frankrijk 1995. Komedie van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Claude Rich, Dominique Labourier, Laure Duthileul, Henri Garcin en Pascal Elso.

De Franse schrijver Louis Galissier (Rich) moet in Duitstalig Zwitserland een lezing houden. Het is niet de eerste keer en Louis weet wat hem te wachten staat. Voor hem is het een ritueel. Maar ditmaal vergist hij zich, want niets verloopt zoals gebruikelijk. Een toevallige ontmoeting met Nicole (Duthileul), een vroegere liefde, doet zijn plannen in het honderd lopen. Het thema of óók schrijvers goede vaders kunnen zijn wordt in de waagschaal gelegd door Nicole, die Louis met zijn neus op de feiten drukt: hij heeft nooit tijd voor haar en haar kind willen maken. Dit klinkt goed en plausibel, maar het is daarom nog geen goede film. Verhaeghe slaat de plank mis: de personages werden te weinig gemotiveerd en missen diepgang. Dit laatste ligt aan het scenario van regisseur Verhaeghe, dat hij samen samen met Jean-Marc Roberts schreef naar de roman van François Nourissier. Het camerawerk is van Roland Dantigny.

Nuit et jour

1991 | Drama, Experimenteel, Komedie

België/Zwitserland/Frankrijk 1991. Drama van Chantal Akerman. Met o.a. Guilaine Londez, Thomas Langmann, François Négret, Nicole Colchat en Pierre Laroche.

Beiden - nieuw in Parijs - hebben elkaar gevonden; ze hebben genoeg aan de liefde: sensuele Londez en haar vrijer taxichauffeur Langmann. Op een dag neemt Langmann collega Négret mee. Hij werkt overdag en palmt haar langzaam maar zeker in - en zij hem. Ze meent dat de perfecte liefde met beide minnaars mogelijk is, totdat Langmann wantrouwig wordt en zijn recht van de eerste opeist. Een origineel portret van een driehoeksverhouding dat het moet hebben van de sterke dialoog, maar het gebrek aan actie wreekt zich evenwel tegen het einde van de film, al speelt Londez de sterretjes van de hemel. Scenario van Akerman en Pascal Bonitzer naar een idee van Michel Vandestien. De fraaie fotografie is van een heel team: Jean- Claude Neckelbrouck, Pierre Gordower, Bernard Delville en Oliver Dessalles. Voor een deel gefinancierd met geld van de Europese Gemeenschap en participatie van abonnee-tv Canal Plus en de Belgische zender RTBF.

Du sel sur la peau

1989 | Komedie, Romantiek

Canada/België/Frankrijk 1989. Komedie van Jean-Marie Degesves. Met o.a. Richard Bohringer, Catherine Frot, Michel Galabru, Isabelle Glorie en Nicole Colchat.

Hoe een ten gevolge van tal van mislukte relaties met vrouwen een teleurgestelde veertiger besluit het zonder hartstocht te doen en zich geheel te wijden aan zijn vioolhobby. Doch een ongehuwde moeder van dertig jaar breekt door de blokkade heen, waaraan de moeder van de vrijgezel, die zelf bezeten is van astrologie, medeplichtig is. Met andere woorden, het zijn eigenlijk twee thema's. Daarnaast was deze film beter af geweest met een minder slappe en losse regie, een degelijk opgebouwd scenario en vooral minder stompzinnige dialogen. Slechts het vakmanschap van de Franse acteurs redt deze onderneming van een algehele ondergang.

Na de liefde

1983 | Drama

België 1983. Drama van Jaak Boon. Met o.a. Raymond van het Groenewoud, Frank Aendenboom, Nicole Colchat en Guusje van Tilborgh.

De hoofdpersoon is een verbitterde dwarsligger van rijke komaf, die behoort tot de generatie van mei'68. De cineast poogt humor en cynisme te paren aan de tekening van een psychologisch portret. Hij krijgt zijn film echter niet van de grond, zowel aan het scenario, als aan de beeldregie en de vertolking mankeert nogal wat. Van het Groenewoud is in zijn vertolking van het voornaamste personage aarzelend en niet overtuigend.

La mésaventure

1980 | Misdaad

België 1980. Misdaad van Freddy Charles. Met o.a. Jean-Paul Dermont, Idwig Stephane, Sylvie Milhaud, Nicole Colchat en Jean-Marie Deblin.

Of hoe een respectabele verzekeraar die het zakelijk goed gaat, ervan wordt beschuldigd een meisje verkracht te hebben, nadat hij een op het grasveld achtergelaten fiets had gebruikt. Klassiek politiethema, overduidelijk met weinig geld en op een vrij onbeholpen, bijna amateuristische wijze opgenomen. De acteurs, die nauwelijks werden begeleid, proberen er nog het beste van te maken. Maar dat is tevergeefs.

L'homme au petit chien

1978 | Misdaad, Thriller

België 1978. Misdaad van Jean-Marie Degesves. Met o.a. Gilles Segal, Ann Petersen, Martine Regnier, Maria Dolores Aixandri en Jean-Paul Dermont.

Een bewerking die dicht bij een roman van Simenon ((stellig de reddende engel voor scenario-schrijvers zonder inspiratie!) blijft, waarin een vervallen man het middelpunt vormt. Een intimistische film met een bitter accent, behorend bij dit mislukte leven. Zorgvuldig, maar in een nauwelijks persoonlijke filmstijl geregisseerd. Segal in een zeer overtuigende hoofdrol, domineert het spel.

Métro Luxembourg

1975 | Drama, Romantiek

België 1975. Drama van Teff Erhat. Met o.a. Guy Barbier, Nicole Colchat, Liliane Becker, Jean-Paul Dermont en Marcel Josz.

Een verfilming van Jill Hyem van zijn eigen roman A Shape like Piccadilly, verplaatst naar genoemd metrostation, waar de vreemde houding van een jongeman een jonge bibliothecaresse intrigeert. Ze komt erachter dat hij kan lezen noch schrijven en, uiteraard, neemt zij deze taak op zich. Of deze romancier is een slechte bewerker of wel zijn boek stelt niets voor of - en dat is meer waarschijnlijk - het leuke gaat eraf na het oversteken van het Kanaal. Hoe dan ook, de verveling slaat gauw toe door het gebrek aan tempo en ideeën aangaande de regie. De acteurs hebben gewoon pech en kunnen er verder ook niets aan doen.

Les yeux doux

1975 | Drama

België 1975. Drama van Teff Erhat. Met o.a. Danièle Denie, Frédéric Latin, Jean-Paul Dermont, Nicole Colchat en Jacqueline Bir.

Suzanne is sinds haar geboorte blind. Na een hoornvliestransplantatie te hebben ondergaan, kan ze weer zien. Pas dan beseft ze hoeveel ze nog moet leren. Mooi thema, vernuftig en gevoelig gebracht door de regisseur, maar verknald door zijn hoofdrolspeelster, Denie. Met haar te dik aangezette, moeizame en onnatuurlijke spel trekt zij ook nog eens onophoudelijk alle aandacht naar zich toe. Jammer.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Nicole Colchat op televisie komt.

Reageer