Gérard Pont

Producer

Gérard Pont is producer.
Er zijn 13 films gevonden.

Jeff Buckley : Fatal In Light

1999 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1999. Documentaire van Don Kent. Met o.a. Jack Bookbinder, Michael Clouse, Merri Cyr, Doug Easley en Nusrat Fateh Ali Khan.

In juni 1997 stierf de dertig-jarige popzanger Jeff Buckley in Memphis. Het is nooit opgehelderd of zijn dood een ongeval was of zelfmoord. Hij werd in Anaheim, Californië geboren als zoon van zanger Tim Buckley, die in 1975 stierf, en Mary Guibert. Op zesjarige leeftijd speelde hij reeds cello in het schoolorkest, maar toen hij voor kerstmis een echte gitaar kreeg had hij zijn roeping gevonden. In 1986 vervoegde hij de band Group Therapy als gitarist. In 1991 trad hij op in een hulde-concert voor zijn vader in New York. Hij werd een sensatie en dit werd de start van zijn korte, maar vruchtbare carrière. Naast gesprekken met zijn moeder en mensen die met Buckley gewerkt hebben, zien we de zanger aan het werk tijdens diverse concerten, terwijl we in fragmenten uit verschillende interviews zijn eigen standpunt te horen krijgen. Voor de fans een must, voor wie de zanger niet kent wel wat te oppervlakkig. Regisseur Kent schreef het scenario, terwijl Jean-Daniel Beauvallet voor de interviews tekende. Montage is van André Gaultier. Achter de camera nam Nicolas Sourdey plaats.

Welcome To Portishead

1998 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1998. Documentaire van Pascal Signolet. Met o.a. Geoff Barrow, Beth Gibbons, Adrian Utley, Dave McDonald en Marc Bressant.

Ze zijn een groepje jonge mensen afkomstig uit het Zuidengelse stadje Portishead. Hun manager noemde hen steeds 'die kerels uit Portishead', dus besloten ze de naam van hun stadje maar te nemen als naam van hun band. Centraal in de groep staat zangeres Beth Gibbons, die met haar fragiele stem de liedjes zingt die leider Geoff Barrow al of niet in samenwerking componeert. Hun debuutalbum in 1994, Dummy, werd een sensatie in de Britse popmiddens, maar daarna zou het drie jaar duren alvorens Gibbons en Barrow hun volgende C.D., Portishead, zouden kunnen klaarstomen. Hun unieke sound houdt ergens het midden tussen folk song en electric pop/hip-hop. Ze experimenteren graag met muziek en stem, zoals ze laten horen in de diverse songs die deze rockumentaire illustreren. Barrow en Gibbons leveren de nodige commentaar, evenals enkele andere mensen die hen goed kennen. Signolet en Jean-Daniel Beauvallet schreven het scenario. De video-clip-achtige fotografie is het werk van Signolet en Arnaud Lebel. Speciaal interessant voor de fans.

Tricky - Naked and Famous

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1998. Documentaire van Mark Kidel.

Tricky werd geboren als Adrian Thaws in Knowle West, de zwarte wijk van Bristol in Engeland. Als kind stond hij reeds bekend als delinquent en hij kwam meermaals in conflict met de politie. Begin jaren 1990 begon hij zich te interesseren in muziek en merkte al vlug dat hij zijn agressie ook hier kwijt kon. Hij wil de realiteit van het gewone leven in de getto's vertalen in zijn muziek. Op korte tijd is hij uitgegroeid tot zowat de populairste triphopper van zijn generatie. In de documentaire leidt Tricky ons rond in zijn geboortestad, praat hij met de kinderen die nu lessen volgen in zijn school en leren we zijn familie kennen. Verder zijn er fragmenten van een concert in Bristol en een aantal clips. Het geheel is een onverhuld loflied aan drugs. Er wordt tevens een troosteloos beeld geschetst van een Britse industriestad, waar weinig vooruitzichten zijn voor jongeren. Een van de weinige vluchtroutes is de muziek en dank zij dat medium is Tricky Knowle West ontgroeid. Hij stelt zich wel aan als een arrogante, pretentieuze kerel waarvoor je onmogelijk sympathie kunt opbrengen. Kidel schreef het scenario en Andrew Finlay stond in voor de muziek. De camera werd gehanteerd door Kidel, Richard Gibb, Mike Eley, Ian Watts. Enkel voer voor fans. Stereo.

Jay Jay Johanson

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1998. Documentaire van Michel Viotte. Met o.a. Jay Jay Johanson, Erik Jansson, Leo Helldèn en Chris Padrick.

Een portret van de Zweedse zanger/componist/dichter die in zijn werk vooral de eenzaamheid centraal stelt. Hij werd geboren in Skara en zijn vrienden noemden hem Jéjé. In het kunsthumaniora van Stockholm werd zijn creativiteit aangescherpt. Zijn liedjes zijn een mengeling van jazz, blues, chanson, bossanova en triphop. Begin jaren 1980 kreeg de muziekmicrobe hem te pakken toen zijn vader een concert organiseerde met Chet Baker. Hij is tevens een groot bewonderaar van Francis Lai en Michel Legrand, die hem de liefde voor Frankrijk bijbrachten, het land waar hij zich trouwens vestigde. De documentaire werd opgebouwd rond een lang interview met de musicus, geïllustreerd met fragmenten van optredens, studio- repetities en platensessies en ontspannen gesprekken van Johanson met zijn vader en zijn vrienden. Viotte schreef het scenario en Vanessa Lefèbvre stond in voor de montage. Fotografie is van regisseur Viotte zelf.

Iggy Pop : La rage de vivre

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1998. Documentaire van Gilles Nadeau. Met o.a. Iggy Pop en David Bowie.

Sinds meer dan dertig jaar is Iggy Pop het idool van de opstandige jeugd. Hij is een van de weinige overlevenden van de bizarre rock van 'the lost generation' van eind jaren 1960. Hij werd als James Osterburg geboren in 1947 te Detroit en groeide op in een caravan. Hij was bezeten door de muziek van The Velvet Underground en dan in het bijzonder Lou Reed en John Cale. Hij vormde de groep The Stooges. Tijdens zijn concerten provoceerde hij doorlopend, stond naakt op het podium en maakte publiciteit voor drugs, geweld en alcohol. Meermaals werd door de politie een eind gemaakt aan dit vertoon. Uiteindelijk kreeg hij geen toelating meer om op te treden in Amerika en leek zijn carrière ten einde. Maar dan kwam David Bowie ter hulp en sindsdien zijn beide popidolen dikke vrienden. De fans van dit buitenbeentje van de punk-rock zullen ongetwijfeld genieten, maar wie zijn ontspanning rustiger of beschaafder verkiest heeft hier weinig boodschap aan. Gérald Guignot schreef het scenario en leidde de interviews. Commentaar werd ingesproken door Gilles Verlant. Montage is van Gérard Injeyan. Achter de camera nam Bruno Romiguière plaats. Stereo.

Fairouz

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1998. Documentaire van Frédéric Mitterrand.

In 1979 zong de Libanese zangeres Fairouz voor de eerste maal in een uitverkochte Olympia te Parijs. Samen met de zangeres trekt regisseur/scenarist Mitterand naar haar geboorteland. Ze gaan op zoek naar haar roots in een door oorlogsdreiging geteisterd land. Ze werd geboren in Beyrouth uit ouders die in de jaren 1930 uit de bergen kwamen om in de hoofdstad het geluk te zoeken. Als kind reeds vond Fairouz troost in de muziek. Dank zij dit medium slaagde ze erin zich los te breken uit de beperkingen van het dagelijkse leven van een doodgewone familie. In de clubs van Beyrouth ontwikkelde ze zich tot de populairste muzikale ster in de Arabische wereld sinds Oum Kalsoum. Als vrouw, artieste, Libanese en christen werd ze het symbool van een open en verdraagzame Arabische maatschappij. De film geeft een grondig beeld van het leven in Libanon vandaag en, via archiefopnamen, in de jaren 1930 en 40. De zangeres geeft zelf toelichting bij de beelden, terwijl Mitterand de commentaar spreekt op zijn eigen, niet te imiteren manier. Constance Ryder stond in voor de montage en Paul Albertini tekende voor de fotografie.

Patti Smith: L'océan des possibles

1997 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1997. Documentaire van Anaïs Prosaïc. Met o.a. Patti Smith, Lenny Kaye, Tom Verlaine, Ivan Kral en Jay Dee Daugherty.

Portret van de zangeres die vrouwen in de rock een stem gaf. Patti Smith werd geboren in New Jersey en als kind wou ze ofwel missionaris worden of schrijfster. Ze koos voor dit laatste en publiceerde eind jaren 1960 haar eerste poëziebundel. Dit leidde tot haar opname in de popgroep MC5 in 1972. Op korte tijd was ze een sensatie op de muziekmarkt, maar in 1979 trok ze zich terug. Dit stilzwijgen duurde tot 1996, na de dood van haar man, toen ze de solo CD Gone Again uitbracht en onmiddellijk weer haar plaats aan de top veroverde. Deze documentaire bestaat uit een lang interview met Patti Smith, afgewisseld met beelden van haar optreden in de Parijse Olympia, waar ze haar grootste successen ten gehore brengt, en getuigenissen van enkele mensen, zoals Lenny Kaye en Tom Verlaine, die al tijdens haar vorige carriëre met haar werkten. Het is Patti's bedoeling om van rock een kunstvorm te maken zonder dat deze aan ruwheid moet inboeten. Prosaïc schreef zelf het scenario en voor de fotografie werd beroep gedaan op Patrick De Geetere, Jean-Robert Potage, Arnaud Lebel, Elisabeth Garbare en Stéphane Gillot. Uitsluitend voor rockliefhebbers. Stereo.

O Fado, une nostalgie atlantique

1997 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1997. Documentaire van Evelyne Ragot. Met o.a. Amália Rodrigues, Alain Oulman, Beatriz De Conseção, Mísia en Paulo Bragança.

De fado ontstond tweehonderd jaar geleden in Brazilië. Zeelieden brachten deze typische zangstijl naar Portugal waar deze door het volk geadopteerd werd. Ten tijde van de dictatuur diende de fado als strijdlied, waarin het protest van het gewone volk geformuleerd werd. In wezen drukt de fado liefde, tederheid, hoop en verdriet uit. Er is een fado voor de toeristen, commercieel, oppervlakkig en weinig zeggend. Maar de echte fado zingt men thuis, op straat, op de markt, in de kroeg, komt uit het hart en zit vol met diepgaande gevoelens die rechtstreeks de ziel aanspreken. De fado is de spiegel van het sociale leven in Portugal. Deze documentaire schetst de diverse aspecten van de fado en toont de mensen die hem zingen, privé of beroepsmatig. Wie ook zingt, steeds praat men met bewondering over Amália Rodrigues, de overleden koningin van de fado. Van haar wordt dan ook een portret geschetst. Een verhelderend dokument dat de liefhebbers zeker niet mogen missen. Ragot schreef tevens het scenario. Sylvie Pontoizeau monteerde de film en Katell Djann, Evelyne Ragot en Arnaud Lebel hanteerden de camera.

Ben Harper And The Innocent Criminals

1997 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1997. Documentaire van Michel Viotte. Met o.a. Ben Harper, David Leach, Juan Nelson en Dean Butterworth.

Een portret van de Amerikaanse zanger/componist Ben Harper, die sterk beïnvloed werd door Jimi Hendrix. Hij gaat in zijn songs op zoek naar de wortels van de soulmusic. Wat hij brengt is een mengeling van gospel en blues, aangevuld met elementen van soul, funk, rap en reggeae. Hij blijft eigenzinnig zijn eigen ingeslagen weg volgen, ook al moest hij in Amerika vechten voor erkenning. Zo werd Harper met zijn groep The Innocent Criminals eerst bekend in Europa - en vooral dan in Frankrijk - alvorens hij in zijn geboorteland doorbrak. Deze documentaire geeft een goed beeld van deze artist die bijzonder veel belang hecht aan de teksten van zijn liedjes. Regisseur Viotte schreef zelf ook het scenario. Montage is van Bénédicte Mallet. Michel Viotte en Boris Carété stonden achter de camera.

Papa Wemba - Chance Eloko Pamba

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Jimmy Glasberg. Met o.a. Papa Wemba, Dongo Kalimazi, Viva la Musica, Wendo Kolosoy en Simaro Masiya.

Papa Wemba is een Congolese volkszanger die bekend werd als de Afrikaanse nachtegaal. Zijn songs zijn een mengeling van traditionele Afrikaanse ritmes, Cubaanse muziek, rock en Amerikaanse rythm & blues. Hij schrok er niet voor terug om zijn teksten te kruiden met kritiek op de Zaïresche regering, met als gevolg dat hij niet meer welkom was in zijn geboorteland. Na jaren geleefd te hebben als banneling kon hij na de val van Mobutu eindelijk terugkeren naar Kinshasa, waar hem een ontvangst te beurt viel als een ware volksheld. In deze documentaire volgen we hem op zijn eerste tournée in eigen land. Hij ontmoet vrienden die hij in jaren niet meer gezien heeft. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met kleurrijke optredens en denderende muziek, die de fans van de zanger ongetwijfeld zal doen glunderen van vreugde. Jean-Charles Picard stond in voor de montage. Regisseur Glasberg is tevens verantwoordelijk voor het scenario en de fotografie.

Le Taraf de Haïdouks

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk/België 1996. Documentaire van Guy Demoy.

De Taraf de Haïdouks is een Roemeens folkloristisch orkest dat ontdekt werd door twee Belgische platenproducers. Het werd opgericht door muzikant/componist Sapo Perapaskero en bestaat uit mensen die gerecruteerd werden in het dorpje Clejani. Nadat ze een zekere bekendheid hadden verworven in hun eigen land werden ze uitgenodigd naar de rest van Europa om hun muzikaal erfdeel uit te dragen. Wat ze spelen is een mengeling van Czardas en zigeunermuziek. Ze laten zich inspireren door folkloristische muziekstukken die ze echter van een heel eigen interpretatie voorzien. Met hun muziek willen ze de armoede en het onrecht in hun land en zeker in hun eigen regio aanklagen. Demoy en Michel Coulon schreven het scenario naar een idee van Hanna Gorjaczkowska en Michel Winter. Montage is van Gilles Signard. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Jean-Baptiste Galiot en Pierre Demoy.

Cheb Mami, le Môme

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Eric Sandrin. Met o.a. Cheb Mami, Idir, Saharaoui, Fadéla en Zahouania.

Een portret van de Algerijnse prins van de rai, Cheb Mami. Voor zijn landgenoten is hij een waardevol symbool. Hij heeft bewezen dat een gewone landgenoot het kan brengen tot de hoogste regionen. Overal waar hij zich toont wordt hij omringd door hysterische jongelui. Hij zingt over dingen die hen aanbelangen, die onder hen leven. Zijn typische stijl is herkenbaar en raakt de jongeren, mede door de doorleefde teksten. De makers volgen hem op concerten, tijdens wandelingen over de straat, terwijl hij met de trein naar zijn volgend optreden reist en tijdens de opnamen voor een nieuwe CD. Hij praat onomwonden met zijn fans en plaatst zich zonder schroom op dezelfde hoogte. Al mag hij een superster zijn, van capsones kan je hem niet beschuldigen. De liefhebbers van deze muziekstijl of van de zanger zelf zullen genieten van de documentaire, maar voor 'leken' biedt hij weinig inzicht in dit muzikale genre, temeer daar de liedjes zelf slechts sporadisch voorzien werden van voettitels. Sandrin schreef het scenario samen met Rabah Mézouane. Guillaume Quignard stond in voor de montage en Olivier Guéneau plaatste zich achter de camera.

Carlinhos Brown - Bahia Beat

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Claude Santiago.

Een portret van de Braziliaanse componist en percussionist Carlinhos Brown, de prins van de bahia. In zijn werk zit meestal sociale commentaar verweven. Zelf noemt hij zich een 'cultiveur van ritmes', die zich bewust is van de culturele geschiedenis van zijn land. Zijn optredens zijn een explosie van muzikaal geweld. Het opzwepende ritme trekt zijn publiek genadeloos mee naar een haast apocalyptische climax. Brown geeft zelf commentaar bij de beelden die niet enkel de schoonheid van zijn land tonen, maar die zich vooral concentreren op de ellende en armoede in de buitenwijken van de grootsteden. Zelfs het schitterende, kleurrijke carnaval van Rio is slechts uiterlijke schijn die met moeite het economische verval van de lagere klasse kan verbergen. Santiago schreef tevens het scenario en was verantwoordelijk voor de montage. Achter de camera nam Bruno Romiguière plaats.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Gérard Pont op televisie komt.

Reageer