Nozha Khouadra

Acteur

Nozha Khouadra is acteur.
Er zijn 19 films en 1 serie gevonden.

Marseille

2016 | Drama

Frankrijk 2016. Drama van Met o.a. Gérard Depardieu, Benoît Magimel, Géraldine Pailhas, Nadia Farès en Stéphane Caillard.

Les délices du monde

2015 | Komedie

Frankrijk 2015. Komedie van Alain Gomis. Met o.a. Ndeye Seynabou Sene, Bass Dhem, Nozha Khouadra en Zohra Benali.

'Les délices du monde' ('de smaken van de wereld') is een instelling die in een Parijse achterstandswijk mensen bij elkaar brengt via eten en kookkennis. In de praktijk biedt het project een platform voor verschillende vrouwen die heel even weg willen van gezin en huis. Wanneer leidster Diminga (Sene) - groot, luid, onontkoombaar én charmant - hoort dat de tent moet sluiten, komt ze in het verweer. Sterker, het maakt haar eigen politieke ambities los. Goedgemutste sociale komedie met een leuke rol van de van oorsprong Senegalese Sene.

Omar m'a tuer

2011 | Drama

Frankrijk/Marokko 2011. Drama van Roschdy Zem. Met o.a. Sami Bouajila, Denis Podalydès, Maurice Bénichou, Salomé Stévenin en Nozha Khouadra.

Drama van Roschdy Zem over Marokkaanse tuinman Omar, die veroordeeld werd op grond van in bloed geschreven beschuldiging door de doodgestoken vrouw voor wie hij werkte. Op feiten gebaseerd.

Enfin seul(s)

2007 | Komedie, Drama

Frankrijk/België 2007. Komedie van Bruno Herbulot. Met o.a. Michel Aumont, Nozha Khouadra, Jérôme Kircher en Sophie-Charlotte Husson.

Deze in de regio rond Marseille opgenomen televisiekomedie is eigenlijk niets anders dan een degelijk boulevardstuk. Zestigplusser-weduwnaar Antoine (Aumont) heeft een nieuwe liefde gevonden, maar stelt het mededelen daarvan aan zijn naasten hardnekkig uit. Ietwat logisch: de vlam in kwestie is ook de dame op wie zijn zoon ooit smoorverliefd was. Het rondedansje van misverstanden kan beginnen. Leraar filosofie en literatuur Herbulot was assistent-regisseur bij Poussière d’ange (Edouard Niermans) en L’effrontée (Claude Miller), twee van de beste Franse bioscoopfilms van de jaren tachtig. Na een periode als (co-)scenarist in opdracht ging hij voor tv regisseren.

Quelquets mots d'amour

2005 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/België 2005. Komedie van Thierry Binisti. Met o.a. Olivier Sitruk, Nozha Khouadra, Thierry Binisti en Constance Dollé.

Olivier Sitruk, Constance Dollé, Nozha Kouadra e.a

La fuite de monsieur Monde

2004 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 2004. Misdaad van Claude Goretta. Met o.a. Nathalie Nell, Nozha Khouadra en Bernard Le Coq.

'Het was vijf uur 's middags, of een beetje later, de grote wijzer leunde enigszins naar rechts - op 19 januari, toen mevrouw Monde het politiebureau instoof, een vlaag ijskoude lucht meevoerend.' Aldus begon Georges Simenon zijn roman 'La fuite de monsieur Monde' en de toon was gezet. Mevrouw Monde komt de verdwijning van haar man aangeven. Het boek, en ook deze tv-verfilming, volgt voornamelijk Lionel Monde zelf, een gegoede zakenman die schijnbaar om niets huis en haard verlaat en richting het zuiden reist. Simenon wist obsessies accuraat te treffen en regisseur Goretta, die al een aantal Simenon-verfilmingen op zijn naam heeft staan, volgt de veelschrijver zo goed en kwaad als dat gaat zonder diens mooie zinnen.

Ligne 208

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Bernard Dumont. Met o.a. Patrick Dell'Isola, Nozha Khouadra, Pierre Martot, Nicolas Duvauchelle en Serge Riaboukine.

Zo`n typische Franse film die laat zien dat de sudderende `melting pot` op het punt staat te exploderen, door een vermeende ruk naar rechts, maar het Le Pen-isme leed zijn vernietigende nederlaag bij de presidenti[KA3]ele- en kamerverkiezingen in 2002, derhalve is dit thema aardig achterhaald. Bruno (Dell`Isola) valt voor de oogverblindende Djamila (Khouadra), die uit de Maghreblanden afkomstig is. Jean (Martot) is zijn vriend, die bij de politie zit. Dan maakt Bruno kennis met racisme en geweld, waartegen hij niet is opgewassen. Hij is zo teleurgesteld dat hij zich in extreem-rechtse kringen gaat begeven. Het scenario van Sylvie Bailly en regisseur Dumont houdt een waarschuwing in en die kun je nooit genoeg geven van ultra-rechts is nooit dood. Buiten Frankrijk toch lastiger te volgen. De film deed niet veel in eigen land om daarna algauw op de tv op te duiken. Het camerawerk is van Pierre Milon. Ook bekend als L'AGRESSION.

Là-bas... mon pays

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Alexandre Arcady. Met o.a. Antoine de Caunes, Nozha Khouadra, Samy Naceri, Saïd Amadis en Mathilda May.

Pierre Nivel (De Caunes), eind veertig, presenteert het nieuws van dertien uur op de tv. In Frankrijk is hij een personality. Niemand weet dat hij in 1962 op zeventien-jarige leeftijd uit Algerije kwam en een z.g. pied-noir is. Dat zijn Fransen, die in allerijl het land verlaten moesten, omdat Algerije onafhankelijk werd. Een oudere Algerijn wacht hem op en geeft hem een boodschap van Le[KA3]ila (in flashbacks Khouadra), zijn sweetheart toen hij op het lyc[KA1]ee in Algiers zat. Ze smeekt hem naar Algerije te komen omdat haar dochter Amina (wederom Khouadra) uitgehuwelijkt dreigt te worden aan een revolutionaire fundamentalist. Zij wil niet dat de geschiedenis zich herhaalt. Zijn baan riskerend vertrekt Pierre naar Algiers, waar hij zich onder een voorwendsel bij de autoriteiten heeft aangekondigd. Hij wordt afgehaald door Nader Mansour (Amadis) van het ministerie. Hij vraagt Mansour te stoppen bij het appartementsgebouw, waar hij vroeger gewoond heeft en waar Le[KA3]ila nog steeds woont. Hij ontsnapt aan het toezicht van Mansour en belooft Le[KA3]ila te helpen. Amina is niet van plan zich te laten dwingen door de zeden en gewoontes van haar land (of in plat Hollands: ze wil zich niet laten naaien). Zo raakt Pierre betrokken in een familievete, een kidnapping en problemen met zijn offici[KA3]ele gastheren. Het onderwerp Algerije is in Frankrijk nog steeds taboe en wie de waarheid spreekt, zoals een eenogige generaal b.d. onlangs deed in een boek over schandelijke folteringen van het Franse leger, verliest zijn rang, ook al loop je tegen de negentig. Verwacht dus geen film, die voor de Fransen een eye-opener is in de stijl van grote drama`s zoals THE DEER HUNTER (1978) van Michael Cimino of APOCALYPSE NOW (1979) van Francis Ford Coppola. Avontuur, romantiek en nostalgie is het beste wat je hopen mag. Toch 'vertelt' Arcady uit eerste hand, want hij verliet zijn geboorteland als dertien-jarige. Het scenario van Antoine Lacomblez, regisseur Arcady en Benjamin Stora naar de roman Grande vacance van René Bonnell wordt boeiend gebracht en het spel van de hoofdrollen is heel goed. In Frankrijk liep het geen storm bij de bioscoop: bijna een kwart miljoen bioscoopbezoekers, maar van een succes is pas sprake als er tien keer zoveel mensen komen kijken. Met de stemmen van Nadia Samir, Kahina Aït Younes, Daniel Saint- Hamont en Richard Berry. Het camerawerk is van Robert Alazraki.

À mort la mort !

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Romain Goupil. Met o.a. Romain Goupil, Marianne Denicourt, Anne Alvaro, Christine Murillo en Dominique Frot.

In 1982 werd regisseur Goupil beloond met de Gouden Camera op het filmfestival van Cannes voor zijn film MOURIR [KA2]A TRENTE ANS over een lid van de meibeweging van 1968 die later zelfmoord pleegde. In dit soortement vervolg speelt hij de rijke 47-jarige uitgever Thomas, die zijn tijd verdeelt tussen zijn demonstrerende kameraden van toen die inmiddels gevallen zijn en in ziekenhuizen en/of op kerkhoven liggen, zijn aantrekkelijke ma[KA4]itresse Florence (Alvaro) en zijn begrijpende, lieve en charmante vrouw Hermeline (Denicourt). Je moet die turbulente tijd hebben meegemaakt en op de Parijse barricaden hebben gestaan om de film te waarderen en de keur aan soixantehuitards te herkennen. Een buitenstaander komt niet verder dan Daniel Cohn- Bendit, Rote Danny, Europees parlementslid en lid van de gemeenteraad van Frankfort, of een krantenlezer die Le Monde inkijkt, herkent misschien de querulante, weinig sympathieke en vooral arrogante Edwy Plenel, tegenwoordig hoofdredacteur en ooit de journalist wiens telefoon door eerste minister Eduard Balladur werd afgetapt. Verder is de film een en al navelstaarderij, veel oppervlakkig gepraat over politiek, zelfmoord, AIDS, en drugsgebruik. Flink wat bloot valt er wel te zien omdat het nu eenmaal bij de cultuur van die tijd paste: de seksuele bevrijding. De film begint veelbelovend op een kerkhof, maar we krijgen algauw door dat Thomas een oninteressante lul is. Het scenario is van regisseur-hoofdrol Goupil naar zijn gelijknamige roman. Het camerawerk is van William Lubtchansky.

Les terres froides

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Sébastien Lifshitz. Met o.a. Yasmine Belmadi, Bernard Verley, Sébastien Charles, Valérie Donzelli en Florence Giorgetti.

In opdracht van tv-zender Arte lieten enkele filmmakers zich inspireren door de politieke en maatschappelijk verschuivingen die Frankrijk de laatste twintig jaar hebben vormgegeven. In het verhaal van schrijver-regisseur Lifshitz (1968) - die een jaar eerder met Les corps ouverts zijn speelfilmdebuut had gemaakt en later internationaal succes zou hebben met Presque rien - komt de jonge Djamel (Belmadi) in een fabriek in Grenoble terecht. Daar komt hij al gauw in de problemen. (IdH/VPRO Gids)

Un flic presque parfait...

1998 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1998. Komedie van Marc Angelo. Met o.a. Gérard Darmon, Emma Colberti, Nozha Khouadra, François Berléand en Yves Pignot.

Politie-inspecteur Michel Blanev (Darmon) heeft afspraak met zijn dochter Louisiane (Ducamp) die hij al vijftien jaar niet meer heeft gezien. Het meisje verwacht veel van de rendez-vous en hoopt op een verzoening. Maar ter plekke is Blanev getuige van een overval op een supermarkt. Hij ziet hoe twee kassiersters van de verwarring gebruik maken om er met de buit vandoor te gaan. Hij gaat erachteraan en neemt ze te grazen. Het afspraakje met zijn dochter gaat hierdoor aan zijn neus voorbij. Darmon moet al zijn charmes aanwenden opdat je zou blijven kijken naar deze huilerige tv-film met een plot (geschreven door Daniel Saint- Hamont) die totaal ongeloofwaardig is.

Louise (Take 2)

1998 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1998. Misdaad van Siegfried. Met o.a. Roschdy Zem, Gérald Thomassin, Antoine du Merle, Bruce Myers en Naguim Bendidi.

De jonge Louise hangt met haar vrienden rond in de Parijse metro en vermaakt zich met rotzooi trappen en kleine diefstallen. Het ideale leven wat haar betreft. Dan ontmoet ze een zwervend jongetje en een flamboyante jongeman. Opmerkelijk, levendig gefilmd en grotendeels geïmproviseerd debuut van de publiciteitsschuwe Siegfried, die zelf een deels zwervend bestaan leidt en zich overigens, ondanks de lof voor dit werk, eerder een musicus dan filmmaker beschouwt. (RdL/VPRO Gids)

Nés quelque part

1997 | Komedie, Muziek

Frankrijk 1997. Komedie van Malik Chibane. Met o.a. Sami Bouajila, Thomas Pitiot, Nozha Khouadra, Barbara Schulz en Adama Yatinga.

Door een technische panne aan de TGV zit Thomas (Pitiot), een manager uit de muziekindustrie, twee uur vast in Sarcelles, een voorstadje van Parijs dat vooral bevolkt wordt door migranten. Hij besluit wat rond te wandelen en ontmoet toevallig Driss (Bouajila), een hip-hop muzikant en Soukheina (Khouadra), een knap gehandicapt meisje dat aan haar rolstoel vastgekluisterd is. Thomas komt op het idee om met Driss en Soukheina een rap-groepje te starten, de 'Rap-Handicap'. Hierdoor leren de twee jonge migranten het wereldje van de jonge Parijzenaars kennen en dat is totaal tegengesteld aan hun eigen omgeving in Sarcelles. De botsing tussen twee culturen, gebracht als een bijtende satire, die niet steeds even goed gelukt is, maar die voldoende vreemde personages tot leven brengt om het leuk en boeiend te houden. Liefhebbers van de specifieke muziek komen volop aan hun trekken met songs van o.a. Cheikh Malawid, ook bekend als Fawzi. Malik Chibane en Judi Cahen schreven het scenario dat door George Lechaptois in beelden werd omgezet.

Messieurs les enfants

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Boutron. Met o.a. Pierre Arditi, François Morel, Zinedine Soualeme, Catherine Jacob en Jean-Louis Richard.

Drie kinderen, Pope (Arditi), Pierre (Morel) en Isma[KA3]el (Soualeme) zijn de drijfveren van deze grapjesfilm. Ze vormen samen met hun leraar Crastaing (Richard) een explosief kwartet. Om hen uit te dagen geeft Crastaing hen op een opstel te schrijven met als onderwerp: als je wakker wordt, merk je dat je ouders kinderen zijn geworden. De volgende morgen worden de opstellen ingeleverd en wat blijkt: de ouders zijn weer kinderen en hun kinderen zijn volwassen. Het wordt nog veel zotter als Crastaing bij een van de leerlingen komt en zelf ook een kind blijkt te zijn. Er verschijnt een deurwaarder die beslag wil leggen op de meubelen, maar de kinderen die nu volwassenen zijn geworden, zetten een val en ontwijken de zaak met een list: ze verplichten Crastaing een nieuw onderwerp op te geven zodat ze weer terug kunnen in hun eigen omhulsel. Scenarioschrijver Daniel Pennac is specialist in een dergelijk genre en het lijkt allemaal zeer veelbelovend en hij haalt ons een wereld binnen, waarin alles op zijn kop staat. Helaas steunt de regie veel teveel op het overdreven en afwijkende gedrag, waardoor de verveling algauw toeslaat. Die eerder genoemde regie heeft namelijk het zwakke spel niet goed in de hand, terwijl de hoofdrollen toch spelers van formaat zijn. Waarschijnlijk heeft men zich blind gestaard op de speciale effecten en is men blijven steken in de enscènering; dat is heel erg jammer, want normaal gesproken maak je met een goed idee, een goede film. De fotografie is van François Cantonné.

Les Bœuf-carottes : La manière forte

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Pierre Roitfeld. Met o.a. Jean Rochefort, Philippe Caroit, Manuel Gélin, Tomer Sisley en Ingrid Chauvin.

Nachtelijke hold-up in hifi-winkel in Champs-sur-Bi[KA2]evre. Uitbater Froment (Roubakha) telefoneert naar politie, maar wacht tevergeefs op hulp. Daags nadien worden commissaris Venturi (Rochefort) en inspecteur Kaan (Caroit) geconfronteerd met klacht van plaatselijke middenstandsvereniging tegen lakse en ineffici[KA3]ente houding van de politie. De daders blijven intussen spoorloos. Slechts met hulp van inspecteur Jeunet (Gélin), die een basketploegje leidt in de buurt en de jongeren van deze 'moeilijke' Parijse voorstad door en door kent, zal onderzoek met succes kunnen afgerond worden. Eens te meer dienen probleemvoorstad en jeugdmisdadigheid als achtergrond voor policier, geschreven door Eric Kristy en Joël Houssin. Donker onderwerp wordt gelukkig wat opgevrolijkt door pikante dialogen en enkele gekke situaties. Humor en charme van Rochefort stelen de show.

Miel et cendres

1996 | Drama

Tunesië/Zwitserland/Duitsland 1996. Drama van Nadia Farès. Met o.a. Nozha Khouadra, Amel Ledhili, Samia Mzali, Lara Chaouachi en Naji Najeb.

De verliefde, twintig-jarige Leila (Khouadra) en haar vriend Hassan (Larnaout) worden lafhartig overvallen door drie wrede kerels. Door de tijdige komst van Dr. Boukri en haar vijftien- jarige dochter Mounia (Chaouachi) wordt Leila voor verkrachting behoed. Thuis wacht haar een afranseling door haar vader. Leila ontvlucht het ouderlijke huis, maar krijgt geen hulp van Hassan, die onder druk staat van zijn moeder. Zij vervalt tot prostitutie om aan de kost te komen. Ondertussen brengt Dr. Boukri haar dochter naar de universiteit. Elders in de stad tracht de jonge Naima (Mzali) te ontsnappen aan een gedwongen huwelijk met een man die ze niet kent en wordt Amina (Ledhili) door haar man mishandeld. Beide vrouwen kruisen het pad van Leila. Het portret van vrouwen in een door mannen gedomineerde islamitische maatschappij. De Zwitsers-Egyptische regisseuse Fares is niet bepaald minzaam jegens de mannelijke helft van de bevolking die volgens haar vooral bestaat uit macho's en sadisten. Ondanks haar subjectieve kijk leverde ze een schrijnend document af dat schitterend vertolkt wordt. Een film die uiterst geschikt is als inleiding voor een boeiend debat. Het scenario werd geschreven door Fares, Yves Kropf en Mahmoud Larnaout. De fotografie is van Ismael Ramirez. De film werd overladen met prijzen op kleine festivals in Europa, w.o. het prestigieuze filmfeest van Locaro en Saarbrücken.

D'amour et d'eau salée

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Edwin Baily. Met o.a. Eric Berger, Nozha Khouadra, Virgile Bayle, Alain Teulil en Sophie D'Aulan.

Zijn hele leven ligt overhoop de dag dat de onderstationschef van Tourcoing, Patrick (Berger) de Algerijnse zangeres Yasmina (Khouadra), die op een verkeerde trein stapte, helpt om op haar bestemming te geraken. Hij is ervan overtuigd dat het meisje uit zijn leven gestapt is, maar zuiver toevallig ontmoet hij haar weer in Parijs. Amper van deze schok bekomen krijgt Yasmine bericht dat ze het land moet verlaten. Een romance met hindernissen tussen een gewone Franse jongen en een Algerijns meisje van de wereld. Een lichtvoetig verteld verhaal met ernstige ondertoon. De regie van Baily is echter niet sprankelend genoeg en het scenario van Baily en Pierre Flament mist het ritme om de film echt te doen aanslaan. Blijft er een gezellige boulevard-komedie over die leuk is om zien maar weinig of geen indruk nalaat. Achter de camera nam Pierre-Laurent Chenieux plaats.

Spécial Cannes: Bye bye

1995 |

Zwitserland 1995. Karim Dridi. Met o.a. Ouassini Embarek, Nozha Khouadra en Sami Bouajila.

Zijn hele leven ligt overhoop de dag dat de onderstationschef van Tourcoing, Patrick (Berger) de Algerijnse zangeres Yasmina (Khouadra), die op een verkeerde trein stapte, helpt om op haar bestemming te geraken. Hij is ervan overtuigd dat het meisje uit zijn leven gestapt is, maar zuiver toevallig ontmoet hij haar weer in Parijs. Amper van deze schok bekomen krijgt Yasmine bericht dat ze het land moet verlaten. Een romance met hindernissen tussen een gewone Franse jongen en een Algerijns meisje van de wereld. Een lichtvoetig verteld verhaal met ernstige ondertoon. De regie van Baily is echter niet sprankelend genoeg en het scenario van Baily en Pierre Flament mist het ritme om de film echt te doen aanslaan. Blijft er een gezellige boulevard-komedie over die leuk is om zien maar weinig of geen indruk nalaat. Achter de camera nam Pierre-Laurent Chenieux plaats.

Bye-Bye

1995 | Familiefilm, Drama

Frankrijk/Zwitserland 1995. Familiefilm van Karim Dridi. Met o.a. Sami Bouajila, Nozha Khouadra, Philippe Ambrosini, Frédéric Andrau en Sofiane Mammeri.

Boeiende en pijnlijke milieuschets waarin jonge Parijse Tunesi[KA3]ers, de 25-jarige Isma[KA3]el (Bouajila) en zijn veertien-jarig broertje Mouloud (Embarek) die na een familiedrama in een knalgele eend naar een oom-landgenoot in Marseille rijden om er onder te duiken. De overtocht van Mouloud naar zijn ouders moet worden geregeld die na het drama zijn teruggegaan naar hun vaderland. Mouloud weigert te gaan en kan dankzij zijn nicht, het vriendinnetje van een plaatselijk drugsdealertje, verdwijnen. Isma[KA3]el komt weer in het reine met zichzelf door zijn broertje te redden uit de klauwen van de gemene handelaar in verdovende middelen. Het siert regisseur Dridi die ook het scenario schreef, dat hij nauwelijks een standpunt inneemt in de problematiek der illegale immigranten, terwijl hij als (legale) immigrant de ruimte voor interpretatie laat. Oprechte film met inspirerende score van Steve Shehan en Jimmy Oihid. Cameraman John Mathieson geeft een realistisch beeld van een drukkend Marseille op de achtergrond. Bekroond op het Festival van Cannes met de Prix de la Jeunesse.

Cheb

1991 | Drama

Frankrijk/Algerije 1991. Drama van Rachid Bouchareb. Met o.a. Mourad Bounaas, Pierre-Loup Rajot, Nozha Khouadra, Nadji Beida en Mohamed Nacef.

De negentien-jarige Merwan Kechida (Bounaas) woont sinds zijn eerste levensjaar in Frankrijk. Helaas bezit hij nog steeds de Algerijnse nationaliteit, en wordt uitgewezen. Van de ene op de andere dag bevindt hij zich in Algerije. Een pijnlijke confrontatie, want hij kent noch de taal noch de zeden en gewoonten. Zijn paspoort wordt meteen in beslag genomen, en hij wordt naar het Zuiden overgebracht om zijn militaire dienstplicht te vervullen, wat een zware beproeving zal zijn. Met zijn eerste speelfilm BATON ROUGE (1985) viel deze in 1953 geboren filmer al op. Hij maakt ruimschoots gebruik van zowel biografische als autobiografische gegevens, en het is duidelijk te merken dat hij de gevoelens in zijn film echt beleefd heeft. Op subtiele en genuanceerde wijze behandelt hij het actuele thema van de confrontatie tussen twee beschavingen. Eveneens lukt het hem er in visueel opzicht een gedicht van te maken, mede dankzij de beelden van Yousef Sahraoui.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Nozha Khouadra op televisie komt.

Reageer