Andrée Damant

Acteur

Andrée Damant is acteur.
Er zijn 16 films gevonden.

Fabio Montale

2001 | Misdaad

Frankrijk 2001. Misdaad van José Pinheiro. Met o.a. Alain Delon, Cédric Chevalme, Elena Sofia Ricci, Eric Defosse en Andrée Damant.

Vlak voor zijn pensionering wordt commissaire Fabio Montale (Delon) uit Marseille geconfronteerd met de moord op zijn jeugdvriend Ugo (Garreaud). Als hij de zaak begint te onderzoeken gebeurt er nog een een moord: studente in de rechten Leila , de vriendin van collega Peyrol (Chevalme). Zij wordt levenloos in de buurt van Cassis gevonden. Er zijn aanwijzingen dat collega capitaine Morvan (Samuel) door de maffia wordt betaald. Als Montale`s opvolgster Hélène Pessayre (May) arriveert, bekent Morvan voor de maffia te werken en de dader te zijn. De moorden houden echter niet op: de zoon van zijn nicht Angie (Killing) wordt levenloos in het huis van een architect gevonden en Serge Bondy (Dauphin), een sociaal werker en een oude kennis, wordt voor Fabio`s ogen koelbloedig doodgeschoten. Terwijl Montale zoekt naar onderlinge verbanden, heeft zijn vriendin Babette (Ricci), die onderzoeksjournaliste is, in Rome een brisant dossier samengesteld over de verbindingen tussen de Italiaanse en Marseillaanse maffia. Als Montale een dreigtelefoontje krijgt, wordt de zaak hem zo klaar als een klontje, maar nu vraagt hij zich af hoe hij de spiraal van het geweld kan doorbreken. Zijn opvolgster Pessayre wil hem helpen, maar Montale werkt liever alleen. Een op Delon toegeschreven scenario, wat niet goed genoeg is voor een bioscoopfilm. Het scenario is van Philippe Setbon naar de populaire romans Total Cheops, Chourmo en Soléa van Jean-Claude Izzo. De vrouwen zijn mooi, maar iedereen speelt in de bijwagen. Het camerawerk is van Jacques Boumendil en Guy Famechon. Wordt meestal in twee of drie delen uitgezonden.

Victoire ou la douleur des femmes : Été 1939

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Yves Lambrecht, Jean-Michel Fete en Christine Citti.

In september 1939 wordt Arnaud (Lambrecht) gemobiliseerd. Als hij afscheid neemt van zijn verloofde Victoire (Trintignant) gaan ze voor de eerste keer samen naar bed. De weken verstrijken en Victoire merkt dat ze zwanger is. Het dorp waarin ze woont is klein en er wordt over het minste geroddeld. Dus besluit haar moeder dat Victoire het kind moet laten aborteren. De illegale operatie mislukt echter en Victoire besluit dat ze het kind wil houden. Samen met haar vriendin Jeanette (Citti) trekt ze naar Parijs, waar ze voor het eerst kennis maakt met vrouwen die strijden voor hun rechten. Eerste deel van een driedelige film die de feministische strijd illustreert over drie decades. De sfeer van het Parijs, juist voordat de stad bij WO II betrokken raakte, is uitstekend weergegeven met veel gevoel voor detail. Trintignant schittert in haar veeleisende hoofdrol en wordt uitstekend bijgestaan door Vlady als Natacha. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Nadine & Marie Trintignant baseerden het scenario op de gelijknamige roman van Gilbert Schlögel. Nostalgisch ogende fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Les Insaisissables

2000 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 2000. Komedie van Christian Gion. Met o.a. Daniel Prévost, Dominique Guillo, Sébastien Thiery, Laurent Natrella en Andrée Damant.

Deze film, die de draak steekt met de Franse deurwaarders, bevat helaas veel te weinig substantie om leuk te zijn. Het idee was goed. Het is gebaseerd op een boek dat aan de kaak stelt wat voor grote schurken en schoften deurwaarders dikwijls kunnen zijn, door te werk te gaan als misdadigers, en oneigenlijk gebruik te maken van de wet, waarmee zij hun onkundige slachtoffers in de val lokken om ze van het laatste wat ze bezitten te beroven. Het is te lichtvaardig en te kluchtig uitgewerkt om geloofwaardig te zijn ondanks de behoorlijke spelprestaties. Grimbert (Pr[KA1]evost) is de meest gehate deurwaarder van de buurt en de zeer vindingrijke Basken Romain (Guillo), Alain (Thiery) en Philippe (Natrella) zijn hem meestal te vlug af. Soms worden ze een handje geolpen door wijkbewoners of vinden ze een maas in het net van de nieuwe Franse wetgeving (NCPP), die de schuldeisers meer ruimte biedt om de proces- en invorderingskosten te mogen verhalen op hun schuldenaars. Zelfs als karikatuur schiet de film tekort. Jammer, het had zo vermakelijk kunnen zijn, maar het scenario van regisseur Gion is gewogen en te licht bevonden, net zoals zijn film. Het camerawerk van Jean-Jacques Tarbès en de muziek van Francis Lai zijn met kennis van zaken gedaan, per saldo pure routine.

Les Parasites

1999 | Komedie

Frankrijk/Italië 1999. Komedie van Philippe de Chauveron. Met o.a. Oulage Abour, Estelle Skornik, Atmen Khelif, Elie Semoun en Lionel Abelanski.

Oulage (Abour) denkt dat hij de oudejaarsavond alleen kan doorbrengen met Brigitte (Skornik) in het chique appartement van haar ouders. Hij hoopt dat hij zijn verovering voor het eerst mag kussen en als hij een beetje geluk heeft zit er nog meer in voordat het nieuwe jaar is begonnen. Hij is onkundig van het feit dat Brigitte een verkleedpartij heeft georganiseerd, waardoor zijn voorgenomen plezier definitief bedorven wordt. Erger nog, ook Brigitte`s beste bedoelingen vallen in het water door de partycrashers uit de titel. Deze banale klucht is een excuus om allerlei stereotiepe buitenbeentjes met boertige leut de revue te laten passeren en iedereen zijn nummertje te laten opvoeren. Zij vari[KA3]eren van een kleverig meisje (Bail), een gedrepimeerde smeris (Semoun), een hasjverslaafde zonder stuff (Kelif), een psychopaat (Abelanski), een Cubaanse (Varela) die naarstig op zoek is naar een verblijfsvergunning, enz. De grappen zijn vulgair, het spel is ongeïnpsireerd en lijkt op een slechte tv-show die al decennia achtereen de zaterdagavond van de tv- kijker in Frankrijk vergalt. Het scenario is van Oulage Abour en Philippe de Chauveron. Het camerawerk is van Wilfrid Sempé. Uitsluitend voor Frankrijk en ongeschikt voor de export.

Laisse un peu d'amour

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Zaïda Ghorab-Volta. Met o.a. Andrée Damant, Lise Payen, Aurélia Petit, Michèle Ernou en Louise Vincent.

Monique (Damant) is 57, werkt in couture-atelier en woont in woonkazerne, ten Oosten van Parijs, met haar twee bijna volwassen dochters Sandra (Payen) en Gis[KA2]ele (Petit). Monique verliest haar baan en op haar leeftijd zal zij er niet in slagen ander werk te vinden. Voor Monique begint een nieuw leven, eindelijk zal zij tijd hebben om zich met haar dochters bezig te houden. Sandra zit na zelfmoordpoging in de psychiatrie en Gisèle werkt hard om toegelaten te worden tot toneel- en filmschool in Parijs. Nogal wiedes dat Monique's dochters ook geen tijd hebben om zich over haar zorgen te maken... Tragiek en humor liggen dicht bij elkaar in deze gevoelige milieustudie in de vorm van eenvoudig alledaags portret over drie vrouwen met veel gevoel voor haar personages door Ghorab-Volta in beeld gebracht. Iets schijnbaar banaal kan, op voorwaarde dat het precies wordt geobserveerd, bijzonder onderhoudend zijn.

La femme du boulanger

1998 | Romantiek, Historische film

Frankrijk/België/Zwitserland/Canada 1998. Romantiek van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Astrid Veillon, Mariel Maréchal, Marco Bonini en Bernard Larmande.

Een dorpje in de Provence in de jaren 1950. Hier wonen enkel gelukkige mensen, ook al zijn er die niet met elkaar praten omdat ze, soms van vader op zoon, een vete met zich meedragen. Zo zijn er de regelmatige ruzies tussen de jonge pastoor en de vrijzinnige dorpsonderwijzer. Maar die dag is het dorp in de rouw. De bakker is overleden en de dorpelingen zijn verplicht om twaalf kilometer verder, in het volgende dorp, een brood te gaan kopen. Dan verschijnt Aimable (Hanin), de nieuwe bakker, in het gezelschap van Aur[KA1]elie (Veillon), zijn mooie, gevoelige, maar uitdagende vrouw. Even lijkt het erop dat alles weer in zijn plooien valt in het dorp, maar dan verdwijnt op een nacht de schaapsherder Dominique (Bonini) met Aurélie. Een schandaal zonder weerga. Gevoelige remake van de Marcel Pagnol-film uit 1938 met een ijzersterke Hanin die de rol van Raimu overdoet. Een film die even rustig voortkabbelt als het leven in een Provinçaals dorpje in de jaren 1950. Weinig verrassingen, maar ontspannend en verfrissend. Jacques Nahum en Marianne Groves bewerkten het scenario van Pagnol, die zich op zijn beurt liet inspireren door de roman Jean le bleu van Jean Giono. Gefotografeerd in warme kleuren door Jacques Renoir.

Famille de cœur

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Vergez. Met o.a. Mimie Mathy, Pierre-Jean Cherit, Judith El Zein, Bruno Walkowitch en Isabelle Leprince.

Nadine Lefort (Mathy) werkt, samen met Jean-Pierre (Walkowitch), in een architectenbureau. Ze droomt ervan haar eigen onderneming te beginnen. Deze hoop wordt de grond ingeboord als haar moeder onverwacht sterft. Nadine erft de snoepwinkel van haar moeder en de twee huurders van de bovenverdieping, H[KA1]el[KA2]ene (El Zein) en haar zoontje F[KA1]elix (Cherit). De vrouw is werkloos en gedeprimeerd, temeer daar ze vreest dat haar zoontje in een instelling geplaatst zal worden. Tussen Nadine en Félix groeit een tedere vriendschap. Nadine wil het winkeltje omvormen tot een architectenbureau met de hulp van Jean-Pierre en ze wil tevens Hélène terug wat levensmoed geven. Een lichte dramatische komedie die aan elkaar hangt van de clichés, maar het is onmogelijk om niet in de ban te komen van de Mathy, klein van gestalte maar groot van allure. Haar spontane spel dwingt de kijker om de film toch uit te zien met alle ontroering vandien. Odile Barski schreef het scenario en Elisabeth Prouvost stond achter de camera.

La dernière fête

1996 | Historische film

Duitsland/Frankrijk 1996. Historische film van Pierre Granier-Deferre en Denys Granier-Deferre. Met o.a. Charlotte Rampling, Stéphane Freiss, Manfred Andrae, Thomas Kretschmann en Célia Granier-Deferre.

De markiezin, Madame De Prie (Rampling) was jarenlang de favoriete minnares van de Franse regent. Bij zijn aantreden laat Lodewijk XV haar echter resoluut verbannen uit het slot van Versailles. Ze is genoodzaakt zich terug te trekken op haar kasteel in Courbe-Épine. Daar smeedt ze plannen om haar machtspositie te heroveren. Een spel van macht en corruptie aan het Franse hof, terwijl het land geleidelijk afstevent op de revolutie. Ondanks de schitterende decors en dito kostuums en het zeer behoorlijke spel van de hoofdrollen blijft het geheel erg oppervlakkig. Het scenario van Madeleine Chapsal en Granier- Deferre evenaart op geen enkel punt de symboliek en dubbele bodems van de novelle van Stefan Zweig die in het Frans is verschenen onder de titel Histoire d'une échéance waarop de film gebaseerd is. Het resultaat lijkt op LIAISONS DANGEREUSES, maar met het niveau van treinlektuur. Mooie fotografie van Robert Alazraki.

Dans un grand vent de fleurs

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Rosemarie La Vaullée, Bruno Wolkowitch, Bernard Verley, Marina Vlady en Agnese Nano.

Groots opgezet zevendelig fresco over wereldje der traditionele parfumeurs, verteld via persoonlijk verhaal van mooie en rebelse boerendochter Sorenza (La Vaull[KA1]ee), die het dank zij haar voorliefde voor bloemen en mannen ver schopte...Sorenza komt als meisje uit Itali[KA3]e met haar ouders, maar die sterven meteen en zij wordt in het Franse Grasse door twee zussen opgevoed, waar zij een jasmijnenveld verzorgt. Op haar 19de wordt zij verliefd op Guillaume Garlande (Wolkowitch), zoon van plaatselijk parfumeur. Maar die moet gedurende twee jaar naar Indonesi[KA3]e en Sorenza weigert hem te vergezellen. Sorenza moet in een bar gaan werken en zoekt intussen naar identiteit van haar vader, die voor juwelendiefstal werd veroordeeld, onterecht. Hierdoor kwam het jasmijnenveld in het bezit van schofterige Marli (Ballet). Guillaume keert terug, zijn bedrijf wordt door pech achtervolgd, Sorenza springt bij maar tot een huwelijk met Guillaume komt het niet. Diens vader (Verley) toont slechts misprijzen. Erger nog: Guillaume huwt met Louise (Nano), dochter van rijke baron. Een ontgoochelde Sorenza aanvaardt dan maar een huwelijk met Felix (Schneider). De klap op de vuurpijl moet nog komen. Sorenza en Louise blijken halfzussen te zijn. Felix geeft Sorenza de vrijheid terug, maar verongelukt kort daarop. Opgeruimd staat netjes? Nee, hoor, Sorenza erft zijn schulden. Zij zet een coöperatieve op om bankroet af te wentelen. Intussen ontwikkelt Guillaume een nieuw parfum dat hij Sorenza doopt. Zijn vrouw Louise gaat ervandoor met Antoine, de 'neus' van de parfumzaak. Nu kan ook Guillaume scheiden en kan de edelmoedige Sorenza opnieuw naar haar geliefde Guillaume. Scenario en dialogen van Valérie Guignabodet, naar gelijknamige melodramatische roman van Janine Montupet. Landradige voorspelbare Franse soap met als enig lichtpunt vanuit de verte getekende achtergronden van parfum-makerij.

Chacun cherche son chat

1996 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Garance Clavel, Zinedine Soualem, Renée Le Calm, Olivier Py en Romain Duris.

Chloé woont met haar zwarte kat Gris-Gris in het 15e arrondissement van Parijs. Als ze op vakantie gaat brengt ze haar kat onder bij Madame Renée, een oudere dame die zes katten heeft en er nog wel eentje bij kan hebben. Als Chloé na een week haar kat weer komt ophalen, is Madame Renée helemaal overstuur: Gris-Gris is verdwenen. Chloé begint aan een speurtocht waarbij ze de hulp krijgt van allerlei buurtbewoners: jonge en oude, zwarte en witte, aardige en onaardige. Chacun cherche son chat is een charmante tragikomedie over het vaak eenzame leven in een Parijse volkswijk, en tegelijkertijd een portret van een meisje op weg naar volwassenheid. (IdH/VPRO Gids)

Les cinq dernières minutes : Le dessous des cartes

1995 | Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1995. Mysterie van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Marie-Catherine Conti, Antoinette Moya en Paul Barge.

Madame Morgane Darmont (Conti), een helderziende, die zich in Parijs een zekere faam heeft verworven, wordt vermoord. De commissaire Massard (Santini) gaat op onderzoek in het wereldje van het occultisme. Deze aflevering houdt zich aan de principes van de reeks. Naast het gewone onderzoek word je als kijker nauwelijks wat wijzer over kaarten leggen, astrologie, numerologie en andere helderziende toestanden. Santini, intussen al sinds vier jaar commissaire Massard, doet ontroerende pogingen om het personage van de strenge smeris wat menselijker te maken. Het scenario is van Colette Djidou. Het camerawerk is van Jacques Guérin. Aflevering nummer 71 van totaal 82. Mono.

Belle époque

1995 | Drama

Frankrijk/Hongarije/Spanje/Duitsland/Verenigd Koninkrijk/Italië/België/Canada 1995. Drama van Gavin Millar. Met o.a. André Dussollier, Kristin Scott Thomas, Benno Fürmann, Isabelle Carré en Yves Jacques.

Parijs rond 1900. Uitvinder/zakenman Dussollier redt, op de trein, Scott-Thomas die door haar geesteszieke man met de dood bedreigd wordt. Hij wordt op haar verliefd maar zij weigert haar zieke man te verlaten. Fürmann, een anarchist, krijgt de opdracht Dussollier te vermoorden. Zijn aanslag mislukt echter en Dussollier vraagt de jongeman voor hem te werken. Enkele maanden later stelt Dussollier zijn nieuwe uitvinding voor: een roltrap, ontworpen door Fürmann, naar een idee van hemzelf. Deze laatste ontmoet Carré, het nichtje van een kunsthandelaar. Nadat hij haar zijn liefde bekend heeft verdwijnt het meisje. De echtgenoot van Scott-Thomas sterft in het hospitaal in een brand die hijzelf veroorzaakt heeft. De weduwe wil echter niet onmiddellijk een nieuwe relatie beginnen. Fürmann verneemt dat de aandeelhouders Dussollier uit de zaak willen zetten en hij raadt hem aan naar Oostende te gaan voor een conferentie. Hier ontmoet hij Carré en vraagt haar ten huwelijk. Ze accepteert. Hiermee drijft hij een wig tussen zichzelf en zowel Scott-Thomas als Fürmann. Romantische avonturen in de hogere klasse begin twintigste eeuw. De tijdssfeer werd uitstekend gerecreëerd en de overvloedige cast werd met zorg geselecteerd. Een 'Euro-pudding' van grote klasse gemaakt naar een nooit verwezenlijkt scenario dat François Truffaut begin jaren 1980, kort voor zijn dood, schreef samen met Jean Gruault. De verbindende teksten worden gesproken door Jeanne Moreau. Prachtige fotografie van William Lubtchansky. Uitgezonden in drie delen. Formaat 16/9. Stereo.

État des lieux

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Patrick Dell'Isola, Yannick Lee Trebalag, Blaise Stenzy Nioka, Donald Kibouillou en Clément Arco Descat.

Pierre C[KA1]ephas (Dell'Isola) is 27 en blank. Hij woont in een woonkazerne in de Franse voorstad en hokt met zijn vriendin die in verwachting is. Hij werkt als machinebankwerker in een fabriek. Er is werkloosheid en wie zijn baan verliest, komt niet zo snel meer aan de bak. Hij is links georiënteerd en dat wordt hem fataal. In zijn werkkast vindt zijn baas marxistisch- leninistische literatuur en dat is voldoende reden voor ontslag. Hij komt terecht in een neerwaartse spiraal zonder uitzicht. Dit leidt tot weer uiteenzettingen met gekleurde landgenoten, die nog wel de bescherming genieten van een baan. Een voedingsbodem, waarop het Front National, de Franse fascistische partij, welig kan tieren. Het debuut van Richet werd door hem gefinancieerd door zijn WW-uitkering in het casino te vertienvoudigen. Om kosten te besparen werd 16 mm gebruikt, werden er slechts tien spoelen volgemaakt en waren er maar tien draaidagen. De rolverdeling bestaat grotendeels uit amateurs en de stijl is gedeeltelijk documentair, maar het geheel heeft alle allures van een sociaal bewogen film. De boodschap die Richet tracht uit te dragen, wordt nog steeds zwaar onderschat: de sociaal uitgesloten bewoners van de voorsteden, die de werkende klasse niet laat integreren in hun maatschappij, vormen een explosieve tijdbom. Gisteren in Amerika, vandaag en morgen in Frankrijk en overmorgen in de rest van Europa. De film zal niet iedereen aanspreken door de pulserende rap van de groep Assassins, door de jongeren die aan het woord zijn en het soms merkbare lage budget, maar gezagsdragers, bestuurders en wetgevers die hiervan geen kennis nemen zouden nog weleens in de aap kunnen logeren; bovendien wordt het de hoogste tijd dat de werkende klasse voor zover die over geestelijke vermogens beschikt, zich gaat realiseren dat er iets aan de hand is, waarvoor zij medeverantwoordelijk zijn. Camerawerk van Michel Abramowicz, Pierre Boffety en Valéry Le Gurun. Het scenario is van regisseur Richet en hoofdrol Dell'Isola. Ondanks alle bureaucratische tegenwerking uiteindelijk - voor het grootste gedeelte in verboden marge - tot stand gekomen!

À Cran

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Solange Martin. Met o.a. Clémentine Célarié, Bruno Todeschini, Sotigui Kouyaté, Andrée Damant en Asil Raïs.

Als Clara (C[KA1]elari[KA1]e), moeder van twee kinderen, begin veertig, een taxi neemt naar het vliegveld Orly om haar echtgenoot af te halen, is hij niet onder de passagiers. Clara heeft onmiddellijk het gevoel dat hij haar bedriegt en met een telefoontje naar zijn hotel is ze er gauw achter. Uit het lood geslagen besluit ze iets aan de bar te nemen en vraagt een sportieve jonge kerel, die de koffers van de lopende band haalt, of hij ook wat wil drinken. Hij heet Robert (Todeschini) en blijkt een ex-rugbyspeler te zijn die door een blessure zijn carri[KA2]ere moest opgeven. Wat dan volgt is een nachtelijke zwerftocht door de Parijse voorsteden, die eindigt in een hotelkamer voor een `one-night stand`. Voor het zover is, hebben ze (en wij) allerlei kleurrijke personages (een taxichauffeur, een receptioniste, een priester) ontmoet, waarvan een pompbediende, gespeeld door Kouyate, de opvallendste is, terwijl Clara en Robert geestelijke hoogte- en dieptepunten beleven. Behoorlijk gespeeld door beide hoofdrollen onder de bezielende regie van Martin, die ook het scenario schreef. De film bevat kleine slordigheden, maar dat valt niet zo erg op bij vertoning op de thuisbuis. Het camerawerk is van Antoine Roch, Jean- René Duveau en Nicolas Guicheteau.

Cigalon

1975 | Komedie

Frankrijk 1975. Komedie van Georges Folgoas. Met o.a. Michel Galabru, Andréa Ferréol, Roger Carel, Marco Perrin en Paulette Frantz.

Nauwkeurige herverfilming van de film van Marcel Pagnol (1935). Deze bewerking voor tv kan de vergelijking met het origineel niet doorstaan. Galabru staat evenwel zijn mannetje in de rol van Cigalon.

Les Tentations de Marianne

1972 | Drama, Erotiek

Frankrijk 1972. Drama van Francis Leroi. Met o.a. Patricia Novarini, Bob Asklof, Bernard Tixier, Gilles Signard en Andrée Damant.

Een meisje uit een Frans gehucht volgt een vakantieliefde naar Parijs, waar zij in een chantagekomplot belandt. In dit melodrama komen soms aanwijzingen van een zekere sociale bewogenheid naar voren, maar verder bevat de film helaas een broodmagere plot en natuurlijk de verplichte nummertjes.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Andrée Damant op televisie komt.

Reageer