Rona Hartner

Acteur

Rona Hartner is acteur.
Er zijn 10 films gevonden.

Le temps du loup

2003 | Drama

Frankrijk/Oostenrijk/Duitsland 2003. Drama van Michael Haneke. Met o.a. Isabelle Huppert, Maurice Bénichou, Lucas Biscombe, Béatrice Dalle en Patrice Chéreau.

Rampenfilms - hoe visueel overdonderend ook - gaan over het dunne laagje beschaving dat de mensheid vrijwaart van anarchie. In de compromisloze rampenfilm Le temps du loup van regisseur Michael Haneke (La pianiste) is de aard van de ramp onbekend en gaat het uitsluitend om de menselijkheid van de overlevenden. Centraal staan moeder Anne (Huppert) en haar twee kleine kinderen, een getraumatiseerd gezin dat hoopt op verlossing in een volgepakt treinstation op het platteland. Volgens Haneke zijn glamourfilms leugenachtig, bedoeld voor verstrooiing en winst. Zijn films zijn naar eigen zeggen kunstwerken waarin hij de waarheid nauwgezet probeert te benaderen. Kijk en huiver.

Mischka

2002 | Drama, Komedie

Zwitserland/Frankrijk 2002. Drama van Jean-François Stévenin. Met o.a. Jean-Paul Roussillon, Jean-François Stévenin, Rona Hartner, Salomé Stévenin en Pierre Stévenin.

Tijdens de grote vakantie naar de zee in het zuidwesten van Frankrijk brengt het lot een viertal personen bijeen, die in de eerste instantie niets met elkaar gemeen heeft. De hoogbejaarde opa Mischka (Roussillon) wordt door zijn onhebbelijke zoon, die voor hem alleen nog maar een plaatsje in de kofferbak van zijn stationwagen had, in zijn stinkende plunje `vergeten` bij een pompstation aan de autoweg. Daar ontmoet Mischka verpleger G[KA1]eg[KA2]ene (Jean-Fran[KA10]cois St[KA1]evenin), die ook niet meer de jongste is. Later voegt zich bij hen een overjarige rockster (Hartner) met de legendarische naam Joli Coeur (het aapje uit [KL]Alleen op de wereld[KLE] van Hector Malot) en de vijftien-jarige wegloopster Jane (Salom[KA1]e St[KA1]evenin) die met haar jongere broertje L[KA1]eo (Pierre St[KA1]evenin) op zoek is naar haar vader. Ze beleven onderweg van alles en nog wat en komen allerlei bonte vogels tegen, waaronder zelfs de verdwaalde rocker Johnny Hallyday (die zichzelf speelt). Zo wordt het niet alleen een ongelooflijke reis, maar ook een vakantie om nooit meer te vergeten. Een ensemblestuk, waarvan men in Frankrijk hoog opgaf, maar de kijker daarbuiten herkent het als het zoveelste drukke en nodeloze gedoe langs 's heeren wegen in het hoogseizoen. Het scenario is van regisseur Stévenin, die er met zijn derde, minimalistische film een gezellig familieonderonsje van maakte - dat spaart kosten. Het camerawerk is van Pierre Aïm.

Sauve moi

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Christian Vincent. Met o.a. Karole Rocher, Rona Hartner en Roschdy Zem.

Tijdens de grote vakantie naar de zee in het zuidwesten van Frankrijk brengt het lot een viertal personen bijeen, die in de eerste instantie niets met elkaar gemeen heeft. De hoogbejaarde opa Mischka (Roussillon) wordt door zijn onhebbelijke zoon, die voor hem alleen nog maar een plaatsje in de kofferbak van zijn stationwagen had, in zijn stinkende plunje `vergeten` bij een pompstation aan de autoweg. Daar ontmoet Mischka verpleger G[KA1]eg[KA2]ene (Jean-Fran[KA10]cois St[KA1]evenin), die ook niet meer de jongste is. Later voegt zich bij hen een overjarige rockster (Hartner) met de legendarische naam Joli Coeur (het aapje uit [KL]Alleen op de wereld[KLE] van Hector Malot) en de vijftien-jarige wegloopster Jane (Salom[KA1]e St[KA1]evenin) die met haar jongere broertje L[KA1]eo (Pierre St[KA1]evenin) op zoek is naar haar vader. Ze beleven onderweg van alles en nog wat en komen allerlei bonte vogels tegen, waaronder zelfs de verdwaalde rocker Johnny Hallyday (die zichzelf speelt). Zo wordt het niet alleen een ongelooflijke reis, maar ook een vakantie om nooit meer te vergeten. Een ensemblestuk, waarvan men in Frankrijk hoog opgaf, maar de kijker daarbuiten herkent het als het zoveelste drukke en nodeloze gedoe langs 's heeren wegen in het hoogseizoen. Het scenario is van regisseur Stévenin, die er met zijn derde, minimalistische film een gezellig familieonderonsje van maakte - dat spaart kosten. Het camerawerk is van Pierre Aïm.

Cours toujours

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Dante Desarthe. Met o.a. Rona Hartner, Isaac Sharry, Marie Desgranges, Gilbert Levy en Emmanuelle Devos.

De film is gesitueerd tijdens het bezoek van de paus aan Parijs in augustus 1997. Het wemelt in de Franse hoofdstad van de jonge enthousiaste rooms-katholieke gelovigen. Jonas (Sibony), een jonge joodse vader van 23, moet zijn pas geboren zoontje laten besnijden. Volgens de thora moet hij de voorhuid binnen drie dagen begraven. Op zoek naar een geschikte plek, krijgt hij veel pech en ontmoet hij Nina (Hartner), een Roemeens meisje, dat haar vaderland ontvlucht is en een trouwe aanhangster van de paus is. De film is bedoeld als een gelijkenis met het bijbelse verhaal van Jonas en de Walvis - het wordt in de film best consequent doorgetrokken middels een vrieswagen, maar de rolprent bevat te veel dwaalsporen, kluchtige gebeurtenissen die nauwelijks leuk zijn, en is verwarrend door onnodige subplots, zodat uiteindelijk de verveling toeslaat. Het spel van Sibony en Hartner is daarentegen heel enthousiast. De boodschap om de moed en het vertrouwen niet te verliezen gaat ten onder aan de goede bedoelingen. Het scenario is van regisseur Desarthe, Agnès Desarthe en Fabrice Guez. Het camerawerk is van Laurent Machuel.

Je suis né d'une cigogne

1999 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1999. Drama van Tony Gatlif. Met o.a. Romain Duris, Rona Hartner, Ouassini Embarek, Christine Pignet en Marc Nouyrigat.

Otto (Duris) verkoopt kranten in de trein om een grijpstuiver te verdienen. Daar zit het kapstertje Louna (Hartner). Hun blikken kruisen. Later zien ze elkaar terug in een protestmars. Ze zijn beiden have-nots, die vinden dat ze meer zouden moeten verdienen, maar de maatschappij laat het niet toe. Dan krijgt Otto van Ali (Embarek) een pistool. Aanvankelijk aarzelt hij om met het vuurwapen om te gaan, maar als Louna betrapt wordt op een winkeldiefstal, merkt hij hoeveel macht er vanuit gaat. Samen met Ali gaat het drietal op een rooftocht door het land... Het scenario van regisseur Gatlif, die zich sterk gemaakt heeft met verdienstelijke films over zigeuners, gaat over een drietal maatschappelijke verschoppelingen, die in feite losers zijn. Een BONNY AND CLYDE is het niet geworden. Het camerawerk is van Claude Garnier en Eric Guichard.

Vive la mariée ... et la libération du Kurdistan

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Hiner Saleem. Met o.a. Georges Corraface, Marina Kobakhidze, Stéphanie Lagarde, Tuncel Kurtiz en Fatah Soltani.

Deze film speelt in de Turks-Koerdische gemeenschap in Parijs, die volgens scenarioschrijver-regisseur Saleem honderdduizend man telt en geloven wij de film, uit meer mannen dan vrouwen bestaat. Cheto (Corraface) is een jonge Koerd uit de Franse hoofdstad. Hij is op de huwbare leeftijd en zijn familie vindt dat hij moet gaan trouwen met een vrouw uit eigen kringen. Ondanks het feit dat Cheto er een amoureuze relatie op nahoudt met Christine (Lagarde) die bij de Franse immigratiedienst (handig!) werkt, gaat hij met zijn kameraden homevideo`s bekijken, waarop hij een jong, sexy bruidje uit zijn eigen land uitkiest. Als zij aankomt en Cheto haar voor het eerst op het vliegveld ziet, is zijn teleurstelling gigantisch: het is Mina (Kobakhidze), de gezette en huiselijk zus van de jonge `buikdanseres` die hij `besteld` had. Cheto voelt zich bedrogen en wil het feest niet laten doorgaan, maar zijn machtige en invloedrijke oom Ismet (Kurtiz) en de rest van de familie dwingen hem om te trouwen. Voor Mina breekt de hel los: ze moet menige vernedering slikken en ze wordt als een voetveeg behandeld. Onder invloed van Leila (Aalam) begint ze te emanciperen en is het tenslotte Cheto, die aan het kortste eind trekt. Regisseur Saleem geeft een kleurrijk, soms niet erg fijnzinnig beeld van de cultuur thuis (in Turkije) en in Frankrijk (`belasting` innen voor de PKK), hoewel hij begrip heeft voor macho`s, want Cheto weet op een gegeven moment niet meer, waarbij hij hoort. Het spel van de hoofdrollen is OK en deze best aardige film is niet meer (maar ook niet minder) dan het grote aantal over dit onderwerp, waar de Duits-Turkse filmers Saleem met steun van de omroepen zijn voorgegaan. Het camerawerk is van Valérie Le Gurun.

Les grands enfants

1998 | Komedie

Frankrijk/België 1998. Komedie van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Caroline Cellier, Christophe Malavoy, Emmanuelle Devos, Pierre-Olivier Mornas en Juliette Poissonnier.

De vijftig-jarige Catherine (Cellier) werkt voor een radiostation. Ze woont al jaren samen met Julien (Malavoy), kaderlid in een voedingsbedrijf. Ze hebben twee kinderen, S[KA1]ebastien (Mornas), een lieve kerel van 25 met weinig zelfvertrouwen en Sophie (Poissonnier), een 22-jarige studente in de psychologie, een meisje met wisselende stemmingen. Alhoewel ze beiden erg gestresseerd zijn door hun werk besluiten ze na 25 jaar eindelijk te trouwen en als bestemming voor hun huwelijksreis kiezen ze Venetië. Maar uitgerekend op dat moment neemt hun leven een onverwachte wending. Ouders van volwassen kinderen hebben het niet steeds onder de markt, zoals duidelijk gemaakt wordt in deze tragi-komische familiekroniek. Geholpen door scenaristen Alain Krief en Joëlle Goron analyseert regisseur Granier-Deferre het leven van een ogenschijnlijk doodgewoon gezin. Onderlinge relaties, ruzies, aangename momenten, alles passeert de revue, maar het duurt erg lang. De acteurs leveren goede prestaties, maar kunnen toch niet steeds een gevoel van verveling bij de kijker verhinderen. Voor de fotografie deed men beroep op Hughes De Haeck. Oorspronkelijk uitgezonden in twee delen.

Doggy Bag

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Frédéric Comtet. Met o.a. Michèle Laroque, Didier Bourdon, Line Renaud, Étienne Chatiliez en Muriel Robin.

Jeanne (Laroque) kwam voor haar moeder altijd op de tweede plaats, want de eerste werd ingenomen door de hond. Ze bedenkt wat ze zal doen als het beest doodgaat. Ze zal hem dan in het holst van de nacht begraven. Als het zo ver is ontmoet ze William (Bourdon), die haar vertelt dat een hondenkadaver veel geld waard is, maar in het Chinese restaurant legt de bazin (Robin) uit dat men alleen levende viervoeters koopt... Vervolgens gaat Jeanne William een honds verhaal vertellen. De film is een beschrijving van stukje Parijse subcultuur gezien door de ogen van iemand die rond de veertig is en in een midlifecrisis zit. Het gaat over angsten, onzekerheden, zenuwtoestanden, enz. Het scenario van debuterend regisseur Comtet en hoofdrol Laroque is vrijelijk geïnspireerd op de roman Cold Dog Soup van Stephen Dobyns. De held in het oorspronkelijke boek is een man, hier een vrouw en het verhaal speelt zich niet in New York, maar in de Franse hoofdstad af. Het resultaat is een bijzondere vorm van humor die lang niet iedereen begrijpt, waardoor de verveling snel toeslaat. De personages zijn niet onsympathiek, maar ze zijn tamelijk dom en hebben niet in de gaten wat er allemaal rondom hen gebeurt. Kortom voer voor psychologen. Het camerawerk is van Olivier Guéneau.

Vive la mariée et la libération du Kurdistan

1997 |

1997. Hiner Saleem. Met o.a. Marina Kobakhidze, Georges Corraface en Rona Hartner.

Leve de bruid... en de bevrijding van Koerdistan vertelt met bitterzoete humor het verhaal van confectiearbeider en patriot Cheto (Corraface) in de Koerdische gemeenschap van Parijs (10de arrondissement). Hoewel hij een Franse vriendin heeft bij de immigratiedienst vindt Cheto het tijd worden voor een mooie, maagdelijke Koerdische vrouw uit een patriottische familie. Met behulp van een videoband uit het vaderland wordt de perfecte bruid geregeld maar tot zijn grote schrik stapt haar timide zus Mina (Kobakhidze) uit het vliegtuig. Om Mina's familie niet te onteren gaat het huwelijk gewoon door. Cheto zet zijn oude leventje voort, inclusief Franse vriendin, en is met stomheid geslagen wanneer Mina uiteindelijk niet de dociele vrouw blijkt die hij uit medelijden trouwde. Om de Koerdische vrijheidsdrang toegankelijk te maken voor een breed publiek koos de jonge Koerdische cineast Saleem voor een luchtige, optimistische aanpak. 'Er is weinig verschil tussen een propagandafilm en een kalasjnikov,' aldus Saleem.

Gadjo Dilo

1997 | Drama, Komedie

Frankrijk 1997. Drama van Tony Gatlif. Met o.a. Romain Duris, Rona Hartner, Izidor Serban, Florin Moldovan en Ovidiu Balan.

In deze poëtische komedie portretteert regisseur Gatlif, die zelf van zigeunerafkomst is, zonder enige vorm van voyeurisme een Roma-stam. Hoofdpersoon is de Franse Stéphane die naar Roemenië reist op zoek naar een bijzondere zigeunerzanger. Hij wordt in huis genomen door een oude zigeuner en langzaam integreert de 'gekke vreemdeling' (de vertaling van de titel) in hun gemeenschap.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Rona Hartner op televisie komt.

Reageer