Bruno Coulais

Componist

Bruno Coulais is componist.
Er zijn 104 films gevonden.

Les saisons

2015 | Documentaire

Frankrijk/Duitsland 2015. Documentaire van Jacques Perrin en Jacques Cluzaud.

Nadat ze op vleugels rond de wereld vlogen en met walvissen en manta’s over oceanen surften, keren natuurfilmers Jacques Perrin en Jacques Cluzaud terug naar bekender terrein. Ze nemen de kijker mee op reis door de geschiedenis van de Europese wildernis.

Masaan

2015 | Drama, Romantiek

India/Frankrijk 2015. Drama van Neeraj Ghaywan. Met o.a. Richa Chadda, Sanjay Mishra, Vicky Kaushal, Vinit Kumar en Pankaj Tripathy.

Debuterend regisseur Ghaywan laat de gecompliceerde levens (seksschandaal, onmogelijke liefde, corruptie) van het moderne tienermeisje Devi en de jonge ingenieur Deepak langzaam in elkaar schuiven terwijl ze tegen religieuze en maatschappelijke beperkingen in India aanlopen. Visueel sterk, de film zit vol prachtige composities waarin cultuur, natuur en inwoners samenkomen, maar Ghaywan heeft moeite met tempo, ritme en de balans tussen de twee verhaallijnen. Masaan is een fraai geschoten film met interessante thema's, die gebukt gaat onder een rommelige regie.

Journal d'une femme de chambre

2015 | Drama

Frankrijk/België 2015. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Léa Seydoux, Vincent Lindon, Hervé Pierre, Clotilde Mollet en Vincent Lacoste.

Dienstmeisje Célestine, werkzaam voor de Franse bourgeoisie rond 1900, wordt door iedere man in haar omgeving begeerd. Dat levert veel broeierigheid op in deze zoveelste bewerking van de gelijknamige schandaalroman van Octave Mirbeau uit 1900, die eerder werd verfilmd door onder anderen Renoir en Buñuel. Het waarom van deze nieuwe versie blijft nogal onduidelijk; op het spannende sfeertje na ontbreekt het in de film aan drama of urgentie. Dat ligt vooral aan Célestine zelf, die volstrekt onpeilbaar blijft, hoe sensueel ze ook door Léa Seydoux wordt vertolkt.

Het lied van de zee

2014 | Familiefilm, Animatie

Ierland/Denemarken/België/Luxemburg/Frankrijk 2014. Familiefilm van Tomm Moore.

De zesjarige Saoirse kan of wil niet praten. Met haar broer Ben, de hond en hun vader woont ze in een vuurtoren op een eilandje waar de tijd is stil blijven staan. Kort na Saoirse's geboorte is haar moeder in zee verdwenen, en het meisje zelf voelt zich ook onverklaarbaar aangetrokken tot het woelende water. Song of the Sea, van de getalenteerde, eigenzinnige Ier Tomm Moore (The Secret of Kells), is een bloedstollend mooi sprookje, met tamelijk rudimentair getekende maar rijke, wonderlijke personages en onvoorstelbaar detail- en fantasierijke decors.

Pierre Brossolette ou les passagers de la lune

2015 | Biografie, Drama

Frankrijk 2015. Biografie van Coline Serreau. Met o.a. Julien Baumgartner, Léa Drucker, Charles Petit en François Feroleto.

In het subgenre van films over helden van de Résistance is deze tv-productie van Serreau (3 hommes et un couffin) instructief vakwerk met een voorspelbaar hagiografische inslag. Pierre Brossolette (1903-1944), in zijn jonge jaren al een geëngageerd journalist ter linkerzijde, werd naast Jean Moulin een van Frankrijks verzetskopstukken. Zo was de Parijse boekhandel die hij en echtgenote Gilberte dreven een ondergronds communicatiecentrum. Moulin en Brossolette, een vrijmetselaar, verschilden ideologisch sterk van mening over de te volgen post-WO II-koers van De Gaulle.

3 coeurs

2014 | Drama

Frankrijk/Duitsland/België 2014. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Charlotte Gainsbourg, Chiara Mastroianni en Catherine Deneuve.

Klassiek melodrama waarin belastinginspecteur Marc (Poelvoorde) zich achtereenvolgens in verhoudingen met Sylvie (Gainsbourg) en haar zus Sophie (Mastroianni) stort, zonder te weten dat ze familie van elkaar zijn. De driehoeksrelatie die volgt is behoorlijk ongeloofwaardig, al is dat gezien de grillen van het genre niet eens zo storend. Schadelijker is het compleet ontbreken van passie tussen de drie geliefden. Met als resultaat een tragedie die ondanks de voortreffelijke cast - ook Catherine Deneuve draaft kort op - nooit echt wil boeien.

Gemma Bovery

2014 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk 2014. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Fabrice Luchini, Gemma Arterton, Jason Flemyng, Isabelle Candelier en Niels Schneider.

Wreed wordt ‘het al tien jaar overleden seksleven’ van een middelbare Normandische bakker (Fabrice Luchini) verstoord als zijn jonge Britse overbuurvrouw Gemma Bovery (Arterton) arriveert. Ja, denk aan Flaubert’s schandaalroman, waar Joubert als puber van smulde. De film is een bewerking van de gelijknamige graphic novel van de Britse striptekenares Posy Simmonds, die daarin subtiel doch genadeloos de draak stak met verlangens van personages uit de middenklasse. Wegens te veel zoet en te weinig bitter blijft het hier bij een bouquetreeksromannetje voor middelbare mannen.

Amazonia

2013 | Avonturenfilm, Familiefilm

Frankrijk/Brazilië 2013. Avonturenfilm van Thierry Ragobert.

Natuurdrama over een circus-kapucijnaapje dat na een vliegtuigongeluk moet zien te overleven in het uitgestrekte Amazonewoud. De steevast verschrikte oogopslag van het diertje onderstreept zijn aanvankelijke angst voor de dieren om hem heen, van jaguars en amazonedolfijnen tot mieren en toekans. Maar als hij uiteindelijk kan kiezen tussen mensen en dieren is de keuze snel gemaakt. Regisseur Ragobert (The White Planet) had achttien maanden nodig om zijn wonderschone beelden vast te leggen. De uiteindelijke 3D-film moet het niet hebben van het verhaal, maar blinkt vooral uit in de technische filmhoogstandjes met en rond de diverse dieren.

Je fais le mort

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. François Damiens, Géraldine Nakache, Lucien Jean-Baptiste en Anne Le Ny.

Voor acterende veertiger Jean Renault is het succes zo non-existent dat hij een onalledaagse rol accepteert: het lijk in een moordreconstructie. Op locatie leeft hij zich dermate in, dat de zaak onder supervisie van charmante onderzoeksrechter Noémie Desfontaines nogal anders verloopt dan verwacht. Het span Damiens/Nakache heeft zichtbaar lol in deze originele, sympathieke farce annex whodunit. Regisseur Salomé, op dramagebied bepaald geen natuurtalent, houdt verrassend greep op de komieke zaak. Affiche en optiteling knipogen naar Saul Bass' ontwerpen voor Premingers Anatomy of a Murder.

Les adieux à la reine

2012 | Drama, Historische film

Frankrijk/Spanje 2012. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Diane Kruger, Léa Seydoux, Virginie Ledoyen, Xavier Beauvois en Noémie Lvovsky.

Prachtig uitgelicht, sensueel ondergangsverhaal over de laatste dagen van het paleis van Versailles, gezien door de ogen van Sidonie Laborde, de leesdame van koningin Marie Antoinette. Een gebouw dat als geen ander een totalitair politiek systeem belichaamde. Het is een kostuumdrama in vol ornaat, maar het is vooral een film over een heimelijke verliefdheid. Jacquot laat Versailles zien als nooit tevoren. Zelden is de Apocalyps zo sensueel verfilmd. Camerawerk en kostuums kregen een César.

Mon pire cauchemar

2011 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/België 2011. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Isabelle Huppert, Benoît Poelvoorde, André Dussollier en Virginie Efira.

Romantische komedie over Agathe (Huppert), een chique moderne kunstpaus uit hartje Parijs, en Patrick (Poelvoorde), een lompe drankeboer uit de Waalse arbeidersklasse met een voorliefde voor Bruegeliaanse vrouwen en gehaktballen met bier. Hun enige overeenkomst: onbetrokken ouderschap. Acteertitanen Huppert en Poelvoorde staan hun mannetje, maar buiten de platgetreden paden van het genre waagt Mon pire cauchemar zich niet. Hoewel de film een pleidooi wil zijn voor fantasie, wordt maar niet invoelbaar wat de ijskoningin en bon vivant in elkaar zien.

La mer à l'aube

2011 | Historische film, Drama

Frankrijk/Duitsland 2011. Historische film van Volker Schlöndorff. Met o.a. Léo-Paul Salmain, Marc Barbé, Ulrich Matthes, Jean-Marc Roulot en Arielle Dombasle.

In oktober 1941 wordt in door Duitsland bezet Nantes de Duitse officier Karl Hotz gedood. Een groepje plaatselijke communisten zit erachter. Van hogerhand komt uit Duitsland het bevel als vergelding 150 Franse burgers te executeren. De Duitse filmveteraan Volker Schlöndorff (Die Blechtrommel) baseerde zijn scenario op brieven, documenten en getuigenissen, voor dit degelijk gemaakte historische drama over een vermaarde episode uit de Franse verzetsgeschiedenis. De zeventienjarige Guy Môquet (gespeeld door Salmain), lid van de communistische jongerenbeweging, is er het boegbeeld van geworden.

Babies

2010 | Documentaire

Frankrijk 2010. Documentaire van Thomas Balmès.

Documentaire van Thomas Balmes waarin 4 baby’s, geboren op uiteenlopende plekken in de wereld, gevolgd worden tijdens hun eerste levensjaar.

Villa Amalia

2009 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 2009. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Isabelle Huppert, Jean-Hugues Anglade, Xavier Beauvois, Maya Sansa en Clara Bindi.

Huppert is op haar sfinksachtige mooist als een vrouw die durft waarvan velen slechts dromen. Concertpianiste Ann verbrandt resoluut alle schepen achter zich nadat ze haar wederhelft op overspel heeft betrapt. Op het Italiaanse eiland Ischia huurt ze de Villa Amalia die, tegen een berghelling gebouwd, over de Middellandse Zee uitkijkt. Jeugdvriend Georges (Anglade) is de enige connectie met haar oude leven, donkerharige schone Giulia (Sansa) een nieuw avontuur. Regisseur Jacquot voelt de landerig-sensuele toon van Pascal Quignards roman perfect aan, hij laat de natuur spreken en Huppert gedachtenzwerven.

Un homme d'honneur

2009 | Drama, Historische film

Frankrijk 2009. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Daniel Russo, Dominique Blanc, Marc Citti en Laurent Stocker.

Op 1 mei 1993 wordt Pierre Bérégovoy, oud Eerste Minister van Frankrijk, zwaargewond gevonden met een kogel in zijn hoofd. Hij wordt onmiddellijk naar een ziekenhuis gebracht. In de auto die haar naar haar stervende man brengt, haalt Gilberte Bérégovoy herinneringen op aan de laatste jaren van hoop en vreugde, maar ook van tegenspoed en verraad.

The Secret of Kells

2009 | Animatie, Avonturenfilm, Fantasy

Ierland/Frankrijk/België 2009. Animatie van Paul Young, Tomm Moore en Nora Twomey.

In het negende-eeuwse Ierland groeit het jongetje Brendan op bij de monniken van de Abdij van Kells. De monniken werken aan het Book of Kells, een echt bestaand, prachtig gekalligrafeerd religieus boek. Brendan kan helpen, door in het bos buiten de abdij ingrediënten te verzamelen voor de speciale groene inkt. Maar de abt mag het niet weten, die is - terecht - bevreesd voor Vikingen die in de buurt rondzwerven. Betoverend mooie, complexe, ouderwets met monnikenwerk gemaakte animatie werd genomineerd voor een Oscar.

Oceans

2009 | Documentaire, Drama

Frankrijk/Zwitserland/Spanje/Verenigde Staten/Verenigde Arabische Emiraten 2009. Documentaire van Jacques Perrin en Jacques Cluzaud.

Imposante zeefilm voor jong en oud, met van alles en nog wat op, langs en vooral onder Het Grote Blauw. Gemaakt op alle uithoeken van het ruime sop, onder aanvoering van de lieden van onder andere Microcosmos en Winged Migration. Met onder meer zeeleguanen, sardientjes, Kaapse jan-van-genten, een opa, zeehonden, marineschepen, zeeleeuwen, sleepboten, wier, een klok op elf over zeven 's ochtends, ('s avonds?), zeeschildpadden, drijfvuil, orka's (waarvan er eentje naar verluidt een camera heeft ingeslikt), witte haaien, een kleinzoon, zeilschepen, krill, anemonen, een winkelwagentje, dolfijnen, duikers met bellen, een vuurtoren, duikers zonder bellen, en andere ziltige zaken.

Coraline

2009 | Animatie, Fantasy, Thriller

Verenigde Staten 2009. Animatie van Henry Selick.

Na een verhuizing verkent de elfjarige Coraline haar nieuwe woning, een oude villa, met in de hal een klein deurtje. Daarachter vindt ze een gang naar een andere wereld. Een wereld waarin ze een moeder heeft met knopen in plaats van ogen, die haar vraagt of ze Coralines ogen ook even door knopen moet vervangen? Coraline is pure horror, gecamoufleerd als poppensprookje, zeker niet geschikt voor jonge kinderen. Regisseur Selick (The Nightmare Before Christmas) hypnotiseert zijn publiek met surrealistische bloembedden en pianospelende reuzenhandschoenen, om geleidelijk aan al dat moois een ronduit psychotische draai te geven.

Les femmes de l'ombre

2008 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 2008. Oorlogsfilm van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Sophie Marceau, Maya Sansa, Julien Boisselier, Julie Depardieu en Vincent Rottiers.

In 1944 worden vier vrouwen uit het Franse verzet ingezet voor een reddingsactie. Ze moeten een Britse geoloog, gevangen genomen door de Duitsers, bevrijden die betrokken is bij de voorbereiding van D-Day. De missie blijkt gecompliceerder dan gedacht. Met een handvol mooie actrices, die overigens prima werk verrichten, levert regisseur Salomé een wat geromantiseerd en iets te nadrukkelijk gestileerd drama af. Marceau speelt een scherpschutter, Depardieu een veroordeelde ex-prostituee. The Guardian noemde het een onderhoudender oorlogsdrama dan Paul Verhoevens Zwartboek.

Le septième juré

2008 | Drama

Frankrijk/België 2008. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Isabelle Habiague, Pascal Elso en Lahcen Razzougui.

Gerespecteerd apotheker Grégoire (Darroussin) verkracht en vermoordt in een vlaag van verstandsverbijstering een jonge vrouw. Khader (Razzougui), de Tunesische vriend van de vrouw, is al snel hoofdverdachte. Hij maakt weinig kans in zijn proces: de zaak speelt in de jaren zestig, vlak na de Algerijnse oorlog, racisme viert hoogtij in Frankrijk. Dan wordt Grégoire gevraagd om in de jury zitting te nemen, en gaat zijn geweten opspelen. Voor tv gemaakte, redelijk geslaagde remake van de gelijknamige film van Georges Lautner uit 1964.

Ulzhan

2007 | Drama

Frankrijk/Kazachstan/Duitsland 2007. Drama van Volker Schlöndorff. Met o.a. Philippe Torreton, Ayanat Ksenbai, David Bennent en Marek Brodzki.

Duitse filmmaker Volker Schlöndorff (1939) is dankzij kunststukjes als Die Blechtrommel (1979) en Der neunte Tag (2004) wereldwijd een graag geziene kunstenaar. In Ulzhan etaleerde hij opnieuw zijn vermaarde inzicht in de menselijke psyche, met een Franse oud-professor dolend op de steppen van Kazachstan. Acteur Torreton zet de zoekende man subliem neer, als een peilloze zonderling temidden van een steppevolk dat worstelt met de frictie tussen moderniteit en traditie. Het desolate landschap vormt een treffend verstild decor, een toneelvloer waarop de Fransman enkele wonderlijke personages ontmoet, onder wie titelheldin Ulzhan, een Franstalige onderwijzeres die hem bijstaat in zijn zoektocht. Uitzonderlijk fraai.

René Bousquet ou Le grand arrangement

2007 | Oorlogsfilm, Drama, Biografie

Frankrijk 2007. Oorlogsfilm van Laurent Heynemann. Met o.a. Philippe Magnan, Ludmila Mikaël, Daniel Prévost en Macha Méril.

De gedramatiseerde documentaire over bankier René Bousquet, als politiechef van het Vichy-regime medeverantwoordelijk voor de grote jodenrazzia in Parijs op 16-17 juli '42, slaat een nachtzwarte bladzijde op uit de Franse WO II-historie. Technocraat Bousquet (hier vertolkt door veteraan Prévost) leverde korte tijd dodelijk effectieve assistentie aan de nazi's, maar bepleitte zijn leven lang zijn zaak: hij had niet-Franse joden geofferd om Franse te redden, dat was toch een patriottische verzetsdaad? In de film meldt zich na de oorlog een onbekende vrouw (de uiterst elegante theateractrice Mikaël) bij collaborateur Bousquet en beweert hem goed te kennen.

Max & Co

2007 | Animatie

Zwitserland/België/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2007. Animatie van Frédéric Guillaume.

De vijftienjarige vos Max gaat op zoek naar zijn onbekende vader. In het stadje Saint-Hilaire raakt hij betrokken bij een lokale sociale strijd: vliegenmepperfabriek Bzzz & Co, werkgever van een groot deel van de bewoners, ontslaat de helft van het personeel. Opgewekte, mooi gemaakte stop-motion-film vol dieren heeft enerzijds een negentiende-eeuwse sprookjessfeer en doet tegelijkertijd terloops uitspraken over kapitalisme en sociale misstanden. Op het animatiefestival van Annecy bekroond met de publieksprijs.

Gaspard le bandit

2006 | Avonturenfilm, Romantiek

Frankrijk 2006. Avonturenfilm van Benoît Jacquot. Met o.a. Jean-Hugues Anglade, Natacha Régnier, Jean-Pierre Jorris en Vladimir Consigny.

Pakkende avonturenfilm over bandiet Gaspard (Anglade), de Franse Robin Hood die in de achttiende eeuw huishield in de Provence. Gaspard was een held onder de arme bevolking en geliefd bij de vrouwen. In deze verfilming brengt verraad hem dicht bij de dood. Het levert hem een visioen op van de schone Anne (Régnier), de vrouw van zijn aartsvijand. Nadat hij van de schrik is bekomen neemt hij zich voor haar te schaken. Overtuigende acteerwerk van met name Anglade, de vrijbuiter uit Betty Blue. Gaspard 'le bandit' de Besse werd in 1781 op 24-jarige leeftijd onthoofd in Aix-en-Provence.

Sometimes in April

2005 | Drama, Oorlogsfilm

Verenigde Staten/Rwanda/Frankrijk 2005. Drama van Raoul Peck. Met o.a. Idris Elba, Debra Winger, Oris Erhuero en Carole Karemera.

De genocide in Rwanda in 1994 leverde niet alleen de 'feel good' movie Hotel Rwanda op, maar ook dit ernstiger gestemde drama. Heen en weer springend in de tijd blikt regisseur Raoul Peck (die met de film Lumumba de recente geschiedenis van Congo onderzocht) terug op de gruwelijke gebeurtenissen in Rwanda toen, en de situatie tien jaar later. Hutu Augustin Muganza (Elba) wordt geconfronteerd met het verleden van zijn broer, die terecht staat voor zijn aandeel destijds: als radio dj wakkerde hij ooit het geweld aan. Hoe moeten we nu verder? Dat is de cruciale vraag die in Hotel Rwanda niet, maar in deze film wel wordt gesteld.

Les Choristes

2004 | Drama, Muziek, Romantiek, Komedie

Frankrijk/Zwitserland/Duitsland 2004. Drama van Christophe Barratier. Met o.a. Gérard Jugnot, François Berléand, Jean-Baptiste Maunier, Jacques Perrin en Kad Merad.

Razend populaire film - in en buiten productieland Frankrijk - over een muziekleraar die eind jaren 40 van de voorbije eeuw 'lastige' jongens van een kostschool probeert te interesseren in muziek. Acteur Gérard Jugnot speelt de ogenschijnlijk stijve leraar die ontdekt dat de harde aanpak op school averechts werkt. Koormuziek blijkt de sleutel naar de harten van de jongens, kinderen die hunkeren naar orde, regelmaat en vertrouwen. Les choristes deed talloze internationale festivals aan en viel meermaals in de prijzen voor onder meer de muziek, de regie en de productie. Filmproducent en musicus Christophe Barratier baseerde zijn regiedebuut op de film La cage aux rossignols (1945).

Genesis

2004 | Documentaire

Frankrijk/Italië 2004. Documentaire van Claude Nuridsany en Marie Pérennou.

De Franse natuurfilmers die eerder Microcosmos maakten, geven hun visie op de ontstaansgeschiedenis van de aarde. Het resultaat is een pretentieuze mix van natuurbeelden, zweverige teksten en potsierlijke monologen van de Malinese acteur Sotigui Kouyaté, die roerend in een kookpot verhaalt over de grillen van Moeder Aarde.

Electrochoc

2004 | Thriller

Frankrijk 2004. Thriller van Gérard Marx. Met o.a. Jacques Perrin, Isabel Otero, Sandrine Le Berre, Guillaume Canet en Sylvie Granotier.

Castelain (Mottet), een van de leiders van de Franse neo- nazi`s, verklaart tijdens een grote bijeenkomst van sympatisanten dat de gaskamers een verzinsel zijn. Een groep anti-fascisten valt binnen en begint alles kort en klein te slaan. Fran[KA10]cois Leconte (Perrin) verneemt tot zijn verbazing dat zijn zoon Manu (Canet) tijdens deze rellen gewond werd. Aanvankelijk vermoedt hij dat Manu door een gezonde nieuwsgierigheid is gaan luisteren, maar dan verneemt hij dat de jongen een naaste medewerker is van Castelain. Fran[KA10]cois weet niet hoe hij hierop moet reageren, maar dan vraagt zijn ex- vrouw Sylvie (Granotier) om hun zoon in huis te nemen want hij is in gevaar. Een vader die in het reine moet komen met een zwaar dilemma. Perrin speelt zijn rol schitterend. Zijn vertwijfeling en zijn poging om zijn zoon te begrijpen weet hij zeer gevoelig uit te beelden. Het scenario van Eric Kristy is echter wat te naïef om echt aan te slaan. Er wordt weinig motivatie gegeven en je kan niet begrijpen dat ook maar iemand met een beetje intelligentie in die recht-extremistische slogans kan trappen. De werkelijkheid is veel minder eenvoudig. Fotografie van Jimmy Glasberg.

Agents Secrets

2004 | Misdaad, Actiefilm, Thriller

Frankrijk/Italië/Spanje 2004. Misdaad van Frédéric Schoendoerffer. Met o.a. Vincent Cassel, Monica Bellucci, André Dussollier en Charles Berling.

Vier geheim agenten moeten een boot tot zinken brengen dat illegale wapens transporteert naar Angola, waar een burgeroorlog woedt. Als de agenten hun klus met succes klaren, wordt één van hen vermoord en de ander opgepakt met heroïne op zak. De leider ontdekt dat ze het slachtoffer zijn van een groot complot. Hij gaat op zoek naar de daders van de moord op zijn collega, probeert de gevangene te bevrijden en belandt zo in een web van intriges.

Vidocq

2001 | Mysterie, Horror, Fantasy, Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Mysterie van Pitof. Met o.a. Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, Edith Scob en Moussa Maaskri.

Fantasievol vermaak over een markant figuur uit de Franse geschiedenis, Eugène François Vidocq (1775-1857). Deze Vidocq bindt de strijd aan met een duivels monster. Het verhaal is niet al te boeiend, het zijn vooral de dromerige belden die indruk maken.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

Le peuple migrateur

2001 | Documentaire

Zwitserland/Spanje/Duitsland/Italië/Frankrijk 2001. Documentaire van Jacques Perrin, Jacques Cluzaud en Michel Debats.

Gedurende het hele jaar trekken overal ter wereld miljoenen vogels door het luchtruim. Het zijn allerlei verschillende soorten, van zwaluwen tot reusachtige albatrossen, van ganzen tot pelikanen en van ooievaars tot kleine zangvogels. Ze volgen oude, vaste routes, steken oceanen, woestijnen en bergen over en voltooien onvoorstelbare zwerftochten. Deze reizen markeren al sinds mensenheugenis de opeenvolging van seizoenen. Ze geven ritme aan de voortschrijdende tijd en zelfs aan het leven van de mens zelf, beneden op de grond. Volgen van vogels, het beter leren kennen en begrijpen van de wetten en regels die ten grondslag aan de duizelingwekkende trektochten van de vliegende wezens. Dat is de eeuwenoude droom die een groep groep cineasten en ornithologen wilde realiseren. Jaren van voorbereiding en geduld, het gebruik van de modernste technologie, veel wilskracht en bovenal een jeugdige geest waren nodig voor deze unieke zoektocht naar het 'trekkersvolk'.

De l'amour

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Virginie Ledoyen, Yazid Aït, Mar Sodupe, Stomy Bugsy en Jean-François Stévenin.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

Belphégor - Le fantôme du Louvre

2001 | Mysterie, Fantasy, Horror

Frankrijk 2001. Mysterie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Sophie Marceau, Michel Serrault, Frédéric Diefenthal, Julie Christie en Jean-François Balmer.

Het Louvre in Parijs wordt onveilig gemaakt door de geest van een mummie die bezit heeft genomen van het lichaam van een jonge vrouw.

Épouse-moi

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Harriet Marin. Met o.a. Michèle Laroque, Vincent Perez, Miki Manojlovic, Arnaud Giovaninetti en Audrey Tautou.

De wanhopige Oriane Roche (Laroque) doet alles om haar huwelijk met Hadrien (Perez) te redden voor de ondergang. Ze laat zich zelfs de toekomst voorspellen door Bodel (Manojlovic), maar die is ongunstig. Tot drie keer toe zelfs. Dan neemt ze haar eigen lot in handen en komt het in de finale op zijn pootjes terecht. Het scenario is van debuterend regisseuse Marin en Laurent Chouchan, die gepoogd hebben in de stijl van IT'S A WONDERFUL LIFE uit 1947 een eigentijdse Frank Capra kuitenflikker te maken. Het is te Frans en niet hetzelfde. Het spel is OK, maar de dialogen zijn soms verstikkend en de film te hypothetisch om geloofwaardig te zijn. Het camerawerk is van Bertrand Laforêt en Gérard Simon.

The Crimson Rivers

2000 | Thriller

Frankrijk 2000. Thriller van Mathieu Kassovitz. Met o.a. Jean Reno, Vincent Cassel, Jean-Pierre Cassel, Dominique Sanda en Nadia Farès.

In een afgelegen Frans bergdorpje, zetel van een exclusieve particuliere universiteit, wordt een gruwelijke moord gepleegd. Vanuit Parijs wordt einzelgänger Niemans (Reno) gestuurd om de zaak te onderzoeken. Hij accepteert schoorvoetend hulp van lokale politieman Kerkerian (Cassel), die op hardhandige wijze onderzoek doet naar een andere, even gruwelijke zaak. Gaandeweg blijkt de universiteit bewoond te worden door griezelig perfecte studenten en docenten. Reno en Cassel zijn geknipt voor hun rollen in deze sterke Franse politiethriller. Een van de betere films van Kassovitz (La Haine, Gothika) met sfeervolle fotografie van Thierry Arbogast (Léon, Black Cat, White Cat).

Scènes de crimes

2000 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2000. Misdaad van Frédéric Schoendoerffer. Met o.a. Charles Berling, Ludovic Schoendorffer, Pierre Mottet, Eva Darlan en Camille Japy.

De sfeer waarin Fabian (Berling) en Gomez (Dussolier) een seriemoordenaar zoeken is niet alleen morbide maar ook cynisch. Het lijkt erop dat de hele wereld pervers en duister is, dus welk heil moeten we verwachten van twee rechercheurs, die het zelf al niet zo nauw nemen met de moraal en niet eens de weg kunnen vinden? In zijn debuut zet Schoendoerffer een beklemmende atmosfeer neer, waarin Frankrijks moderne grootheden Berling (Les destinées sentimentales) en Dussolier (On connaît la chanson) zich met gemak begeven. (IdH/VPRO Gids)

Le Libertin

2000 | Komedie, Historische film

Frankrijk 2000. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Fanny Ardant, Josiane Balasko, Michel Serrault, Arielle Dombasle en Christian Charmetant.

Ten tijde van de Verlichting in de 18de eeuw, die zich later zou vertakken in de idealen van de Franse Revolutie van 1789, wilde Denis Diderot (Perez) zijn encyclopedie uitbrengen. Toen de Franse koning ervan hoorde, werd hem geadviseerd de publicatie tegen te houden. De geschiedenis heeft ons geleerd dat de censuur niet mogelijk is geweest en het bannen van de uitgave evenmin. Niettemin was het schrijven en de productie een groot avontuur. Diderot werd gesteund door de baron d`Holbach (Lalande) en zijn frivole gemalin (Balasko), die hem en zijn vrouw (L[KA1]epine) en dochter Ang[KA1]elique (Giocante) op hun kasteel onderdak boden en in de ondergrondse kapel een zetterij en drukpersen hadden staan. De Verlichting bracht ook de vrijmoedige seks, waarvan Diderot, de baronesse en Ang[KA1]elique veelvuldig proefden, snoepten en zich uitleefden, terwijl Diderots vrouw kuis en wantrouwig was. Als de kunstenares Madame Therbouche (Ardant) komt om zijn portret te schilderen - ze had Voltaire al gedaan - is Diderot aan haar verkocht en heeft hij de allergrootste moeite om een artikel over het begrip moraal voor de encyclopedie te schrijven. De koning zendt de kardinaal (Serrault) naar het kasteel om te onderzoeken of er soms een illegale drukpers draait, maar de hoge geestelijke wordt bezig gehouden met een niet aflatende stroom van pittige biechten, die hem rode koontjes en oortjes bezorgen. Wie van fraai uitgedoste Franse kostuumkluchten houdt, kan zich vermaken, vooral met de eetpartijen, seks, het gefilosofeer, en nog meer seks. De hoofdrollen zijn uitstekend en Diderot (Perez) is hilarisch als hij in zijn nakie rond het kasteel rent. Balasko en Serrault hebben zich prachtig ingeleefd in hun rollen en geven onvergetelijke nummers weg. Het scenario is van regisseur Aghion, Eric-Emmanuel Schmitt naar het succesvolle toneelstuk Le Libertin van Schmitt uit 1996. Het camerawerk is van Jean- Marie Dreujou. Voor liefhebbers niet te versmaden, alleen de technomuziek van Bruno Coulais is dissonant en zal lang niet naar ieders smaak zijn.

Harrison's Flowers

2000 | Actiefilm, Oorlogsfilm, Drama, Romantiek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2000. Actiefilm van Elie Chouraqui. Met o.a. David Strathairn, Elias Koteas, Adrien Brody, Brendan Gleeson en Alun Armstrong.

Eigenlijk wil oorlogsfotograaf Harrison (Strathairn) thuis bij zijn vrouw Sarah (MacDowell) en zijn kinderen blijven, maar zijn trots dwingt hem, net als een revolverheld in een western, nog eenmaal op pad te gaan. De bestemming is Joegoslavië, waar de burgeroorlog aan de gang is. Wanneer het bericht van de dood van haar man Sarah bereikt, weigert zij het te geloven en gaat ze op zoek naar hem. De camera verhuist mee naar Joegoslavië, dat een hel blijkt waarin verkrachting en kindermoord gewoon zijn. Regisseur Chouraqui orkestreert het slagveld zo intens, dat de romantische queeste triviaal lijkt - maar dat komt ook omdat MacDowell niet de geschikste persoon is voor een dergelijke rol.

Comme un aimant

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Kamel Saleh en Akhenaton. Met o.a. Kamel Saleh, Houari Djerir, Brahim Aimad, Sofiane Madjid Mammeri en Kamel Ferrat.

De tribulaties van acht lanterfanters in de volkswijk Panier in Marseille. Op zich best aardige jongens, geen echte criminelen, maar omdat ze geen kans hebben op werk, zijn ze gedwongen om door de straten te slijpen. Ze zijn op zoek naar vertier en kokette meisjes, die zoals later blijkt, op het FN van Jean-Marie Le Pen stemmen. Ze zijn buitenstaanders, immigranten, kinderen van Italianen en Noord-Afrikanen, die niet gemakkelijk in de maatschappij worden opgenomen. Een beeld van de milieus, waaruit ze komen, aan de hand van de portretten van hun ouders. Het tamelijk plotloze scenario van beide regisseurs Saleh en Akhenaton bevat nogal wat vals sentiment en is behoorlijk dik aangezet, maar de jonge hoofdrollen zijn levensecht. Kennis van Marseillaanse slang is noodzakelijk en je moet van hip-hop houden om het soundtrack te tolereren. De muziek is van Bruno Coulais (MICROCOSMOS en CARAVAN). Het camerawerk is van Denis Rouden.

Véga : Anouchka

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Laurent Heynemann. Met o.a. Claude Brasseur, Brigitte Roüan, Clotilde Baudon, Anne-Marie Polster en Christophe Raûlt.

Zoals elk jaar biedt circusdirecteur Charles V[KA1]ega (Brasseur) zich aan in het stadje St. Andr[KA1]e om er zijn tenten op te slaan op de Place de la Mairie. Maar het stadje heeft een nieuwe, extreem rechtse, burgemeester (Clavier) en die weigert hen een vergunning te geven. Ze werden gesteund door de oude gemeenteraad, dus moeten ze maar verdwijnen. Charles beslist het circus op te zetten op de weiden rond het stadje. Het gezelschap wordt vergroot met de komst van het trapeze-duo Anouchka (Polster) en Ivan (Ra[KA4]ult) van het Circus van Moskou, maar Charles moet de transfer op het einde van het weekend betalen en de tegenwerking van het stadsbestuur neemt extreme vormen aan, zeker wanneer Charles de schoolkinderen voor een voorstelling uitnodigt. De vroegere burgemeester Baldini (Burgel) besluit Charles te helpen. Onder het mom van een dramatische komedie rond een circus wordt de dreiging van een extreem-rechts stadsbestuur voelbaar gedemonstreerd. Waag het niet hen tegen te werken, want ze schrikken zelfs niet terug voor moord. Het geheel wordt vanzelfsprekend opgefleurd met heel wat schitterende circusnummers, gemaakt in samenwerking met het Circus Joseph Bouglione. Patrick Chêne en Gérard Carré schreven het scenario. Fotografie van Mathieu Poirot- Delpech.

Un dérangement considérable

1999 | Drama, Sportfilm

Frankrijk 1999. Drama van Bernard Stora. Met o.a. Jalil Lespert, Mireille Perrier, Chantal Banlier, Clément Sibony en Yasmine Belmadi.

De twintig-jarige fabrieksarbeider Laurent (Lespert) met een opoe (Touidjne) die uit de Maghreblanden afkomstig is, heeft talent voor voetbal. De club Nantes heeft een oogje op hem en thuis zouden ze heel blij zijn als hij prof werd, want zijn moeder Rose (Banlier) die weduwe is, kan nauwelijks het gezin met twee halfbroers en een oma het hoofd boven water houden. Als Laurent bij Nantes gaat spelen, breekt hij zijn neus door de schuld van Franck (Sibony), die zijn fout goed wil maken en hem te eten vraagt bij zijn alleenstaande moeder Fabienne (Perrier). Laurent die tot nog toe alles gedaan heeft om in topconditie te komen, heeft zelfs seksueel contact met meisjes van zijn leeftijd vermeden. Hij is nog maagd, maar Fabienne brengt er de hoognodige verandering in. Voor Laurents carrière wordt dan gevreesd. Een leuke film die zo geïnspireerd zou kunnen zijn op het leven van een Franse topvoetballer. Het spel is voortreffelijk, vooral van nieuwkomer Lespert, en Perrier is heel geloofwaardig. Ook de goede bijrollen verhogen de pret. Wie niet van voetballen houdt komt toch aan zijn trekken en vraagt zich in spanning af of Laurents voetballoopbaan ten dode is opgeschreven of niet. Het scenario is van regisseur Stora en Gilles Taurand. Het camerawerk is van Gérard de Battista.

Revient le jour

1999 | Romantiek

Frankrijk 1999. Romantiek van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Elisa Servier, Marie Ravel, Philippe Lefebvre, Marine Fayer en Fannie Paitel.

Jean R[KA1]enal (Van Den Driessche) is een bekwame kinesitherapeut. Hij heeft een schat van een vrouw, Rose-Marie (Servier), en twee dotten van kinderen, Claire (Paitel) en Charlotte (Fayer). Je zou haast vergeten dat hij blind is. Amper twintig verloor hij het zicht door een degeneratie van het hoornvlies en een resem aan operaties kon er niets aan verhelpen. Maar Jean verliest de hoop niet, temeer daar hij het gevoel heeft dat zijn dochters soms beschaamd zijn over hun vader, die niet is als alle anderen. In dat opzicht is Rose-Marie helemaal anders. Ze werd voor hem meer dan gewoon een echtgenote. Toch zet hij dit alles op het spel wanneer hij Marion Delorme (Ravel), een twintigjarige studente, in zijn praktijk krijgt nadat ze zwaar ten val kwam tijdens het skieën. Het meisje wordt een obsessie voor Jean. De wanhopige relatie tussen twee mensen die door het leven bedrogen werden. Het idee is niet slecht, maar qua uitwerking gaan we de onbeschaamde sentimentele toer op. Goede acteerprestaties en een vlotte enscenering kunnen het smartlappen-scenario van Lorenzi en Béatrice Rubinstein niet op een hoger niveau krikken. Voor de amateurs. Fotografie is van Jacques Guérin.

La débandade

1999 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1999. Komedie van Claude Berri. Met o.a. Claude Berri, Fanny Ardant, Alain Chabat, Claude Brasseur en Danièle Lebrun.

Het moest er van komen: een film over Viagra. Berri en Ardant spelen een al jaren gelukkig getrouwd paar dat in de problemen komt wanneer de man zich tot het potentieverhogende wondermiddel wil wenden. De komedie met prima acteurs, van de regisseur van onder andere het tweeluik Jean de Florette en Manon des sources, wil maar niet echt geestig worden. (RdL/VPRO Gids)

Himalaya - l'enfance d'un chef

1999 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/Zwitserland/Nepal 1999. Drama van Eric Valli. Met o.a. Thilen Lhondup, Gurgon Kyap, Lhakpa Tsamchoe, Karma Tensing en Karma Wangel.

De gerenommeerde Franse fotograaf Eric Valli geldt als een kenner van de Himalaya. Daar situeerde hij zijn eerste speelfilm. De oude Tinle leidde voorheen de yak karavaan die zout naar zijn bergdorp en vervolgens voor handel naar de dichtstbijzijnde markt vervoert. Wanneer hij hoort dat zijn zoon, die deze taak zou overnemen, dood is, komt Tinle in een lastig parket: hij wil het werk binnen de familie houden. Valli heeft duidelijk evenveel belangstelling voor het schitterende woeste landschap als voor de mensen: in alle kalmte brengt hij ze in beeld en geeft al doende een onsentimentele kijk op een voor westerlingen onvoorstelbaar universum.

Belle Maman

1999 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1999. Romantiek van Gabriel Aghion. Met o.a. Catherine Deneuve, Vincent Lindon, Mathilde Seigner, Line Renaud en Stéphane Audran.

Knappe S[KA1]ev[KA1]erine (Seigner) trouwt met Antoine (Lindon). Zij is al zwanger van hem, maar Antoine kan met zijn ogen niet van zijn schoonmoeder L[KA1]ea (Deneuve) afblijven. Op zijn trouwdag wordt hij verliefd op haar en zij blijkt ook niet ongevoelig voor haar schoonzoon. Sévérine die al haar hele leven geleden heeft onder het dominerende karakter van haar moeder, is tegen deze situatie dan ook niet opgewassen. Naarmate Antoine meer van haar verwijderd raakt, zoekt zij nieuwe liefdespaden. Een tamelijk vermakelijke relatiekomedie, die volledig gedomineerd wordt door een als vanouds schitterende Deneuve. Regisseur Aghion die het scenario samen met Danièle Thompson schreef, wekt de indruk steeds weer de grenzen van het fatsoen te willen overschrijden met platvloerse, seksistische grappen en situaties. Hij doorbreekt moeiteloos een aantal taboes zonder echter het publiek te choqueren. Een leuk niemendalletje vol onverwachte wendingen. Het camerawerk is van Romain Winding. Dolby Stereo.

Balzac

1999 | Drama, Historische film

Frankrijk/Duitsland/Italië 1999. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Jeanne Moreau, Fanny Ardant, Virna Lisi en Katja Riemann.

Prestigieuze en door de Académie Balzac hemelhooggeprezen biopic van Balzac concentreert zich vooral op zijn literaire activiteiten en de vrouwen in zijn leven. De schrijver van 'Eugénie Grandet', 'Le Père Goriot' en 'Le Colonel Chabert' die is begonnen als een mislukte zakenman, houdt van het leven, van luxe, van mooie kleren, en vooral van vrouwen. De 'lastigste' vrouw in zijn leven, is zijn moeder Charlotte-Laure (Jeanne Moreau). Zij beschouwt haar zoon als een nietsnut, een dromer en een mislukkeling. Balzacs eerste liefde, in 1820, is Madame de Berny (gespeeld door de Italiaanse actrice Virna Lisa), die 20 jaar ouder is dan hij. Zij is een soort moederfiguur die hem volop steunt in zijn literaire ambities. Balzac flirt ondertussen ook met de jonge Laure d'Abrantès (Katja Riemann). Maar zijn grote liefde was de getrouwde Poolse gravin Evelyne Hanska (Fanny Ardant). Het scenario van Balzac werd geschreven door Didier Decoin, die eerder tekende voor Le Comte de Monte Cristo en Les Misérables, tv-series waarin hoofdrolspeler Gérard Depardieu ook acte de présence gaf.

Serial Lover

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van James Huth. Met o.a. Michèle Laroque, Albert Dupontel, Elise Tielrooy, Michel Vuillermoz en Zinedine Soualem.

Claire nodigt drie mannelijke vrienden bij haar thuis uit om één van hen ten huwelijk te vragen. Aangezien de mannen ieder dachten een romantisch afspraakje met de vrouw te hebben en ze deze 'strijd' niet verwacht hadden, heeft dit aardig wat gevolgen...

Préférence

1998 | Drama

Italië/Frankrijk/Spanje 1998. Drama van Grégroire Delacourt. Met o.a. Jean-Marc Barr, Georges Corraface, Anna Galiena, Annie Girardot en Marisa Paredes.

Max (Corraface) komt na tien jaar eenzame opsluiting voor een crime passionnel uit de gevangenis. Niemand wacht hem op bij de poort, maar een mooie vrouw in een glanzende auto spreekt hem aan. Even later gaat Max een caf[KA1]e binnen. Als hij naar de toiletten in het souterrain gaat, ziet hij dezelfde vrouw telefoneren. Max die tien jaar geen vrouw meer in bed heeft gehad, weet met haar de seks te bedrijven - hij heeft geluk dat ze willig is, want de relatie met haar man is onbevredigend. Ze heet Mila (Galiena) en Max laat zijn telefoonnummer achter. Ze ontmoeten elkaar voor een volgend, nog hartstochtelijker rendez- vous in een hotel. Max wil weten waar ze woont, en zo ziet hij haar echtgenoot Simon (Barr). Hij is Max` jongere broer, die hij in geen tien jaar meer gezien had. Op een of andere manier zijn ze van elkaar afhankelijk, leren we uit flashbacks over hun jeugd en hun overleden moeder (Paredes). Ze stevenen op een onafwendbaar noodlot af dat eindigt als een Griekse tragedie. Debuterend regisseur Delacourt heeft heel wat ervaring als scenarioschrijver en heeft mogen meekijken over de schouder van bekende filmers, zoals Elie Chouraqui, Bertrand Tavernier, Mike Figgis en vele anderen, maar zijn regie is te aarzelend en de capabele cast levert niet de prestaties die ze hadden kunnen verrichten, geremd door het loodzware scenario van Delacourt, Mimmo Rafele en Carola Delacourt. Regisseur Delacourt heeft zich te veel uitgeleefd zonder zich te bekommeren om het kijkerspubliek en hiervan getuigt de rol van veterane Girardot als eenzame huishoudster Blanche, in een bijrol die er aan de haren is bij gesleept en waarmee Delacourt zichzelf vooral een plezier heeft gedaan. De verhaalelementen worden op de juiste manier gedoseerd zodat de dramatische spanning op zijn minst aanwezig is. De muziek van Bruno Coulais past wonderwel bij deze mislukte eersteling.

Le comte de Monte-Cristo

1998 | Avonturenfilm, Actiefilm, Historische film

Frankrijk 1998. Avonturenfilm van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Ornella Muti, Jean Rochefort, Pierre Arditi en Sergio Rubini.

Groots opgezette verfilming in vier delen naar het heldenepos van Alexandre Dumas dat in 1845 verschenen is. De Franse tv- kijker heeft er kennelijk na een aantal bioscoopverfilmingen nog niet genoeg van en wil telkens weer de helden uit de 19e eeuwse (Franse) literatuur zien herleven. De drang naar macho-helden, avontuurlijke ondernemingen en nobele gevoelens, die de gerechtigheid laten zegevieren tegen valsheid en gekonkel, lijkt onverzadigbaar. G[KA1]erard Depardieu wilde al twee decennia lang gestalte geven aan zijn Graaf van Monte-Cristo, alias Edmond Dant[KA2]es, Abb[KA1]e Busoni, Lord Wilmore en Vader Dant[KA2]es. Er kwam een gigantisch budget (miljoenen Euro`s), er werd een prestigieuze rolverdeling ingehuurd, men zorgde voor oogverblindende locaties (24 in totaal, waaronder de Franse volksvertegenwoordiging, het Gr[KA1]evin-museum, de kastelen van Nandy en Saussay, de opera van San Carlo in Napels en het eiland Malta, waar de vroeg-19e eeuwse haven van Marseille werd nagebouwd. Men liet vijfduizend kostuums maken en plaatste de miniserie van bijna zeven uur in 26 landen om de kosten weer terug te halen. De bezielende kracht van G[KA1]erard Depardieu moest de film dragen en tegelijkertijd leert de kijker de Depardieu-clan verder kennen: dochter Julie als Valentine de Villefort en zoon Guillaume als de jonge Edmond Dant[KA2]es. In het begin zien we Dant[KA2]es als de jonge kapitein ter zee, die ten onrechte wordt ingesloten in een fort op een eilandje, Ch[KA4]ateau d`If. Na twintig jaar in de kerker hebben zitten verkommeren, kan hij op miraculeuze wijze ontsnappen. Hij vindt een grote schat, vermomt zich als Monte-Cristo en gaat systematisch zijn vijanden opsporen, ontmaskeren en vernietigen. In Parijs rekent hij af met Baron Danglars (Aumont), Fernand De Morcef (Rochefort) en officier van justitie Villefort (Arditi). Ook op het amoureuze vlak laat Monte-Cristo zich niet onbetuigd. Italiaanse actrice Muti speelt zijn onfortuinlijke verloofde Mercedes, die hij later terugvindt. Franse coryfee[KA3]en maken hun opwachting: de zanger Moustaki als abb[KA1]e Faria in de kerker, 76-jarige Presle als Madame de Saint Meran en good-old- Brialy als vader Morrel. Het scenario is van Didier Decoin, een Prix-Goncourt-winnaar en voormalig hoofd drama van staatszender France 2. De handeling komt traag op gang met een aanvankelijk te gespannen Depardieu. Het zijn de schoften, Arditi en Rochefort, die vaak de show stelen. Halverwege krijgt men het beste gedeelte: het is ritmisch, hartstochtelijk, magisch met een Monte-Cristo die aarzelt tussen haat voor zijn vijanden, medelijden voor de onschuldigen en zijn liefde voor Mercedes. In het slot zien we bij de wedergeboorte van Dant[KA2]es de triomf van de liefde, zijn vergevingsgezindheid en zijn menselijkheid. Hoewel deze vierdelige film lang genoeg is om bijfiguren te ontwikkelen, komen ze te weinig uit de verf. De alom aanwezige en dominerende Depardieu moet het qua vertolking wel degelijk afleggen tegen zijn Monte-Cristo voorgangers Louis Jourdan (1961), Jean Marais (1954) en zelfs Robert Donat (1934) en... Richard Chamberlain uit de tv-film anno 1975. Of de Franse kijker het hiermede eens zal zijn, valt ten zeerste te betwijfelen, want toen de serie werd uitgezonden in het najaar van 1998 was het 's avonds stil in de straten en onmogelijk om mensen bijeen te krijgen voor bijeenkomsten en vergaderingen.

Déjà mort

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Olivier Dahan. Met o.a. Romain Duris, Benoît Magimel, Zoé Félix, Clément Sibony en Isaac Sharry.

Vanaf de eerste beelden is het duidelijk dat het om een zwartgallige liefdesgeschiedenis gaat. Drie jongeren, Andréa (Sibony), David (Magimel) en Romain (Duris) besluiten om een fotopersbureau op te richten, dat gespecialiseerd is in de erotische fotografie. Laure (Félix) wordt hun model en zij trekt in bij David en Andréa, die in een prachtige villa wonen. Als Laure en David met elkaar naar bed gaan, stort Andréa zich in de drugs en de alcohol. Het scenario is gebaseerd op de roman van Brett Easton Ellis. Het is een reis van tragische helden naar de zelfvernietiging en de film is niet zonder ambitie gemaakt. Helaas lijkt het allemaal toch meer op een muziekvideo met de daarbij behorende clichés inclusief het gemakzuchtige effectbejag dan een echte vertelling, die goed in elkaar zit. De dodelijk vermoeiende muziek van Bruno Coulais overheerst nodeloos het geheel, ondanks het feit dat de rolverdeling de emoties losmaakt door het niet aflatende geweld.

Don Juan

1998 | Romantiek, Avonturenfilm, Historische film

Frankrijk/Spanje/Duitsland 1998. Romantiek van Jacques Weber. Met o.a. Jacques Weber, Michel Boujenah, Emmanuelle Béart, Penélope Cruz en Ariadna Gil.

De onverschrokken rokkenjager-edelman Don Juan (Weber) trekt met zijn trouwe bediende Sganarelle (Boujenah) begin 1600 door Spanje. Zonder enige wroeging doodt hij zijn vijanden en verleidt de vrouwen, waarop hij zijn oog laat vallen, zonder zich achteraf te bekommeren om hun gevoelens. Hij heeft Elvire (B[KA1]eart) van het klooster naar de sponde gelokt en daarna heeft hij haar vergeten. Elvire voelt zich gekrenkt en hitst haar broers op om de achtervolging van Don Juan inzetten en haar eer te wreken. Intussen belooft Don Juan afzonderlijk aan twee dorpsschonen, Mathurine (Cruz) en Charlotte (Gil), met hen te trouwen. Hun hoofd is zodanig op hol gebracht dat ze om hem gaan vechten. Nadat Don Juan met beiden de liefde bedreven heeft, vertrekt hij weer met de noorderzon. Dit kan natuurlijk niet eeuwig voortduren. Als Don Juan opnieuw Elvire ontmoet, heeft zij hem al afgeschreven, maar hij is en blijft onverbeterlijk en begrijpt het pas als het te laat is. Het scenario is van debuterend regisseur en hoofdrol Weber naar het blijspel uit 1665 Don Juan van Molieère, die in werkelijkheid Jean-Baptiste Poquelin heette. Het is een zeer vrije bewerking geworden, waarin Weber zijn rol op maat heeft gemaakt. De film is oppervlakkig en biedt niets nieuws, maar het camerawerk van Jose Luis Alcaine is verschrikkelijk mooi en de dames zijn stuk voor stuk heel aantrekkelijk, hetgeen niet van Weber opgemerkt kan worden. Boujenah geeft misschien wel de beste rol weg. Kostuums van Sylvie de Segonzac. Dolby Digital.

Deux flics : Les revenants

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Laurent Heynemann. Met o.a. Daniel Ceccaldi, Pierre Cassignard, Brigitte Chamarande, Hubert Saint-Macary en Marie Henriau.

In Parijs wordt een voetbalstadion op commando-wijze overvallen door vier gemaskerde kerels. Julien Bradier (Ceccaldi) en zijn jonge partner Antoine Achard (Cassignard) worden met het onderzoek belast. Voor Julien is het zeker geen routineklus. Twintig jaar geleden werd zijn zoon, bij een gelijkaardige overval, gedood. Hij heeft het gevoel dat dezelfde gangsters zijn teruggekeerd en opnieuw hebben toegeslagen. Een niet bijster originele policier met het typische team: de oude brombeer en zijn overmoedige jonge collega. Alleen mist de film de actie en de knipoogjes van een LETHAL WEAPON en gaat het na een tijdje vervelen. Als pilot-film voor een nieuwe Franse tv-serie gaat het er weinig genuanceerd aan toe en er zal nog veel moeten gebeuren om de volgende afleveringen aantrekkelijker te maken. De twee hoofdacteurs hebben zeker het talent om er iets van te maken, maar dan hebben ze beter materiaal nodig dan het scenario dat hen overhandigd werd door Alain Moreau (die de reeks bedacht), Jean- Claude Baillon, Christophe Flamand en Pierre Tisserand. Fotografie is van Jean-Claude Saillier.

Une fille è papas

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Pierre Joassin. Met o.a. Christophe Malavoy, Christian Charmetant, Julie Voisin, Caroline Tresca en Grace de Capitani.

Sentimentele Frans-Belgische zedenkomedie over zakenman Bertrand (Malavoy) die zijn job opzegt en precies dan te horen krijgt dat zijn vriendin Elisabeth (Tresca) voor zaken naar Argentin[KA3]e vertrekt. Zij vertrouwt hem haar vijftienjarige dochter Cl[KA1]emence (Voisin) toe. Bertrand moet algauw de hulp inroepen van de vader van het meisje, de artiest Patrick (Charmetant), die samenwoont met actrice Sophie (de Capitani). Het pubermeisje is in de wolken met haar twee vaders en het ontbreken van haar strenge moeder. Zij kan nu rustig haar vriendje ontmoeten en fuiven organiseren in haar flat. Typisch Franse boulevardkomedie, geschreven door Jean-Claude Islert en Pierre Clin-Thibert. Leuke snoet Voisin speelt een schat van een adolescente en de twee vaders zetten hun beste beentje voor.

Mireille et Vincent

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Julie Judd, Mathieu Delarive, Patrick Préjean, Andréa Ferréol en Gérard Victor.

Als decorateur van een rondreizend toneelgezelschap arriveert Dass (Delarive) in het dorpje Saint-R[KA1]emy-de-Provence om er de zomerfeesten op te fleuren. Hij ontmoet een knap meisje dat hem obsedeert ook al brengt dit hem in conflict met de matador van de streek, een macho die denkt dat elke meid voor hem valt. De hoofdacteur heeft het gezelschap in de steek gelaten en Dass, die de rol uit zijn hoofd kent, weigert hem te vervangen. Tot blijkt dat het meisje (Judd) de titelrol zal spelen in Mireille van Frédéric Mistral. Dan is hij maar al te gretig om haar 'Vincent' te zijn. Maar al vlug vervaagt bij beiden de grens tussen heden en verleden, tussen droom en realiteit. Een erg lyrische bewerking van het stuk van Mistral, een soort Provinçaalse Romeo & Juliet. Het uitgangspunt is goed gevonden, maar dat maakt nog geen goede film van een lang gerokken, vervelend scenario, geschreven door Lorenzi en Marcel Jullian. Ook de mooie fotografie van Jacques Guérin kan de film niet redden.

Les héritiers

1997 | Drama, Misdaad, Historische film

Frankrijk 1997. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Richard Anconina, Christopher Thompson, Anna Falchi, Florence Darel en Stéphane Guerin-Tillie.

Epos in drie delen, gesitueerd in Marseille. In 1945, kort na de Bevrijding, zijn Nic Savona (Anconina) en Vito Montese (Thompson) zonen van twee onderwereld-figuren die v[KA1]o[KA1]or de oorlog de stad in hun greep hadden. Nu zijn Nic en Vito allebei wees en berooid, maar vastbesloten te slagen in het leven, zoals dat heet. Zij nemen een club over van de gangster Baldoni (Solli) en zijn beiden verliefd op de mooie Sophie (Falchi), die echter trouw blijft aan haar studentje G[KA1]erard (Guerin-Tillie), maar die door ons duo naar Vreemdelingenlegioen wordt versast. Volgt een clan-oorlog tussen enerzijds Nic en Vito en anderzijds de bende van Guerucci (Oumansky). Nic en Vito trekken aan kortste eind, moeten naar Itali[KA3]e uitwijken, waar ze geholpen worden door Don Salvatore (Fiorentini), een ex-vriend van Nic`s vader. In Itali[KA3]e worden onze vrienden opgejaagd door drugsbaron Armando (Sbragia), die zich ook meester tracht te maken van Sophie. Tenslotte keren Nic en Vito, die halfbroers blijken te zijn, naar Marseille en hun bende terug. Zij worden er gearresteerd door politiecommissaris Bonnard (Brialy), die hen al jaren op de hielen zit. Hij biedt hen een transactie aan: in ruil voor hun vrijheid moeten zij Guerucci elimineren. Mooi in beeld gebracht tijdsbeeld in de vorm van een mengsel van gevechten- emoties- afrekeningen. Scenario van Sergio Donati bevat aardig wat zwakke momenten, de lotgevallen van ons trio (Nic, Vito en Sophie) met Napoliteinse mafia zijn chaotisch en ongeloofwaardig, haast karikaturaal. Tandem Anconina-Thompson functioneert daarentegen perfect. Schrandere muziek van Bruno Coulais.

Le juge est une femme : Drôle de jeu

1997 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1997. Drama van Daniel Vigne. Met o.a. Florence Pernel, Jean-Pierre Kalfon, Frédéric Diefenthal, Dominique Guillo en Delphine Zentout.

In de buurt van Versailles wordt het afschuwelijk verminkte lijk gevonden van een adolescent, afgemaakt met messteken. Het lichaam ligt vlakbij de verblijfplaats van Fran[KA10]cois Gerbault (Kalfon), een aan lager wal geraakte leraar filosofie. Onderzoeksrechter Florence Larrieu neemt het onderzoek ter harte, temeer daar Gerbault vroeger haar leraar was en deze een belangirjke rol heeft gespeeld in haar beroepskeuze. Ook al is er geen enkele andere verdachte, toch kan ze moeilijk aannemen dat deze man zover gezakt kan zijn in het leven. Goedgemaakte dramatische politiefilm zonder veel inspiratie of diepgang. Kalfon steelt moeiteloos de show als de intelligente clochard. Daniel Saint Hamont en Thierry Jonquet schreven het scenario en achter de camera werd plaatsgenomen door Flore Thulliez. Geschikt voor een avondje tv-(ont)spanning voor wie niet wil nadenken. Stereo.

Le dernier été

1997 | Drama, Biografie, Oorlogsfilm

Duitsland/Frankrijk 1997. Drama van Claude Goretta. Met o.a. Jacques Villeret, Catherine Frot, Jean Davy, Hanns Zischler en Jean Dautremay.

Georges Mandel (Villeret) is een toegewijde Franse journalist en deput[KA1]e (kamerlid) uit de Gironde (Bordeaux en omgeving) die er omstreeks 1935 in slaagt om als jood Minister van Posterijen te worden. Hij maakt zich niet erg geliefd omdat hij het postwezen reorganiseert van een log bureaucratisch apparaat naar een publieksvriendelijke dienstverlening. Hij strijdt tegen het opkomende fascisme, maar ondanks de bescherming die hij heeft van Georges Clemenceau, wordt hij enorm tegengewerkt in het parlement. Bij het uitbreken van WO II (1939-44) kan hij niet op een voorkeursbehandeling rekenen, al wilde Churchill de `Allereerste Franse verzetsstrijder` tegen Hitler in 1940 naar Engeland halen. Mandel wilde echter zijn land ter plekke blijven dienen. Zo werd hij het eerste kamerlid dat door de met de nazi`s collaborerende fascistische Vichy-regering van P[KA1]etain gearresteerd werd. Aangrijpend drama waarin de mens belangrijker is dan het aanstormende, gruwelijke oorlogsgeweld. Villeret schittert in zijn vertolking van de legendarische politicus die in juli 1944 (één maand voor de bevrijding door generaal De Gaulle) op laffe wijze door de militie van Vichy vermoord werd. Knap uitgewerkt scenario van Jean-Michel Gaillard die zich baseerde op de biografische roman Georges Mandel: le Moine de la Politique van Nicolas Sarkozy, voormalige Minister van Begroting en de derde man in de Gaulistische partij, RPR. Het camerawerk is van Dominique Brenguier.

L'enfant des Terres Blondes

1997 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Jean Yanne, Veronika Varga, Lucie Barret, Julien Rivière en Hervé Pierre.

In 1944 vallen enkele Duitsers binnen in een schuur waar H[KA1]el[KA2]ene (Varga) en Mathieu (Citti) in het stro liggen. Mathieu wordt genadeloos afgemaakt en H[KA1]el[KA2]ene verkracht. Tien jaar later wordt de tienjarige Vincent (Rivi[KA2]ere) uit het weeshuis gehaald door Gustave (Pierre), de pachter van Terres Blondes, die op het punt staat te trouwen met H[KA1]el[KA2]ene, die na haar oorlogservaren stom is achtergebleven. Het weerzien van moeder en zoon is niet bepaald hartelijk. Ook in het dorp laaien haatgevoelens weer op, want Vincent is voor hen het symbool van de gehate nazi`s. Op school wordt de jongen gepest. De enige waarmee hij vriendschap sluit is het kleindochtertje van C[KA1]elestin (Yanne), de burgemeester, een oude norse man die Gustave en Hélène niet bepaald op handen draagt. Ondertussen sterft de eigenares van Terres Blondes en Gustave dreigt zijn land te verliezen als hij niet over de brug komt met de aankoopsom. Een drama van onverdraagzaamheid en onbegrip, gesitueerd in het landelijke zuid-west Frankrijk. Het lijkt misschien allemaal wat overdreven nu, maar wie de naweeën van WOII kent zal best in het verhaal kunnen geloven. De acteurs leveren goed werk af, vooral de kleine Rivière als Vincent. Niermans, Béatrice Rubinstein en Alain Le Henry baseerden het scenario op de roman van Christian Signol. Fotografie is van Bruno Privat.

Jeunesse

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Noël Alpi. Met o.a. Jérémie Covillault, Sonja Codhant, Blandine Lenoir, Nicolas Koretzky en Bernard Le Coq.

VV.

Flammen in Paradies

1997 | Drama, Avonturenfilm

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Markus Imhoof. Met o.a. Élodie Bouchez, Laurent Grévill, Bruno Todeschini, Svetlana Shönfeld en Sylvie Testud.

1912. Juliette (Bouchez, in de exportversie heet ze Georgette) verveelt zich, hoewel ze pas getrouwd is met Philipp Braun (Todeschini), de zoon van een rijke fabrikant. Tijdens een zeereis op een lijnboot ontmoet ze een jonge vrouw, Esther (Testud), die in de derde klasse op weg is naar Brits- Voorindi[KA3]e (tegenwoordig India) om zich bij haar toekomstige echtgenoot te voegen, die ze alleen kent van een foto. Hij heet Gustav (Gr[KA1]evill), is predikant en onlangs weduwnaar geworden. Esther aarzelt zeer of ze nog wel wil en Juliette haalt haar over om zich door haar te laten vervangen. Juliette treft Gustav in totale ontreddering aan over zijn taboerelatie met Hosannah (Naïr) en zijn gedrevenheid om de Indiërs zijn geloof op te leggen. Juliette als de onechte Esther maakt de situatie nog erger door vijandige gevoelens op te roepen als Gustav ontdekt dat ze niet bidden kan, en als huwelijksgeschenk een jonge slaaf vrij te kopen, waardoor de Indiërs in opstand komen. Als Philipp en de ware Esther komen opdagen zijn Juliette en Gustav gevlucht, terwijl het dorp veranderd is in een rokende puinhoop. Dit op zijn zachtst gezegd exotische avontuur is verschrikkelijk pretentieus en staat bol van beelden met ondergaande zonnen en passerende kuddes met olifanten. Om bij de kijker de algehele verontwaardiging op te laaien die nu eenmaal bij dit soort dik melodrama voor de thuisbuis hoort, zit er verder het nodige portie anti-kolonialisme in, zodat we geen kwaad geweten zullen overhouden. Het scenario van regisseur Imhoof, Judith Kennel en Jacques Akoti is hoogst onwaarschijnlijk, ondanks alle goede bedoelingen om realistisch te zijn en biografische elementen erin te verweven; bovendien wordt het niet gered door het middelmatige spel van de hoofdrollen. Het camerawerk is van Lukas Strebel.

Combat des fauves

1997 | Thriller

België/Frankrijk/Duitsland 1997. Thriller van Benoît Lamy. Met o.a. Richard Bohringer, Ute Lemper, Papa Wemba, Jacqueline Nicolas en Roland Depauw.

Charles Cuvelier (Bohringer) is vijftig. Hij heeft goed geboerd in de reclame en meent dat hij zich een chique flat veroorloven kan. Hij reageert op een advertentie waarin een dergelijk appartement voor een `vrijgezel zonder hond` te huur wordt aangeboden. Hij gaat naar het opgegeven adres, neemt de lift. Hij blijft steken tussen de derde en vierde verdieping. De mysterieuze, maar knappe eigenares (Lemper) weigert hem te bevrijden. Ze plaagt, verleidt en daagt hem uit via de tralies van de liftkooi, echter zonder romantische bijbedoelingen. Ze laat hem, een keiharde yup, op het hoogtepunt van zijn carrière, herboren worden. De wisselwerking tussen man en vrouw worden op een vrij onconventionele manier gebracht. De kijker krijgt helaas slechts vage noties van wat er eigenlijk allemaal gebeurt, zodat hij zich bij dit kat-en-muis spelletje niet betrokken voelt. Een spel van metaforen, maar de opbouw en ontknoping zijn ontgoochelend. Lamy is duidelijk nog geen Roman Polanski, want die zou de hartstocht uit de roman Combat des fauves au crépuscule van Henri-Frédéric Blanc beter op het filmscherm hebben laten exploderen. Het scenario van Lamy en Gabrielle Borile is daarvoor veel te slap. Het camerawerk is van Charlie Van Damme.

Vice vertu et vice versa

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Françoise Romand. Met o.a. Florence Thomassin, Anne Jacquemin, Marc Lavoine, Serge Dupire en Curtis Efoua Ela.

Alice Mercier (Jacquemin) en Barbara Franklin (Thomassin) zijn buren en lijken uiterlijk op elkaar. Verder zijn ze complete tegenpolen. Alice is een werkloze schrijfster die financieel aan de grond zit, waardoor ze de voogdij over haar zoontje dreigt kwijt te raken. Barbara is een eenzame ex-callgirl die achtervolgd wordt door haar verleden. Ze hebben geen contact met elkaar totdat Barbara op een avond de sleutels van haar appartement vergeten is. De twee worden dikke vriendinnen, maar de trotse Alice weigert geld of hulp van Barbara, die onwaarschijnlijk veel contacten lijkt te hebben. Op een dag besluiten ze van identiteit te wisselen voor een sollicitatiegesprek van Alice. Dit heeft even indringende als onverwachte gevolgen. Leuk gebracht portret van twee vrouwen die overhoop liggen met het leven. De twee hoofdrollen schitteren, terwijl de twee mannen die ze ontmoeten (zanger Lavoine en Dupire) niet in hun schaduw kunnnen staan. Het scenario van Charles Staub en regisseur Romand naar een verhaal van Alain Riou is niet erg waarschijnlijk, maar wel lekker ontspannend, ondanks een wat lang uitgesponnen start. Het camerawerk is van Mario Barroso.

Pardaillan

1996 | Avonturenfilm, Actiefilm, Komedie

Frankrijk 1996. Avonturenfilm van Edouard Niermans. Met o.a. Jean-Luc Bideau, Guillaume Canet, Garance Clavel, François Berléand en Marcel Bozonnet.

De adellijke Pardaillan (Bideau) en zijn avontuurlijke zoon Jean (Canet) leven onder armoedige omstandigheden in Parijs rond 1750. Het is een tijd, waarin corruptie en misdaad hoogtij vieren. Jean staat steeds paraat om het onrecht te bestrijden. Zijn hoofd slaat op hol als hij de mooie Lo[KA3]ise (Clavel) ontmoet, maar zijn geluk is van korte duur, want zij verdwijnt zonder een spoor achter te laten. Tot zijn grote verbazing ontdekt hij dat zijn vader achter deze verdwijning zit en hij laat niets onverlet om haar terug te vinden. Een wanhopige poging om de ontspannende Franse mantel-en-degen-films uit de jaren 1950 te doen herleven, maar het resultaat is slechts een flauw afkooksel. Bideau wordt nooit een personage dat je aanspreekt en van wie je houdt, terwijl Canet is in de verste verte niet lijkt op Jean Marais, de grote Franse ster van dit genre. Het scenario van Michel Leviant, Sarah Leviant, Niermans en Michel Zevaco sleept zich bovendien voort met de snelheid van een gewond schildpad. Het was de bedoeling een tv-serie te maken rond het personage van Pardaillan, maar het bleef bij deze eenmalige productie. Opgenomen in Tsjechië door cameraman Guillaume Schiffman.

Microcosmos

1996 | Documentaire

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1996. Documentaire van Marie Pérennou en Claude Nuridsany.

Een lieveheersbeestje dat een hapje verschalkt, een parade van rupsen, een spin die een slachtoffer in kleverige draden wikkelt, parende slakken, ontelbare ijverige mieren die samen een hoop creëren... Zet een camera op een grasveld en je blijft kijken naar al die kleine beestjes die we doorgaans negeren of maar lastig vinden. De Franse makers van Microcosmos hadden jaren nodig om de juiste apparatuur te ontwikkelen waarmee ze de wondere wereld van insecten van heel dichtbij konden observeren. Het resultaat, zonder tekst maar wel met geluidseffecten en muziek, is verbluffend en adembenemend.

Les liens du c[KA21]ur

1996 | Historische film, Drama

Frankrijk 1996. Historische film van Josée Dayan. Met o.a. Tchéky Karyo, Florence Darel, Christopher Thompson, Caterine Wilkening en Julie Depardieu.

Het Britse plattelandsdorpje St.Martin in de 19e eeuw. De handwever Silas Marner (Karyo) wordt ten onrechte beschuldigd van diefstal en uit het dorp verbannen. Hij vindt onderkomen op een van de landerijen van Baron Godfroy (Thompson). Hier ontdekt hij dat Godfroy de vader is van de zesjarige Eppie (Serre), het onechtelijk kind van Melanie (Wickering). Het meisje aanbidt Silas alsof hij haar vader was. Een Franse bewerking van een typisch Britse literaire klassieker. Ondanks het feit dat Karyo een knap staaltje acteertalent weergeeft kunnen de Fransen toch onmogelijk die Britse Victoriaanse sfeer recreëren die uit de roman straalt. Je kan beter de Engelse versie uit 1985 met Ben Kingsley in de titelrol bekijken. Bernard Revon, Juliette Weiler en Eric & Christian Watton bewerkten de roman Silas Marner van George Eliot. Mooie fotografie van Romain Winding. Een prestige product dat niet aflevert wat het belooft.

La mère de nos enfants

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Stéphane Freiss, Sophie Broustal, Antoine Duléry, Deborah Epstein en Pascale Roberts.

St[KA1]ephane (Freiss) en Romain (Dulery) zijn twee alleenstaande vaders die onder hetzelfde dak wonen. Ze hebben allebei kinderen van dezelfde vrouw, L[KA1]ea (Broustal), die hen beiden in de steek liet kort na de geboorte van de kinderen. Nooit hoorden ze nog iets van haar en ze leven beiden met de herinnering aan hun liefde. De verrassing is dan ook groot wanneer Léa, na zeven jaar afwezigheid, eensklaps weer voor de deur staat. Een dramatische komedie met een onderwerp dat iets te geforceerd is om aanvaardbaar te blijven. De acteurs doen zeker hun best, maar ze slagen er niet in om de sprankelende frisheid die dit soort films moet hebben op het scherm tot leven te doen komen. Alain Layrac en Serge Meynard schreven het onevenwichtige scenario, dat door Jacques Guérin in beelden werd omgezet.

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

L'orange de Noël

1996 | Drama, Historische film

Frankrijk 1996. Drama van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Sophie Aubry, Jean-Yves Berteloot, Lys Caro, Paul Le Person en Françoise Giret.

In september 1913 wordt de jonge onderwijzeres C[KA1]ecile (Aubry) aangesteld in een dorpje in de Beneden-Corr[KA2]eze. Hier stuit ze echter op het onbegrip en vijandschap van de dorpelingen, die weigeren het nut in te zien van de schoolplicht. Alle handen, hoe klein ook, zijn nodig op het land. C[KA1]ecile gaat van boerderij tot boerderij om kinderen te ronselen voor haar schooltje. Een van haar leerlingen is Malvina (Caro) die door iedereen, zelfs haar familie, als achterlijk beschouwd wordt. Enkel Cécile begrijpt dat het meisje erg intelligent is. Een sfeervol beeld van de moeilijkheden die men had in de pioniersjaren van de schoolplicht om geïsoleerde bevolkingsgroepen ertoe aan te zetten hun kinderen te laten studeren. Dit universele thema wordt indringend uitgewerkt en uitstekend gespeeld door Aubry. Het scenario van Béatrice Rubinstein en Lorenzi is gebaseerd op een roman van Michel Peyramaure. Fotografie van Jacques Guérin. Nicam Stereo.

J'ai rendez-vous avec vous

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Laurent Heynemann. Met o.a. Mireille Darc, François Berléand, Didier Flamant, Gérard Sety en Gisèle Casadesus.

Agn[KA2]es (Darc) is presentatrice van het programma [KL]Rendez-vous[KLE]. Tijdens een rechtstreekse uitzending wordt ze aangeklampt door een oude man, Pierre Leduc (Sety). Deze lijdt aan kanker en voelt zijn einde naderen. Hij smeekt haar zijn dochter op te sporen die op het eind van WOII spoorloos verdwenen is. Samen met haar producer Serge (Berléand) besluit Agnès de man te helpen. De kijkers werken gewillig mee en de uitzending haalt recordcijfers. Dan ontdekt Agnès dat de man die zich voor Leduc uitgeeft een beruchte oorlogsmisdadiger was die zijn identiteit veranderde in deze van een weerstander die hij vermoordde. Aangrijpend drama over het dilemma van een presentatrice die voor zich moet uitmaken of ze een collaborateur moet helpen, terwijl de ouders van haar man gedeporteerd werden. Sterke rol van Darc maakt de film zeker bekijkenswaardig. Scenario is van Frédéric Krivine. Achter de camera stond Dominique Brabant.

Sixième classe

1995 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Stora. Met o.a. Véronique Genest, Line Renaud, Gérard Séty, Clément van den Bergh en Elisabeth Vitali.

Oktober 1952 op het Franse platteland. De vakantie is voorbij. De tienjarige Aur[KA1]elien Bertrand (Van den Bergh) moet terug naar school. Zijn moeder Simone (Genest) is dokter en heeft weinig tijd voor hem en zijn vader Michel (Dul[KA1]ery) is naar Parijs om er werk te zoeken en een huis in orde te maken voor zijn gezin. Om dit gebrek aan affectie goed te maken heeft de jongen zich terug getrokken in een fantasie wereld. Tot op de dag dat hij een oud koppel ontmoet, Mr. en Mme Cotelle (Séty en Renaud), die hem liefdevol opnemen en zijn leugens geloven. Zijn moeder vertelt hij dat hij de tijd bij een vriendje doorbrengt. Knap stukje kinderpsychologie verwerkt tot een boeiende film. Van den Bergh is een hartveroverende revelatie en Renaud en Séty als het oude koppel zijn schitterend. Zelden werd het gevoel van gebrek aan liefde zo warm in beeld gebracht. De tijdssfeer werd optimaal gebruikt. Goed opgebouwd scenario van Stora en Claudine Vergnes. Gérard De Battista hanteerde de camera.

Pigeon volé

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Mehdi Charef. Met o.a. Philippe Léotard, Amandine Boyadjian, Christiane Cohendy, Agnès Garreau en Marianne Epin.

Léotard was ooit een succesrijke clown, maar nu hij ouder wordt tracht hij wat geld te verdienen op de markt van Marseille als vuurspuwer. Wanneer hij na een trieste voorstelling zijn boeltje bijeenraapt wordt hij geobserveerd door een kleine jongen, Boyadjian. Deze wijkt niet meer van zijn zijde, ook niet wanneer de oude man zijn zwijgzame metgezel wil afzetten aan de school waarvan het adres in zijn vest genaaid is. Een jongen die nog alles van het leven te verwachten heeft, maar die weinig hoop koestert in de toekomst en een man wiens leven naar zijn einde loopt en die op een rijk verleden kan terugblikken, helpen elkaar aan nieuwe levenslust. Léotard is schitterend in zijn rol en de kleine Boyadjian is hartveroverend. Het scenario van Charef zelf is niet steeds even boeiend, maar laat een goede indruk na. Fotografie van Romain Winding. Formaat 16/9.

Les cinq dernières minutes : Le dessous des cartes

1995 | Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1995. Mysterie van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Marie-Catherine Conti, Antoinette Moya en Paul Barge.

Madame Morgane Darmont (Conti), een helderziende, die zich in Parijs een zekere faam heeft verworven, wordt vermoord. De commissaire Massard (Santini) gaat op onderzoek in het wereldje van het occultisme. Deze aflevering houdt zich aan de principes van de reeks. Naast het gewone onderzoek word je als kijker nauwelijks wat wijzer over kaarten leggen, astrologie, numerologie en andere helderziende toestanden. Santini, intussen al sinds vier jaar commissaire Massard, doet ontroerende pogingen om het personage van de strenge smeris wat menselijker te maken. Het scenario is van Colette Djidou. Het camerawerk is van Jacques Guérin. Aflevering nummer 71 van totaal 82. Mono.

Le nid tombé de l'oiseau

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Michèle Laroque, Rufus, Jean-Marie Winling, Elisabeth Margoni en Catherine Alcover.

Na een ongeluk met haar mobylette ligt Julie Savigneau (Regnier) die nog maar pas achttien is, in het ziekenhuis. Ze is in coma. Er is een complicatie. Julie blijkt al vijf maanden zwanger en de foetus is in prima gezondheid, terwijl de moeder een maand later klinisch dood verklaard wordt na een fatale hartaanval. De zwangerschap is dan al zes maanden, twee weken en vijf dagen gevorderd. De specialisten, ouders en de vader komen met elkaar in botsing. Er is onenigheid tussen partijen die menen dat het kind gered moet worden, terwijl de anderen vinden dat een kind niet geboren kan worden uit een moeder die overleden is. De vader Thomas Perrot (Bayle) is 24 en studeert voor architect; hij bevond zich ten tijde van het ongeluk in het buitenland. Er worden heel wat prangende vragen gesteld in dit indringende, ethische drama. Is ongeboren leven onaantastbaar? Moet een ongeboren kind met zijn moeder sterven of heeft het recht op het leven, waardoor de moeder kunstmatig in leven gehouden wordt tot het zo ver is dat het geboren kan worden? Het scenario van Chantal Renaud en Michel Boisrond, naar een verhaal van Boisrond, is gebaseerd op een ware gebeurtenis, die (in 1988) ook de pers haalde - ook bij ons. De film is iets te gedramatiseerd en te geromantiseerd, maar Rufus en Margoni zijn uitstekend als Emile en Mariette, de ouders van Julie. Anne Khripounoff stond achter de camera. Formaat 16:9.

La rivière Espérance

1995 |

Frankrijk 1995. Josée Dayan. Met o.a. Manuel Blanc, Carole Richert, Claire Nebout, Pascal Greggory en Jean-Claude Drouot.

Tv-fresco in negen delen, naar de gelijknamige trilogie van Christrian Signol, met centraal het leven en de vele dramatische gebeurtenissen van een familie van binnenvaartschippers op de Dordogne, in de tweede helft van de 19e eeuw. Liefde, passies, haat, ambities, hoop, mislukkingen, menselijk lijden en min of meer avontuurlijke ondernemingen vormen de ingredi[KA3]enten van een familiekroniek [KA2]a la Fran[KA10]caise. De handeling begint in het jaar 1832 wanneer de dertien-jarige Benjamin Donnadieu (Wiik), net als zijn vader en grootvader, met een sleepboot hout gaat vervoeren van de bovenloop van de Dordogne naar de laagvlakte - precies te zijn van Souillac naar Libourne. De jongen hoopt later onder de knoet van Ars[KA2]ene Lombard (Verley), de grote baas, en voor eigen rekening te kunnen varen. Zeven jaar later slaagt de inmiddels volwassen Benjamin (nu gespeeld door Blanc) erin een nieuwe afzetmarkt voor het hout te vinden. De toekomst ziet er stralend uit en Benjamin stapt fier in de voetsporen van zijn vader. Hij heeft ook een `verboden` relatie met Marie Paradou (Richert) en hij wordt weggestuurd voor een harde opleiding bij de marine. De zwangere Marie is wanhopig en twijfelt tussen haar liefde voor Benjamin en een verstandshuwelijk (met materi[KA3]ele zekerheid) die de notarisklerk Alexandre Duthil (Gr[KA1]eggory) haar en haar kind kan bieden. Benjamin gaat zich later met het vervoer van ondermijnende republikeinse geschriften bezighouden. Een gepland trac[KA1]e van de spoorlijn tot Souillac betekent een nekslag voor de schippers. Opvallend mooie landschappen van de P[KA1]erigord, Corr[KA2]eze en vooral van de Dordogne maken dit lange epos van de Isra[KA3]elische generaalsdochter Dayan (zij speelt zelf een rolletje) het volgen waard. Zij liet zich duidelijk inspireren door het oeuvre van John Ford. Bij het geheel kwamen negentig acteurs, honderd figuranten en een technische ploeg van 45 personen te pas. Scenaristen zijn Jean- Pierre Sinapi en Daniel Tonachella, die eerder al voor de tv de hit JALNA maakten. Drouot - van oorsprong een Belg en waar is de tijd van THIERRY LA FRONDE, Frankrijks populairste serie! - is een robuuste vijftiger, de familiepatriarch Victorien en vader van Benjamin, met madame Depardieu als zijn tv-echtgenote Elina.

L'instit : L'angélus du corbeau

1995 | Drama, Familiefilm

Zwitserland/Frankrijk 1995. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Gérard Klein, Laura Favali, Raoul Billerey, Marc Betton en François Levantal.

Als invallende onderwijzer Victor Novak (Klein) in het dorpje Larsac in de C[KA1]evennes aankomt, zijn de bewoners bezig met de voorbereidingen voor het vijftigste bevrijdingsfeest (8 mei 1945). De herdenking staat in het teken van de vergeving. Duitsland maakt een groots gebaar: de schenking van een nieuwe angelus, de klok die driemaal daags oproept voor het gebed, die indertijd door de SS werd vernietigd. Frankrijk was in die oorlog verdeeld in een `vrij` deel dat collaboreerde met de nazi- bezetter en een deel dat onder militair gezag zuchtte. Er is toen veel onrecht geschied. In het dorp werd tijdens de bevrijding op genadeloze wijze afgerekend met iedereen die van medewerking met de vijand werd verdacht. Daarbij zijn grove, onherstelbare fouten gemaakt. Een schrijver van anonieme brieven (in Frankrijk is dat de beruchte 'corbeau') wil dit aan de grote klok hangen, waardoor opnieuw de gemoederen hoog zullen oplaaien en er twist en tweedracht komt. Voor Novak is dit een goede gelegenheid om de kinderen in te lichten over het verleden. Deze aflevering is een buitengewoon sterk buitenbeentje in de nogal zwakke reeks. Goed opgebouwd, gedegen vertolkt en een realistische benadering van de pijnlijke problemen van collaboratie en de daaropvolgende zuivering waarvan vijftig jaar later de gevolgen nog steeds voelbaar zijn. Het scenario is van Alain Scoff en Didier Cohen. Het camerawerk is van Dominique Brabant.

Cœur de cible

1995 | Misdaad

Frankrijk 1995. Misdaad van Laurent Heynemann. Met o.a. Francis Huster, Marianne Basler, José Garcia, Jean-Yves Berteloot en Aladin Reibel.

Vanessa Wenger (Basler) is directrice van een bedrijf dat kijkonderzoeken verricht. Ze ontvangt anonieme dreigbrieven. Commissaris Beaudrillard (Huster) is een man die van literaire verfilmingen en abstracte kunst houdt en een hekel heeft aan Amerikaanse politieseries. Hij wordt belast met het onderzoek. Hij maakt kennis met een wereldje dat hij nog niet kende. Hij ontdekt dat het milieu van de tv-productie zijn eigen regels kent. Hij neemt de zaak bloedernstig want er zijn inmiddels twee vrouwen vermoord. Beaudrillard die verband ziet tussen de twee moorden en kijkcijfers, heeft algauw twee verdachten op zijn lijstje staan: de ex van Vanessa en haar broer die in de tv- wereld zijn slag wil slaan. Een intelligente satire over de Franse audiovisuele bedrijfstak waarin heel wat bekende (tv- )gezichten een rol spelen. Het scenario is van niemand minder dan Bernard Pivot die een boekenprogramma heeft op de Franse tv. Hij weet natuurlijk heel goed, waarover hij het heeft. Zijn inktzwarte humor spaart dan ook niemand. De volgende persoonlijkheden spelen zichzelf: Ivan Leva[KA3]i (voormalig directeur van Frankrijk`s omroep nummer een: France Inter), voornoemde Bernard Pivot, Bruno Masure (presentator van het journaal op tv-zender France 2), Danièle Evenou, Claude Jean-Philippe, Philippe Gildas, Claude Serillon, Pierre Tchernia, Jérôme Bonaldi en Elise Lucet. Camerawerk van Robert Alazraki. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Adultère, mode d'emploi

1995 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1995. Komedie van Christine Pascal. Met o.a. Richard Berry, Karin Viard, Emmanuelle Halimi en Vincent Cassel.

Toen Pascal haar vijfde film ging draaien, moet ze in d`r hoofd gehad hebben dat ze een rolprent wilde maken over de ontrouw binnen het huwelijk. Ze was vastbesloten aan te tonen dat onder dergelijke omstandigheden vrouwen `het` uit liefde en mannen `het` voor de lol doen. Zo`n traditionele redenering is net zo lang als hij breed is. Toch heeft ze het erop aangestuurd. Architecten-echtpaar Fabienne (Viard) en Bruno (Cassel) vinden nog wel enige opwinding in hun werk (een bijna onhaalbare openbare inschrijving), maar niet meer in de liefde. Dus wordt een zekere Simon (Berry), een Libanese zakenman, tevoorschijn gehaald. Hij is een vriend van het stel, een playboy en een beetje louche, ouder maar zeker charmant en meer een oude kennis van Fabienne dan van Bruno. Terwijl Fabienne een affaire heeft met Simon, moet Bruno z`n geluk duur betalen in een swinger-club. Dat is eigenlijk niet eerlijk en in de finale komen de zaken dan weer voor elkaar, althans dat hangt er vanaf wat je gerechtigheid noemt. Bruno en Fabienne krijgen de inschrijving (maar het is minder spannend), Simons zaken gaan mis (een partij hasjies wordt ontdekt in zijn flat) en ons stelletje maakt alles weer koek en ei in een schuimbad. Hoewel Viard en Cassel goed spel leveren (Berry`s rol biedt hem de kans niet), is het erotische flut en zeker geen Franse FATAL OBSESSION (ook maar zo-zo). Het scenario is van regisseuse Pascal en producent Robert Boner (misschien hadden ze geld aan een echte scenarioschrijver moeten besteden en een echt verhaal moeten kopen, hoewel Pascal de nodige scenario's op haar naam heeft staan). Effeciënte fotografie van Renato Berta op ware Parijse locaties en mooie binnen-opnamen, die de regie dramatisch onvoldoende uitbuit.

Un si bel orage

1994 | Romantiek, Historische film

Frankrijk 1994. Romantiek van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Laure Marsac, Jean-Philippe Écoffey, Christopher Thompson, Bernard Verley en Laure Duthilleul.

In Frankrijk rond 1780 brengen Antoine de Cherchery (Ecoffey) en Renaud de Saint-Pons (Thompson), twee soldaten van het leger van de koning, een weggelopen paard terug naar de Markies De Tallert (Verley). Daar maken ze kennis met diens dochter Claire (Marsac). De twee vrienden laten een grote indruk na bij de markies. Voor Claire liggen de zaken anders: de mannen zijn zo verschillend dat ze voor haar samen één enkele persoonlijkheid vormen. Ze gaat een relatie aan met allebei en kan niet kiezen. Als ze zwanger wordt komt ze in een moeilijke positie. Ontspannend kostuumdrama dat een goed beeld geeft van de losbandige zeden van het Frankrijk kort voor de revolutie. De acteurs passen uitstekend in hun rol, maar naar het einde toe wordt het een beetje te sentimenteel. Pierre Moustiers baseerde het scenario op zijn eigen roman. Sfeervolle fotografie van Gérard Vigneron.

Mort d'un gardien de la paix

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Claude Rich, Claire Nebout, François Négret, Alain Fromager en Nathalie Cerda.

Femme-flic Fanny Labret (Nebout) meent dat de moord op een van haar teamleden, Pascal Fabre (Negret) buiten diensttijd te maken heeft met duistere zaakjes, waarin hij gewikkeld was. Een oudere kennis van Pascal, Victor (Rich), een ex-politieman, brengt haar op andere gedachten. Samen proberen zij de zaak die leidt naar het prostitutie- en travestietenwereldje, op te lossen. Weinig originele politiefilm naar een scenario van Mathieu Fabiani, Bob Swaim en Thierry Bourcy, die niet minder is dan een zeer middelmatige aflevering uit de serie TATORT.

Les nuiteux

1994 | Misdaad

Bulgarije/Frankrijk/Duitsland 1994. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. François Marthouret, Roland Blanche, Carole Richert, Bernard Ballet en Alain Ganas.

Inspecteur Blanche heeft de leiding over een onrustig district, ergens buiten het centrum. Jeugdbendes maken hier het leven onveilig, maar voor de administratieve diensten is het de buurt waar ze minder geschikte elementen heen kunnen promoveren, en Blanche zit dan ook opgescheept met een waardeloos zootje agenten. Wanneer na een ondervraging een jonge misdadiger dood in zijn cel wordt aangetroffen, gaan commissaris Marthouret en plaatsvervanger Richert erheen om uit te zoeken wat er is gebeurd. Deprimerend beeld van het werk van nachtpatrouilles die in een wetteloze buurt de misdaad trachten in te tomen en daarbij hardhandig durven op te treden. Veel nieuws heeft de film niet te zeggen, maar hij werd met zorg gemaakt. Bernard Stora en Claudine Vergnes baseerden hun scenario op een verhaal van Mathieu Fabiani. Jean-Pierre Aliphat stond achter de camera.

La colline aux mille enfants

1994 | Oorlogsfilm

Frankrijk/Nederland/Zwitserland 1994. Oorlogsfilm van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Manfred Andrae, Dora Doll, François Gamard, Jean-François Garreaud en Ghislaine Gil.

Herfst 1941. Jonge joodse vluchtelingen proberen in het dorpje Les Cévennes onder te duiken en zo te ontkomen aan deportatie door de nazi's naar een concentratiekamp, waarvan ze weten dat ze nimmer zullen terugkeren.

L'instit: Une seconde chance

1994 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1994. Drama van Gérard Marx. Met o.a. Gérard Klein, Dora Doll, Luc Thuillier, Laura Martel en Victor Garrivier.

Na de dood van haar moeder wordt de kleine Martel toevertrouwd aan de zorg van haar grootouders, notabelen in een provinciegat. Het meisje kent haar vader, Thuillier, niet. Voor opa en oma is hij een randfiguur en ze hebben hem nooit geaccepteerd. Op een dag staat hij echter voor de deur. Als hij niet mag binnenkomen, tracht hij een glimp van haar op te vangen in het schoolgebouw. Onderwijzer Klein is verplicht partij te kiezen in dit gezinsdrama en hij steunt Thuillier in zijn recht op vaderschap. Verdere stroperige belevenissen van plattelandsonderwijzer Klein, die wel zijn best doet om aanvaardbaar te acteren, maar die gebukt gaat onder een onmogelijk scenario, geschreven door Jean-Claude Isbert, Pierre Colin-Thibert en Didier Cohen. Alleen voor fanatieke liefhebbers die het kijken niet kunnen laten. Fotografie van Roland Bernard.

Deux justiciers dans la ville: Dame de c[KA21]ur

1994 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1994. Misdaad van Gérard Marx. Met o.a. Richard Bohringer, Jean-François Stévenin, Alexandra Vandernoot, Jean-Michel Noirey en Jacques Spiesser.

Een politie-inspecteur wordt vermoord aangetroffen langs een landweg. Naast hem ligt het lijk van de gevangene die hij moest begeleiden. De zaak is vlug geklaard: de gevangene schoot de politieman neer, die in een laatste stuiptrekking zijn moordenaar kon doden. Het politieduo Stévenin/Bohringer kan zich hier niet mee akkoord verklaren. Ze ontdekken al vlug dat de gevangene onschuldig was aan de verkrachting waarvoor hij veroordeeld was, dus besluiten ze dat deze geen enkele reden had om de inspecteur te doden. Dan maar zoeken naar de echte dader. Bohringer vervangt Lhermitte die in het eerste deel de charmeur/agent was. Niet dat dit veel kan redden van dit zwakke LETHAL WEAPON-afkooksel geschreven door Gérard Carré en Alain Minier, naar een verhaal van Alexis Lecaye, waarvan de afloop reeds mijlen op voorhand voelbaar is. Fotografie van Jimmy Glasberg. Formaat 16/9.

Août 44, ici Cognacq-Jay

1994 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1994. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Mathieu Carrière, Roland Blanche, Jeanne Marine, Julian Benedikt en Alain Fromager.

Tussen mei 1943 en augustus 1944 zendt de Duitse bezetter zes uur per dag tv-programma`s uit vanaf de experimentele [KL]F[KLE]ernsehsender [KL]P[KLE]aris, ge[KA3]installeerd in een oud muziektheater in de Rue Cognacq-Jay in het zevende arrondissement. De uitzendingen vanuit bezet Parijs zijn bestemd voor gewonde Duitse soldaten in de plaatselijke ziekenhuizen. Op 23 augustus, twee dagen voor de bevrijding van Parijs, staan de Amerikaanse troepen aan de poorten van de stad. De directeur van de zender Kurt Heyzmann (Carri[KA2]ere) beseft dat het Duitse leger verslagen is. Hij wil nog een laatste, perfecte uitzending de ether in laten gaan. Kleischter (Benedikt), een fanatieke Gestapo-officier komt roet in het eten gooien omdat hij nog even een snelle genadeloze jacht wil ondernemen op joden, verzetslieden en anderen, die niet met de vijand wilden collaboreren. De technici stellen echter alles in het werk om te voorkomen dat hun tv-zender de geschiedenis in zal gaan als een amateuristische bedoening. Interessant relaas met een voelbare sfeer van een oorlog, die op zijn einde loopt. De gebeurtenissen zijn op authentieke feiten gebaseerd en vormen een stukje mediageschiedenis. Het scenario is van Pierre Fabre en Thierry Bourcy naar het boek Cognacq-Jay 1940 - La télévision française sous l'occupation van Thierry Kubler en Emmanuel Lemieux. Het camerawerk is van Jacques Guérin.

Waati

1993 |

Mali/Frankrijk/Burkina Faso/Zuid-Afrika/Ivoorkust 1993. Souleymane Cissé. Met o.a. Linéo Tsolo, Sidi Yaya Cissé, Mary Twala, Eric Meyeni en Nakedi Ribani.

Zuid-Afrika rond 1980. Nandi (Tsolo) de dochter van een zwarte landarbeider wordt als jong meisje lastig gevallen door de blanke grootgrondbezitter. Haar ouders sturen haar naar familie in Durban. Na jaren keert ze terug en ziet hoe haar vader en haar broertje op een verlaten strand dat alleen maar toegankelijk is voor blanken (daarom) worden doodgeschoten. Ze schiet terug en moet daarna vluchten. Ze begeeft zich op een odyssee die haar voert naar Zimbabwe, Abidjan en Mali, waar ze in een vluchtelingenkamp onderkomen vindt. Ze zorgt ervoor dat ze onderwijs volgt en ze heeft een romantisch intermezzo met Solofa (Sidi Yaya Ciss[KA1]e) in Burkina Faso. Tenslotte hoort ze dat Mandela president van Zuid-Afrika is geworden en ze meent dat het veilig is om naar huis terug te keren, maar niemand schijnt van Mandela gehoord te hebben. Er heerst chaos en de maatschappij is nog even gewelddadig als ervoor. Laatste film in de trilogie van Souleymane (met FINYÉ uit 1982 en YEELEN uit 1987). De film is veel te lang, het verhaal te zwart-wit en ontbeert de poëzie van de twee vorige films, waar hij zich beperkte tot de Afrikaanse folklore en cultuur. Nu heeft hij veel te veel gewild, waardoor hij zijn doel flink voorbij is geschoten. De beelden - overal in Afrika gefilmd - van Vincenzo Marano, Jean- Jacques Bouhon, Gheorgy Rerberg en Alexi Radinov zijn daarentegen adembenemend, maar het blijft over-done. Overdreven idealistisch scenario van regisseur Cissé.

Le fils du requin

1993 | Drama, Familiefilm

Frankrijk/Luxemburg/België 1993. Drama van Agnes Merlet. Met o.a. Ludovic Vandendaele, Erick DaSilva, Sandrine Blancke, Maxime Leroux en Yolande Moreau.

Twee jonge desperado`s - broertjes van twaalf en veertien (Da Silva en Vandendaele) - ergens aan de Atlantische kust in Frankrijk zijn door hun onverschillige moeder in de steek gelaten en hun arme vader die meestal straalbezopen is, heeft niks over ze te vertellen. Ze gaan joyrijden in een bus die ze gekraakt hebben om hem tenslotte van de rotsen in zee te laten lopen. Ze stelen als raven om zich in leven te houden. Toch begint de oudste te verlangen naar tederheid in de vorm van een vriendinnetje (Blancke), maar de jonge rouwdouw weet niet hoe hij zoiets zonder geweld zou moeten aanpakken. Ze zijn bezeten van de wereld der vissen, waarmee ze voor het eerst kennismaakten door naar een onderwaterfilm te kijken. Ze beschouwen zich als haaienzonen (zie de titel) onder de 'zeewolven'. Realistisch gedaan en regisseuse Merlet, hier in haar debuut, weet behendig alles uit haar jonge spelers te halen. Het scenario is van Santiago Amigorena en regisseuse Merlet. Gérard Simon deed het camerawerk.

Le blanc à lunettes

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Laurent Grévill, Catherine Mouchet, Linsey Baxter, Martin Venner en Bernard Verley.

In Cuba gedraaide tv-film naar de in 1937 verschenen gelijknamige roman van Georges Simenon, waarvoor hij zijn inspiratie vond na een reis naar de toenmalige Belgische Kongo (tegenwoordig Za[KA3]ire). Een `serieuze` roman, geen Maigret- policier. Niermans situeerde het verhaal in 1957, in Donker Afrika met Gr[KA1]evill als Ferdinand Graux, een koffieplanter met een gekleurd liefje Henriette (Mouchet), et all. Na een vakantie in Frankrijk keert Gr[KA1]evill, de blanke-met-het- brilletje, naar zijn goed geordende leven in Afrika terug. Tijdens zijn afwezigheid moest een priv[KA1]e-vliegtuigje een noodlanding maken op zijn plantage. De twee passagiers van het toestelletje, de mooie Lady Makinson (Baxter) en een elegante captain Philips (Venner), hebben hun intrek genomen in het huis van Ferdinand Graux. Hij wordt verliefd op de Engelse Lady maar beseft dat zij uit zijn leven zal verdwijnen als de vliegmachine gerepareerd is. Ferdinands zwarte minnares biedt hem een drankje aan dat de Engelse voorgoed aan hem zal binden... Regisseur Niermans en de scenarist Emmanuel Carrère voegden aan het koloniale liefdesverhaal van Simenon iets toe: een misdaad. Bij Simenon was het fysieke liefdesverhaal koud en afstandelijk. In de tv-film gaat het er hartsochtelijker aan toe, inclusief tropische hitte, koorts en zweet, maar zonder de clichés van naakte lichamen onder een muskietennet.

Embrasse-moi vite!

1993 | Romantiek

België/Frankrijk 1993. Romantiek van Gérard Marx. Met o.a. Ben Cross, Grace De Capitani, Pierre Vernier, Yves Lecoq en Sophie Bouilloux.

Mode-ontwerpster Marie Chevasson (De Capitani) ontmoet op een feestje de Amerikaanse zakenman Ken MacFerson (Cross), een zakenrelatie van haar echtgenoot Paul Durieu (Vernier). De jongste tijd vindt ze dat Paul te weinig belangstelling voor haar koestert, maar toch staat ze perplex als diens advocaat haar meldt dat Paul de echtscheiding heeft aangevraagd. Ze beseft dat, als ze akkoord gaat, ze zelf geruïneerd is. Paul wil nl. zijn aandelen in Marie's zaak verkopen aan Ken. Het komt tot een oorlog tussen Marie en Ken. Zwakke relatiekomedie in typisch boertige Franse stijl die zelfs de spirituele dialogen mist die dit soort films gewoonlijk sieren. Cross wist duidelijk niet wat er allemaal van hem verwacht werd en De Capitani kan het alleen niet redden. Virginie Brac baseerde het scenario op een verhaal van Frédéric Sauvagnac. Gefilmd in Brussel door Jimmy Glasberg.

Embrasse moi vite

1993 | Komedie

Frankrijk/België 1993. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Ben Cross, Grace de Capitani, Pierre Vernier, Yves Lecoq en Sophie Bouilloux.

Dank zij het kapitaal van haar man, Lecoq, heeft De Capitani een internationaal bekend modehuis weten uit te bouwen. Alles loopt gesmeerd, tot op de dag dat de advocaat van haar man belt. Lecoq wil de echtscheiding aanvragen en gaat de zaak verkopen aan een Engelse zakenman, Cross. de Capitani is de wanhoop nabij, te meer omdat Cross alles belichaamt waar zij een hekel aan heeft: de arrogantie van het geld en de bevalligheid van een charmeur. Een sprankelende komedie met een ontwapenende De Capitani en een hartveroverende Cross, die ons een blik gunnen achter de schermen van de financiële en de modewereld. Vooral vrouwen zullen volop genieten van dit scenario, geschreven door Virginie Brac, naar een verhaal van Frédéric Sauvage. Jimmy Glasberg tekende voor de fotografie.

Der grüne Heinrich

1993 | Drama

Duitsland/Zwitserland/Frankrijk/Oostenrijk 1993. Drama van Thomas Koerfer. Met o.a. Thibault de Montalembert, Florence Darel, Assumpta Serna, Mathias Gnädinger en Arno Chevrier.

Tijdens het carnaval in M[KA3]unchen (rond 1875) krijgt Heinrich (De Montalembert), een jonge Zwitserse schilder, ruzie met zijn vriend Lys (Chevrier) die zijn verloofde Agnes (Uhl) schaamteloos bedriegt. Het komt tot een duel: Heinrich wil haar eer verdedigen. Vlak voor het duel mijmert hij - in flashbacks die bijna de gehele film duren - over zijn jeugd en studententijd.

Vieille canaille

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Gérard Jourd'hui. Met o.a. Michel Serrault, Anna Galiena, Pierre Richard, Jean-Pierre Bouvier en Nathalie Schmidt.

Jourd'hui biedt Serrault een rol die hem op het lijf is geschreven, met de bewerking van de roman van Fredric Brown His name was death. Een duister personage, drukker van beroep, leidt een leven dat van uur tot uur vaststaat. Elke donderdag eet hij met de politie-inspecteur, sinds een onbekende zijn vrouw twee jaar geleden vermoordde. Zijn akelig precies en goed geregelde leventje is echter maar schijn, want hij houdt er vreemdsoortige vrijetijdsbestedingen op na. Terwijl Serrault de zaak tot op de bodem uitzoekt, schept Jourd'hui er behagen in, de boel in de war te sturen. Voor liefhebbers van galgehumor, en vooral voor hen die iets van Serrault willen leren. Scenario van regisseur Jourd'hui en Dominique Roulet. Camerawerk van Georges Barsky.

Le retour de Casanova

1992 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 1992. Drama van Edouard Niermans. Met o.a. Alain Delon, Fabrice Luchini, Elsa Lunghini en Wadeck Stanczak.

De oude en verarmde Casanova wordt samen met zijn dienaar uit de stad Venetië gejaagd en zoekt zijn toevlucht op een kasteel van een bekende die nog bij hem in het krijt staat. Daar wordt hij verliefd op Marcolina, de knappe en intelligente nicht van de kasteelheer. De jonge vrouw keert de beruchte rokkenjager echter de rug toe waardoor deze zich in zijn eer ziet aangetast.

Le petit prince a dit

1992 | Drama, Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1992. Drama van Christine Pascal. Met o.a. Richard Berry, Anémone, Marie Kleiber, Lucie Phan en Mista Préchac.

Gevoelige en terughoudende film over een openhartig gesprek tussen een gescheiden vader en zijn tien-jarige dochtertje, dat aan een ongeneeslijke kanker lijdt. Haar vader ontvoert haar uit het ziekenhuis in Lausanne en vlucht via Milaan naar de Franse Provence om haar te ontrukken uit de snijgrage handen van de chirurgen, die haar toch niet van haar noodlot kunnen redden. Deze reis is een openbaring over houden van en durven te leven. Zonder enig vals sentiment geeft deze film een goed beeld van de angsten, emoties die de twee uitstekend spelende hoofdrollen moeten ondergaan, en geeft ons de boodschap dat de dood onder ogen gezien moet worden om het leven van het heden beter te kunnen waarderen en genieten. Scenario van Christine Pascal en Robert Boner.

Piège pour une femme

1991 | Thriller

Frankrijk 1991. Thriller van Gérard Marx. Met o.a. Evelyne Bouix, Andréa Ferréol, Maxime Leroux, Hervé Laudière en Denis Brandon.

Na haar straf uitgezeten te hebben, wordt een jonge vrouw opgevangen door een zeer rijke weduwe. Ze geeft haar de opdracht de documenten te ordenen van de archeoloog waarmee ze getrouwd was. Al snel ontdekt Julie (Bouix) dat het geheel omgeven wordt door een mysterie. De vrienden van haar 'weldoenster' bekijken haar nieuwsgierig, alsof ze herinneringen oproept. Ze blijkt veel op de dochter van de weduwe te lijken, die bij een ongeluk om het leven is gekomen. Een aantal situaties in deze film komt nog verknipter over, want hoewel bewerkt door Alain Page, is het idee oorspronkelijk afkomstig van de regisseur Jean Chapot. Regie zonder opvallende uitschieters in positieve of negatieve zin, maar de rol van de weduwe past niet zo goed bij Ferréol.

Le jour des Rois

1991 | Drama, Komedie

Frankrijk 1991. Drama van Marie-Claude Treilhou. Met o.a. Paulette Dubost, Danielle Darrieux, Micheline Presle, Robert Lamoureux en Michel Galabru.

Drie zusters en twee echtgenoten, allen op zekere leeftijd, vieren Driekoningen rond een Chinese maaltijd, gevolgd door het traditionele driekoningenbrood. Dat is alles wat betreft het thema van deze film, die psychologische en gedragsobservaties bevat en waarin een scherpe blik niet ontbreekt, terwijl er evenmin concessies worden gedaan. Maar ondanks alles stelt de filmer zich welwillend op ten opzichte van wat met een uit de tijd geraakte term de 'ouderdom' heet. Geen realisme en geen vertedering. Er zit niets anders op dan ze te nemen zoals ze zijn met hun manies, de sleur in hun gewoonten die voor altijd vastligt, hun tics en de typische karaktertrekken van het merendeel van de mensen op die leeftijd. Een zeer genuanceerde film met opvallende acteerprestaties. Scenario van Noël Simsolo en de regisseuse. Camerawerk van Jean-Bernard Menoud en Pascale Granel.

La campagne de Cicéron

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Jacques Davile. Met o.a. Judith Magre, Tonie Marschall, Michel Gautier, Sabine Haudepin en Jacques Bonnafé.

Davile, die in 1979 de Jean Vigo-prijs voor zijn eerste lange speelfilm CERTAINES NOUVELLES ontving, filmt over het geheel genomen weinig want dit is zijn derde speelfilm in tien jaar. `La campagne` is de naam van het afgelegen huis in de Corbi[KA2]eres - opmerkelijk in beeld gebracht door Jean-Bernard Menoud - waar een groep stedelingen die op een of andere manier iets met de muziekwereld te maken hebben hun vakantie doorbrengt. De regisseur, een veelzijdig man, beschrijft de ontwikkeling in de onderlinge verhoudingen, die uitloopt op een moord. Maar in feite houdt deze film waarin iedereen (heel erg) zijn ziel blootlegt voortdurend het midden tussen een drama en een aardigheidje. Onevewnwichtig maar boeiend.

Zanzibar

1989 | Drama

België 1989. Drama van Christine Pascal. Met o.a. André Marcon, Fabienne Babe, Francis Girod, Marie-Armelle Deguy en Dominique Maurin.

Een symbolische titel. Een producent, een regisseur en een actrice zijn bezig aan een film. Film boeit hen maar het dagelijks leven niet minder. Een wrange schets van de gecompliceerde onderlinge relaties, vervat in een wreed soort van psychologisch realisme dat doet denken aan Bergman. Een verkenning van duistere afgronden, waarbij de kijker zich niet erg op z'n gemak voelt. Concessies zijn er niet gedaan in deze moeilijke film waarin de spelers de grenzen van hun kunnen bereiken.

Le lien du sang

1989 | Drama

Zwitserland/Canada/Frankrijk 1989. Drama van Pierre Lary. Met o.a. Ludmila Mikaël, Iliana Lolitch, Bruno Madinier, David McIllwraith en Micheline Presle.

Op achttienjarige leeftijd verneemt Nadia dat ze geadopteerd is. Ze vindt haar echte moeder terug en treedt bij haar in dienst als `babysitter` zonder haar ware herkomst te onthullen. Stukje bij beetje vertelt de moeder haar over haar dramatische verleden, dat zij ver weg had gestopt. Pierre Lary heeft dit moeilijke thema op tactvolle en subtiele wijze aangepakt. Voor de kijker zal niet alles wat er op het scherm gebeurt steeds even helder zijn, met name vanwege de zeer beladen dialogen en monologen. Desondanks moet worden toegegeven dat Mikael zich bewonderenswaardig heeft ingeleefd in de persoon van deze moeder, die al vroeg zo door het leven werd getekend. (Geselecteerd door de jury van het Festival van Monte Carlo).

Ceux de la soif

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Bruno Cremer, Mimsy Farmer, Sylvie Orcier, François Berléand en Catherine Arditi.

De rust van Cremer als moedeloze ethiek professor die met zijn onderdanige vriendin al vijf jaar op een verlaten vulkaaneiland verblijft wordt danig verstoord wanneer eerst een echtpaar met dement kind, maar vooral Farmer als excentrieke en onuitstaanbare gravin met twee rare individuen zich op het eiland komen vestigen om een hotel te gaan neerzetten. Trage, maar wel mooie verfilming van het gelijknamige boek van Georges Simenon.

Médecins des hommes: le Biafra

1987 | Oorlogsfilm

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Laurent Heynemann. Met o.a. Fanny Ardant, Bruno Cremer, Jacques Perrin, László Szabó en Jean-Pol Dubois.

Reconstructie, gebaseerd op de exacte omstandigheden waaronder de Franse tegenhanger van 'Artsen zonder grenzen' is ontstaan. Marc, Julien en Nathalie trekken zich niets aan van de aanwijzingen van het Rode Kruis en toen was deze organisatie er ineens. Zij stonden tot aan het eind toe de Biafraanse bevolking bij, door een meedogenloze voedselblokkade getroffen, nadat de Nigeriaanse troepen hen de toegang naar zee had ontzegd. Een regie die de ware gebeurtenissen nauwgezet volgt alsmede sober spel.

Liens de parenté

1987 | Drama

Frankrijk 1987. Drama van Willy Rameau. Met o.a. Jean Marais, Serge Ubrette, Anouk Ferjac en Roland Dubillard.

Op 72-jarige leeftijd leeft Victor Blaise heel rustig in Zuid-Frankrijk. Dan vraagt men hem om zijn half-Engelse zoontje uit Londen terug te gaan halen: eerste schok. Het is een jonge crimineel: tweede schok. Bovendien is het een kleurling: derde schok! De film is de aandachtige, gevoelige en om beurten ontroerende en komische vertelling. Rameau is voor zijn eerste film de moeilijkheden niet uit de weg gegaan. Hij overwint ze met behulp van intelligent en natuurlijk spel. Een opmerkelijke terugkeer van Marais op het witte doek.

La Femme secrète

1987 | Film noir, Drama

Frankrijk 1987. Film noir van Sébastien Grall. Met o.a. Jacques Bonnaffée, Clémentine Célarié, Philippe Noiret, Claire Nebout en François Berléand.

Als hij hoort van de zelfmoord van zijn vrouw wanneer hij op dienstreis in Noorwegen is, keert Antoine terug naar Parijs om een onderzoek in te stellen onder degenen die haar hebben gekend. Dan komt hij erachter dat zijn vrouw voor hem een onbekende is gebleven. Een interessant thema, maar ook een eerste lange film waarin met name de invloed van Zulawski, van wie Grall de assistent was, te merken is. Op sommige momenten komt een persoonlijke stijl naar voren. Deze film dankt veel aan de verwarrende en sombere interpretatie van Noiret.

Qui trop embrasse...

1986 | Experimenteel

Frankrijk 1986. Experimenteel van Jacques Davila. Met o.a. Anne Wiazemsky, Tonie Marshall, Andrzej Seweryn en Michel Gautier.

Drie stelletjes van verschillende leeftijden flitsen aan de kijker voorbij in een serie opeenvolgende beelden. Hun levens verlopen parallel maar kruisen elkaar niet. Elegant, geraffineerd en subtiel, maar het is de vraag of de kijker hierdoor ge[KA3]interesseerd zal raken omdat het een nogal elitaire film is, bestemd voor een kleine elite (één van de stelletjes werkt bijvoorbeeld op het Centre Pompidou). De acteurs zijn óf irritant óf onbeduidend. Een film van slechts mooie plaatjes.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Bruno Coulais op televisie komt.

Reageer