Hsu Hsiao-ming

Acteur, Scenarist, Producer, Componist

Hsu Hsiao-ming is acteur, scenarist, producer en componist.
Er zijn 8 films gevonden.

Shiqisuide Danche

2001 | Drama

Taiwan/Frankrijk/China 2001. Drama van Wang Xiaoshuai. Met o.a. Cui Lin, Zhou Xun, Gao Yuanyuan, Li Shuang en Zhao Yiwei.

Per rit door Beijing krijgt de uit de provincie afkomstige fietskoerier Guo (Cui Lin) tien yuan - ongeveer 50 eurocent. Wanneer het rijwiel waarop hij door de metropool jakkert wordt gestolen valt zijn wereld in duigen. Niet alleen is de leenfiets eigendom van zijn baas; zonder het kostbare vervoermiddel heeft hij geen baan meer. Zoeken, dus. Regisseur Wang schetst een levendig beeld van nieuwe Chinese klasseverschillen tegen het decor van een overvolle moloch met onverwachtige valkuilen en zonzijden. Amusante en pijnlijke momenten te over in deze Beijing-variant op Vittorio De Sica's neorealistische Rome-klassieker Ladri di biciclette.

Liulian piao piao

2000 | Drama

Hongkong SAR van China/Frankrijk/China 2000. Drama van Fruit Chan. Met o.a. Qin Hailu, Mak Wai Fan, Yung Wai Yiu, Yung Wai-yiu en Hsu Hsiao-ming.

De tweede film van regisseur Chan is een sociaal melodrama in de stijl van de Italiaanse neorealisten en de Hollywood studio`s uit de jaren 1930. De 21-jarige Yan (Qin Hailu) is getrouwd, en afkomstig uit Noord-China. Ze heeft een tijdelijke verblijfsvergunning voor Hong Kong. Ze werkt als prostitu[KA1]ee onder de bescherming van haar souteneur (Yung Wai Yiu). Haar zaken gaan goed: ze heeft soms 38 klanten op een werkdag. Ze neemt meestal een douche met haar cli[KA3]enten en wast zich achteraf schoon. Hierdoor is haar huid uitgedroogd en begint deze te schilferen. Haar werkterrein betsaat een keur aan groezelige hotels; als ze klaar is met haar werk gaat ze naar een afhaalrestaurant en nestelt zich in haar piepkleine appartement voor de tv om de tijd te doden. De acht-jarige Fan (Mak Wai Fan) woont naast haar. Ze is met haar ouders illegaal naar Hong Kong gekomen om geld te verdienen voor haar vader die maar één been heeft. Ze wast samen met haar moeder borden in een restaurant. Yan en Fan leren elkaar kennen en sluiten een onwaarschijnlijke vriendschap. Yans beschermer krijgt van een Indiase groenteboer een 'durian' naar zijn kop geslingerd, een stinkende ronde vrucht met stekels, waardoor hij flauwvalt. Fan is getuige van het voorval. Als Yans werkvergunning is afgelopen, keert ze terug naar haar geboortestreek. Niemand weet hoe ze in Hong Kong aan haar geld is gekomen. Ze besluit te gaan scheiden en wil weer terugkeren. De rollen worden ingevuld door amateurs, maar ze zijn heel geloofwaardig. Het camerawerk van Lam Wah Chuen is uit de schouder genomen en is daarom nogal onrustig. De film komt traag op gang en zou gebaat geweest zijn met een betere montage, die de speelduur met een kwartier bekort zou hebben. Niettemin een interessante kijk op het liberale Hong Kong dat weer teruggegeven is aan de Chinese volksrepubliek, die met een ijzeren hand bestuurd wordt door de communisten. De vrucht is symbolisch voor de voormalige kroonkolonie. Het scenario is van Sheng Zhi Min, Chan Wai Keung en regisseur Chan. Wellicht niet naar ieders smaak, maar een waardevolle film en Chan is een veelbelovend regisseur. De Amerikaanse titel luidt: DURIAN, DURIAN.

Wo de shenjingbing

1997 |

Taiwan 1997. Wang Siu-Di. Met o.a. Jeffrey Xu, Lee Kang-sheng, Hsih Li-jing en Hsu Hsiao-ming.

De tweede film van regisseur Chan is een sociaal melodrama in de stijl van de Italiaanse neorealisten en de Hollywood studio`s uit de jaren 1930. De 21-jarige Yan (Qin Hailu) is getrouwd, en afkomstig uit Noord-China. Ze heeft een tijdelijke verblijfsvergunning voor Hong Kong. Ze werkt als prostitu[KA1]ee onder de bescherming van haar souteneur (Yung Wai Yiu). Haar zaken gaan goed: ze heeft soms 38 klanten op een werkdag. Ze neemt meestal een douche met haar cli[KA3]enten en wast zich achteraf schoon. Hierdoor is haar huid uitgedroogd en begint deze te schilferen. Haar werkterrein betsaat een keur aan groezelige hotels; als ze klaar is met haar werk gaat ze naar een afhaalrestaurant en nestelt zich in haar piepkleine appartement voor de tv om de tijd te doden. De acht-jarige Fan (Mak Wai Fan) woont naast haar. Ze is met haar ouders illegaal naar Hong Kong gekomen om geld te verdienen voor haar vader die maar één been heeft. Ze wast samen met haar moeder borden in een restaurant. Yan en Fan leren elkaar kennen en sluiten een onwaarschijnlijke vriendschap. Yans beschermer krijgt van een Indiase groenteboer een 'durian' naar zijn kop geslingerd, een stinkende ronde vrucht met stekels, waardoor hij flauwvalt. Fan is getuige van het voorval. Als Yans werkvergunning is afgelopen, keert ze terug naar haar geboortestreek. Niemand weet hoe ze in Hong Kong aan haar geld is gekomen. Ze besluit te gaan scheiden en wil weer terugkeren. De rollen worden ingevuld door amateurs, maar ze zijn heel geloofwaardig. Het camerawerk van Lam Wah Chuen is uit de schouder genomen en is daarom nogal onrustig. De film komt traag op gang en zou gebaat geweest zijn met een betere montage, die de speelduur met een kwartier bekort zou hebben. Niettemin een interessante kijk op het liberale Hong Kong dat weer teruggegeven is aan de Chinese volksrepubliek, die met een ijzeren hand bestuurd wordt door de communisten. De vrucht is symbolisch voor de voormalige kroonkolonie. Het scenario is van Sheng Zhi Min, Chan Wai Keung en regisseur Chan. Wellicht niet naar ieders smaak, maar een waardevolle film en Chan is een veelbelovend regisseur. De Amerikaanse titel luidt: DURIAN, DURIAN.

Personal Memoir of Hong Kong: Still Love You After All These

1997 |

Taiwan 1997. Stanley Kwan Kam-Pang.

De tweede film van regisseur Chan is een sociaal melodrama in de stijl van de Italiaanse neorealisten en de Hollywood studio`s uit de jaren 1930. De 21-jarige Yan (Qin Hailu) is getrouwd, en afkomstig uit Noord-China. Ze heeft een tijdelijke verblijfsvergunning voor Hong Kong. Ze werkt als prostitu[KA1]ee onder de bescherming van haar souteneur (Yung Wai Yiu). Haar zaken gaan goed: ze heeft soms 38 klanten op een werkdag. Ze neemt meestal een douche met haar cli[KA3]enten en wast zich achteraf schoon. Hierdoor is haar huid uitgedroogd en begint deze te schilferen. Haar werkterrein betsaat een keur aan groezelige hotels; als ze klaar is met haar werk gaat ze naar een afhaalrestaurant en nestelt zich in haar piepkleine appartement voor de tv om de tijd te doden. De acht-jarige Fan (Mak Wai Fan) woont naast haar. Ze is met haar ouders illegaal naar Hong Kong gekomen om geld te verdienen voor haar vader die maar één been heeft. Ze wast samen met haar moeder borden in een restaurant. Yan en Fan leren elkaar kennen en sluiten een onwaarschijnlijke vriendschap. Yans beschermer krijgt van een Indiase groenteboer een 'durian' naar zijn kop geslingerd, een stinkende ronde vrucht met stekels, waardoor hij flauwvalt. Fan is getuige van het voorval. Als Yans werkvergunning is afgelopen, keert ze terug naar haar geboortestreek. Niemand weet hoe ze in Hong Kong aan haar geld is gekomen. Ze besluit te gaan scheiden en wil weer terugkeren. De rollen worden ingevuld door amateurs, maar ze zijn heel geloofwaardig. Het camerawerk van Lam Wah Chuen is uit de schouder genomen en is daarom nogal onrustig. De film komt traag op gang en zou gebaat geweest zijn met een betere montage, die de speelduur met een kwartier bekort zou hebben. Niettemin een interessante kijk op het liberale Hong Kong dat weer teruggegeven is aan de Chinese volksrepubliek, die met een ijzeren hand bestuurd wordt door de communisten. De vrucht is symbolisch voor de voormalige kroonkolonie. Het scenario is van Sheng Zhi Min, Chan Wai Keung en regisseur Chan. Wellicht niet naar ieders smaak, maar een waardevolle film en Chan is een veelbelovend regisseur. De Amerikaanse titel luidt: DURIAN, DURIAN.

Personal Memoir of Hong Kong: As Time Goes By

1997 |

Taiwan 1997. Ann Hui.

De tweede film van regisseur Chan is een sociaal melodrama in de stijl van de Italiaanse neorealisten en de Hollywood studio`s uit de jaren 1930. De 21-jarige Yan (Qin Hailu) is getrouwd, en afkomstig uit Noord-China. Ze heeft een tijdelijke verblijfsvergunning voor Hong Kong. Ze werkt als prostitu[KA1]ee onder de bescherming van haar souteneur (Yung Wai Yiu). Haar zaken gaan goed: ze heeft soms 38 klanten op een werkdag. Ze neemt meestal een douche met haar cli[KA3]enten en wast zich achteraf schoon. Hierdoor is haar huid uitgedroogd en begint deze te schilferen. Haar werkterrein betsaat een keur aan groezelige hotels; als ze klaar is met haar werk gaat ze naar een afhaalrestaurant en nestelt zich in haar piepkleine appartement voor de tv om de tijd te doden. De acht-jarige Fan (Mak Wai Fan) woont naast haar. Ze is met haar ouders illegaal naar Hong Kong gekomen om geld te verdienen voor haar vader die maar één been heeft. Ze wast samen met haar moeder borden in een restaurant. Yan en Fan leren elkaar kennen en sluiten een onwaarschijnlijke vriendschap. Yans beschermer krijgt van een Indiase groenteboer een 'durian' naar zijn kop geslingerd, een stinkende ronde vrucht met stekels, waardoor hij flauwvalt. Fan is getuige van het voorval. Als Yans werkvergunning is afgelopen, keert ze terug naar haar geboortestreek. Niemand weet hoe ze in Hong Kong aan haar geld is gekomen. Ze besluit te gaan scheiden en wil weer terugkeren. De rollen worden ingevuld door amateurs, maar ze zijn heel geloofwaardig. Het camerawerk van Lam Wah Chuen is uit de schouder genomen en is daarom nogal onrustig. De film komt traag op gang en zou gebaat geweest zijn met een betere montage, die de speelduur met een kwartier bekort zou hebben. Niettemin een interessante kijk op het liberale Hong Kong dat weer teruggegeven is aan de Chinese volksrepubliek, die met een ijzeren hand bestuurd wordt door de communisten. De vrucht is symbolisch voor de voormalige kroonkolonie. Het scenario is van Sheng Zhi Min, Chan Wai Keung en regisseur Chan. Wellicht niet naar ieders smaak, maar een waardevolle film en Chan is een veelbelovend regisseur. De Amerikaanse titel luidt: DURIAN, DURIAN.

Lan yue

1997 |

Taiwan 1997. I-Cheng Ko. Met o.a. Teddy Lo, Chiang Han, David Wang, Leon Dai en Tracy Su.

De tweede film van regisseur Chan is een sociaal melodrama in de stijl van de Italiaanse neorealisten en de Hollywood studio`s uit de jaren 1930. De 21-jarige Yan (Qin Hailu) is getrouwd, en afkomstig uit Noord-China. Ze heeft een tijdelijke verblijfsvergunning voor Hong Kong. Ze werkt als prostitu[KA1]ee onder de bescherming van haar souteneur (Yung Wai Yiu). Haar zaken gaan goed: ze heeft soms 38 klanten op een werkdag. Ze neemt meestal een douche met haar cli[KA3]enten en wast zich achteraf schoon. Hierdoor is haar huid uitgedroogd en begint deze te schilferen. Haar werkterrein betsaat een keur aan groezelige hotels; als ze klaar is met haar werk gaat ze naar een afhaalrestaurant en nestelt zich in haar piepkleine appartement voor de tv om de tijd te doden. De acht-jarige Fan (Mak Wai Fan) woont naast haar. Ze is met haar ouders illegaal naar Hong Kong gekomen om geld te verdienen voor haar vader die maar één been heeft. Ze wast samen met haar moeder borden in een restaurant. Yan en Fan leren elkaar kennen en sluiten een onwaarschijnlijke vriendschap. Yans beschermer krijgt van een Indiase groenteboer een 'durian' naar zijn kop geslingerd, een stinkende ronde vrucht met stekels, waardoor hij flauwvalt. Fan is getuige van het voorval. Als Yans werkvergunning is afgelopen, keert ze terug naar haar geboortestreek. Niemand weet hoe ze in Hong Kong aan haar geld is gekomen. Ze besluit te gaan scheiden en wil weer terugkeren. De rollen worden ingevuld door amateurs, maar ze zijn heel geloofwaardig. Het camerawerk van Lam Wah Chuen is uit de schouder genomen en is daarom nogal onrustig. De film komt traag op gang en zou gebaat geweest zijn met een betere montage, die de speelduur met een kwartier bekort zou hebben. Niettemin een interessante kijk op het liberale Hong Kong dat weer teruggegeven is aan de Chinese volksrepubliek, die met een ijzeren hand bestuurd wordt door de communisten. De vrucht is symbolisch voor de voormalige kroonkolonie. Het scenario is van Sheng Zhi Min, Chan Wai Keung en regisseur Chan. Wellicht niet naar ieders smaak, maar een waardevolle film en Chan is een veelbelovend regisseur. De Amerikaanse titel luidt: DURIAN, DURIAN.

Chung Tsai

1996 | Drama

Taiwan 1996. Drama van Kuo Li-chi. Met o.a. Hsu Hsiao-ming, Lu Ying, Tsai Chieh-der, Chiou Shiomin en Han Yong-chung.

De tweede film van regisseur Chan is een sociaal melodrama in de stijl van de Italiaanse neorealisten en de Hollywood studio`s uit de jaren 1930. De 21-jarige Yan (Qin Hailu) is getrouwd, en afkomstig uit Noord-China. Ze heeft een tijdelijke verblijfsvergunning voor Hong Kong. Ze werkt als prostitu[KA1]ee onder de bescherming van haar souteneur (Yung Wai Yiu). Haar zaken gaan goed: ze heeft soms 38 klanten op een werkdag. Ze neemt meestal een douche met haar cli[KA3]enten en wast zich achteraf schoon. Hierdoor is haar huid uitgedroogd en begint deze te schilferen. Haar werkterrein betsaat een keur aan groezelige hotels; als ze klaar is met haar werk gaat ze naar een afhaalrestaurant en nestelt zich in haar piepkleine appartement voor de tv om de tijd te doden. De acht-jarige Fan (Mak Wai Fan) woont naast haar. Ze is met haar ouders illegaal naar Hong Kong gekomen om geld te verdienen voor haar vader die maar één been heeft. Ze wast samen met haar moeder borden in een restaurant. Yan en Fan leren elkaar kennen en sluiten een onwaarschijnlijke vriendschap. Yans beschermer krijgt van een Indiase groenteboer een 'durian' naar zijn kop geslingerd, een stinkende ronde vrucht met stekels, waardoor hij flauwvalt. Fan is getuige van het voorval. Als Yans werkvergunning is afgelopen, keert ze terug naar haar geboortestreek. Niemand weet hoe ze in Hong Kong aan haar geld is gekomen. Ze besluit te gaan scheiden en wil weer terugkeren. De rollen worden ingevuld door amateurs, maar ze zijn heel geloofwaardig. Het camerawerk van Lam Wah Chuen is uit de schouder genomen en is daarom nogal onrustig. De film komt traag op gang en zou gebaat geweest zijn met een betere montage, die de speelduur met een kwartier bekort zou hebben. Niettemin een interessante kijk op het liberale Hong Kong dat weer teruggegeven is aan de Chinese volksrepubliek, die met een ijzeren hand bestuurd wordt door de communisten. De vrucht is symbolisch voor de voormalige kroonkolonie. Het scenario is van Sheng Zhi Min, Chan Wai Keung en regisseur Chan. Wellicht niet naar ieders smaak, maar een waardevolle film en Chan is een veelbelovend regisseur. De Amerikaanse titel luidt: DURIAN, DURIAN.

Chaoji Da Guomin

1995 | Drama

Taiwan/China 1995. Drama van Wan Jen en Wan Jeng. Met o.a. Lin Yang, Su Ming-ming, Chen Yen-chiu, Ko Yi-cheng en Hsing Feng.

In 1949 kondigde de regering van Formosa (tegenwoordig Taiwan) de staat van beleg af, die pas werd opgegeheven in 1987. De heksenjacht op communisten en alles wat maar een beetje links was, draaide in de jaren 1950 overijverig op volle toeren. De hoofdpersonage uit de film is Ko (Lin Yang), die 16 jaar gevangenisstraf opknapte en 10 jaar in een verpleeginrichting verbleef. Na een hartaanval beluit hij het ziekenhuis te verlaten en op zoek te gaan naar de sporen van zijn vriend Chen Cheng-i (Ko Yi-cheng in flashbacks), die hij tijdens een verhoor verraden had, waarop Chen Chen-i ter dood werd veroordeeld.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Hsu Hsiao-ming op televisie komt.

Reageer