Antoine Roch

Cameraman

Antoine Roch is cameraman.
Er zijn 15 films gevonden.

Attila Marcel

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Sylvain Chomet. Met o.a. Guillaume Gouix, Anne Le Ny, Bernadette Lafont en Hélène Vincent.

Het live action speelfilmdebuut van de maker van de voor een Oscar genomineerde animatiefilms Les triplettes de Belleville en L'illusionniste. Over de 33-jarige zwijgende pianist Paul (Guillaume Gouix), die - hoewel zijn ouders overleden toen hij pas twee jaar was - gebukt gaat onder een verlammend oedipuscomplex. Betoverend waar het surrealistische vondsten en droogkomische observaties betreft à la Charlie Chaplin of Wes Anderson, maar heel wat rommeliger in het overbruggen van de tijd daartussenin.

Affaire de famille

2008 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 2008. Komedie van Claus Drexel. Met o.a. André Dussollier, Miou-Miou, Éric Caravaca en Hande Kodja.

Latente spanningen drijven boven in het gezin Guignebont te Grenoble wanneer op het bureau van voetbalverdwaasde vader Jean plotsklaps een met bankbiljetten gevulde sporttas ligt. Van wie is dat vast niet kosjere ‘cadeau’ en waarom ligt het daar, vraagt niet alleen chocoladeverslaafde echtgenote en souvenirwinkelhoudster Laure zich af. En wat doet die pistoolpatronenhouder in de keukenvuilnisemmer? In deze zwartgerande misdaadkomedie, die de raadselzaak vanuit drie verschillende perspectieven belicht, spelen Dussollier en Miou-Miou getweeën droogjes tegen de farce aan. Steun krijgen ze van Caravaca, als politie-inspecteur met achternaam Vivant (‘Levend’).

Jeux d'enfants

2003 | Romantiek, Drama

Frankrijk/België 2003. Romantiek van Yann Samuell. Met o.a. Guillaume Canet, Marion Cotillard, Thibault Verhaeghe, Joséphine Lebas-Joly en Élodie Navarre.

Jonge kinderen zijn Julien en Sophie nog als ze een band smeden in slechte tijden. Julien heeft zojuist een muziekdoosje gekregen van zijn stervende moeder. Dit doosje geven Julien en Sophie jarenlang aan elkaar door elke keer als de een de ander voor een uitdaging stelt. Terwijl de uitdagingen steeds grimmiger worden krijgt de kijker alsmaar geen antwoord op de vraag wat deze mensen in hemelsnaam bezielt. Jeux d'enfants is typische cinema du look: de camera zwiert als een penseel van een bezeten kunstenaar over het doek, kleuren knallen ons tegemoet en geen filmtechniek wordt onbenut gelaten - schitterend, maar schijnbaar pointeloos.

Les âmes câlines

2002 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2002. Romantiek van Thomas Bardinet. Met o.a. François Berléand, Laetitia Coti, Valérie Donzelli, Laure Duthilleuil en Aurore Clément.

De zoveelste film over een hitsige vijftiger die meisjes van in de twintig achterna zit. In dit geval gaat het om Jacques (Berl[KA1]eand), die een vindingrijke, straatarme kunstschilder is en het hartje van studente Claire (Coti) probeert te veroveren, terwijl hij dankbaar misbruik maakt van de vrijgevigheid van zijn buurvrouw H[KA1]el[KA2]ene (Duthilleuil). Niet alleen dat hij bij haar eet, maar zij dekt hem als Jacques` ex Christine (Cl[KA1]ement) komt zeuren en wil weten, waar hun opstandige zoon S[KA1]ebastien (Boidin) kan zijn; Hélène legt dan snel uit dat Claire de vriendin van Sébastien is. Het wordt koddig als Jacques regelmatig in zijn ondergoed op de gang voor de dichte deur van zijn woning staat, omdat hij geen sleutel bij zich heeft. Met geleende kleren, die niet bij elkaar passen, gaat hij op de versiertoer en probeert Claire in de bistro om de hoek over te halen hem bij haar te laten slapen. Het tot op de draad versleten scenario is van regisseur Bardinet en Gilles Marchand naar een anekdote van Daniel Martínez, dat geïnspireerd zou zijn op een song uit de jaren 1960 van Michel Polnaref. De film is te harden dankzij Berléand's spel en de uitstekende rol van de oudere Presle als Juliette met wie Jacques een platonische verhouding heeft. Het camerawerk is van Antoine Roch. Ook bekend als LE FOSSÉ DES GÉNÉRATIONS EST UN LIT DOUILLET.

Inch'Allah dimanche

2001 | Drama

Frankrijk/Algerije/Marokko 2001. Drama van Yamina Benguigui. Met o.a. Fejria Deliba, Zinedine Soualem, Marie-France Pisier, Mathilde Seigner en Rabia Mokedem.

Ahmed werkt sedert 1964 in Noord-Frankrijk in een fabriek. Hij is getrouwd met met Zouina (Deliba) en af en toe bezoekt hij haar in Algerije. Het stel heeft drie kinderen, maar Zouina kent haar echtgenoot nauwelijks. Tien jaar later mogen Noord- Afrikaanse arbeiders hun familie laten overkomen. Zouina arriveert met haar kinderen en haar bazige schoonmoeder A[KA3]icha (Mokedem), die een giftige tong heeft. De buren aan de ene kant van het bescheiden bakstenen huurhuis, kijken met argwaan naar hen, maar de gescheiden, zelfstandige Briat (Seigner) aan de andere kant is nimmer te beroerd om te helpen. Behalve haar schoonmoeder, bepaalt vooral Ahmed hoeveel bewegingsvrijheid Zouina heeft. Bij de minste of geringste aanleiding slaat hij haar. Zouina ziet dat Franse vrouwen niet zo onder de plak zitten als hun islamitische collega`s. Haar pad wordt gekruist door Madame Manant (Pisier), de weduwe van een officier die het leven liet in de Algerijnse oorlog. Tezamen met anderen haar eveneens welwillend gestemd zijn, besluit Zouina `s zondags (zie de titel) er tussenuit te knijpen. Het scenario van regisseuse Benguigui is gedeeltelijk autobiografisch. De hoofdrollen worden zeer geloofwaardig ingevuld en de kijker krijgt een helder beeld van het onvrije leven van de vrouw uit de Maghreblanden in het koele, ongastvrije Europa. De heimwee die ze hebben naar hun zonnige geboorteland, voel je als het ware. De film werd meervoudig bekroond en kijkers die zich in dit onderwerp willen verdiepen, worden op hun wenken bediend. Het camerawerk is van Antoine Roch.

La parenthèse enchantée

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Michel Spinosa. Met o.a. Clotilde Courau, Vincent Elbaz, Géraldine Pailhas, Karin Viard en Roschdy Zem.

Het scenario van regisseur Spinosa omspant de periode van 1969 tot 1981. Hij gaat heen en weer met flashbacks en flashforwards. Zijn film gaat over de seksuele bevrijding die in de jaren 1970 de grote verandering bracht in het leven van jonge mensen, die rond het jaar 2000 opgevolgd worden door een generatie, die deze bevrijding als een recht zien, evenals het baas zijn in eigen buik, de abortus, waarover veel langer geknokt is. We maken kennis met Paul (Zem) en Vincent (Elbaz), die ergens aan de Middellandse zeekust vakantie houden. Ze ontmoeten Alice (Courau) en Eve (Viard). Ze vormen stelletjes, maar Alice gaat er tenslotte vantussen om te studeren aan de Sorbonne en zich in te zetten voor de rechten van de vrouw. Later voegt Marie (Pailhas) zich bij het overgebleven trio; ze trouwen op dezelfde dag; Paul met Eve en Vincent met Marie. Niet helemaal uit liefde zoals later blijkt: Eve om dat ze gelijk in verwachting raakte van Paul en later heeft ze een affaire met Vincent. Dan komt Alice weer in het zicht. Spinosa schildert op speelse wijze een geloofwaardig portret van een voorbije generatie: de verveelde en gefrustreerde huisvrouw, de strijdende dolle mina, de onverschillige man die vasthoudt aan de vrije denkbeelden, en de kerel die nooit opgroeide. Het spel van zijn rolverdeling is goed en wie het tijdperk heeft beleefd, kan het opnieuw genieten en met andere ogen zien. De film en de situaties zijn weliswaar heel Frans, maar ook in dit land kwamen boeken op de markt zoals [KL]Speelse Liefde[KLE] van Alex en Jane Comfort (herdrukt in 2002!), Shere Hite's Hite Report, voorafgegaan door het klassiek geworden werk van Masters & Johnston, dé bevrijdende literatuur van het tijdperk. De rekwisieten, de kostuums en stijl zijn authentiek, sfeervol en vooral heel raak getroffen. Muziek uit de tijd verhoogt het plezier. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Inséparables

1999 | Drama, Komedie

Frankrijk/Canada 1999. Drama van Michel Couvelard en Normand Bergeron. Met o.a. Catherine Frot, Jean-Pierre Darroussin, Fabienne Babe, Sami Bouajila en Hervé Pierre.

Het scenario van debuterend regisseur Couvelard is speciaal toegeschreven op zijn vrouw Frot, die de medehoofdrol speelt als Gisèle. Als een regisseur zoiets doet, is het altijd uitkijken geblazen. Anderzijds staat Frot al jaren op het toneel met Darroussin, die Robert is in deze film. Robert is een toneelspeler-filmacteur in spe, die maar niet aan de bak kan komen. Hij komt uit het havenplaatsje Boulogne-sur-Mer aan de Franse Kanaalkust en is naar Parijs gegaan om carrière te maken. In plaats van glansrollen moet hij zich tevreden stellen als figurant bij de tv en houdt zich in leven met het uitventen van gelegenheidsgoederen. Hij besluit terug te gaan naar zijn geboorteplaats en ontmoet dan zijn sweetheart Gisèle opnieuw, die hij ooit in steek liet. Gisèle is nimmer getrouwd, werkt als secretaresse op het gemeentehuis en heeft als minnaar haar getrouwde baas, die een gezin met kinderen heeft. Het leven van drie mensen gaat zich grondig veranderen. De film bevat niet alleen de bekende ingrediënten van de mislukte artistieke carrière, maar ook de grote twijfel die mensen krijgen als ze de veertig passeren en afstevenen op een midlifecrisis. De rolprent is een redelijk, maar landerig drama, met middelmatige spel- en regieprestaties. Meer geschikt als tv- film dan als bioscoopfilm. Het camerawerk is van Antoine Roch. Dat Arthur H. onder andere de muziek verzorgde is geen toeval: Couvelard had ooit een clip over hem gedraaid.

Pourquoi pas moi ?

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Stéphane Giusti. Met o.a. Amira Casar, Julie Gayet, Bruno Putzulu, Johnny Hallyday en Alexandra London.

Camille (Casar), Eva (Gayet), Nicolas (Putzulu) en Ariane (London) in het zuiden van Frankrijk hebben vier dingen met elkaar gemeen: ze zijn allen dertig, werken vol overgave voor het uitgeverijtje dat ze zelf hebben opgericht, luisteren op dagen dat ze gedeprimeerd zijn naar [KL]I Will Survive[KLE] van Gloria Gaynor en ze zijn homo. Hun secretaresse Lili (Chaplin) is hetero en heeft daar nooit aan getwijfeld, maar nu ze kennis maakt met dit homowereldje gaat ze zich toch afvragen waarom zij anders is. Maar het viertal, dat nooit een geheim van hun seksuele voorkeur maakt, durft tegenover hun ouders eigenlijk niet uit de kast te komen. De film is erg voorspelbaar; de dialogen en toestanden zijn alles behalve gedurfd of uitdagend. De acteurs kan je niets verwijten, zij doen hun best, vooral van Hallyday als Eva's vader José, maar het scenario van regisseur Giusti is een luchtbel die uit elkaar spat nog voor de film op de helft is. Het camerawerk is van Antoine Roch. Een tamelijk overbodige zedenkomedie over de reactie van ouders, die ontdekken dat hun volwassen kinderen homo zijn. Dolby Stereo.

Un frère

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Sylvie Verheyde. Met o.a. Jeannick Gravelines, Emma de Caunes, Nils Tavernier, Karole Rocher en Emmanuel Nicolas.

Ontwapenend coming of age-debuut van de 33-jarige Verheyde, die eveneens het scenario schreef. De jonge modefotograaf Loic (Gravelines) wil Sophie (De Caunes), zijn jongere zus, een rijp kindvrouwtje, driftig afschermen voor al het kwaad in de wereld. Voor haar debuut kreeg De Caunes, dochter van de Franse tv-beroemdheid Antoine de Caunes, de aanmoedigings César, de Franse 'Oscar'. Jammer dat de muziek van Philippe Sarde zo dramatisch klinkt.

Quadrille

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Valérie Lemercier. Met o.a. Valérie Lemercier, André Dussollier, Sandrine Kiberlain, Sergio Castellitto en Lise Lamétrie.

Philippe de Morannes (Dussollier) is getrouwd met toneelactrice Paulette Nanteuil (Lemercier). Journaliste Claudine Andr[KA1]e (Kiberlain) is hun beste vriendin. Als Claudine de beroemde Amerikaanse filmster Carl Herickson (Castellito) ontmoet voor een interview, komen alle onderlinge relaties op losse schroeven te staan. Een gedateerde, kitscherige boulevardkomedie met slechts een paar spitse dialogen. De decors, kostuums en de kleurrijke vormgeving zijn zowat de enige pluspunten van deze nogal platte klucht die gebaseerd is op het veel spirituelere toneelstuk van Sacha Guitry. De acteurs slagen er niet in om het geheel sprankelend te houden of naar een hilarisch hoogtepunt te leiden. Lemercier, die naast de regie en de hoofdrol, ook nog het scenario voor haar rekening nam, greep duidelijk te hoog. Achter de camera stond Antoine Roch. Derde ambitieuze Toscan Du Plantier-verfilming van het werk van Guitry na D[KA1]ESIRE met Jean-Paul Belmondo (en Béatrice Dalle, die de show steelt) en LE COMEDIEN met Michel Sarrault. De Franse belastingbetaler heeft diep in de zak moeten tasten voor de subsidies.

À Cran

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Solange Martin. Met o.a. Clémentine Célarié, Bruno Todeschini, Sotigui Kouyaté, Andrée Damant en Asil Raïs.

Als Clara (C[KA1]elari[KA1]e), moeder van twee kinderen, begin veertig, een taxi neemt naar het vliegveld Orly om haar echtgenoot af te halen, is hij niet onder de passagiers. Clara heeft onmiddellijk het gevoel dat hij haar bedriegt en met een telefoontje naar zijn hotel is ze er gauw achter. Uit het lood geslagen besluit ze iets aan de bar te nemen en vraagt een sportieve jonge kerel, die de koffers van de lopende band haalt, of hij ook wat wil drinken. Hij heet Robert (Todeschini) en blijkt een ex-rugbyspeler te zijn die door een blessure zijn carri[KA2]ere moest opgeven. Wat dan volgt is een nachtelijke zwerftocht door de Parijse voorsteden, die eindigt in een hotelkamer voor een `one-night stand`. Voor het zover is, hebben ze (en wij) allerlei kleurrijke personages (een taxichauffeur, een receptioniste, een priester) ontmoet, waarvan een pompbediende, gespeeld door Kouyate, de opvallendste is, terwijl Clara en Robert geestelijke hoogte- en dieptepunten beleven. Behoorlijk gespeeld door beide hoofdrollen onder de bezielende regie van Martin, die ook het scenario schreef. De film bevat kleine slordigheden, maar dat valt niet zo erg op bij vertoning op de thuisbuis. Het camerawerk is van Antoine Roch, Jean- René Duveau en Nicolas Guicheteau.

Grand bonheur

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Charlotte Léo, Pierre Gérard, Pierre Berriau, Christine Vouilloz en Lucas Belvaux.

De vrolijke wederwaardigheden aan de hand van een aantal portretjes van zeven studenten aan de Parijse film- en tv- academie, hun liefdes, kameraadschappelijkheden en een eindrevue vlak voor de grote vakantie. Zo is er de romantische Caroline (L[KA1]eo) die haar bed nooit met dezelfde vent deelt; en verder de zachtaardige Judith (Canto) die op oudere mannen valt, Paul (Berriau) de eeuwige dromer en filmer, Charly (Richard), een blondje dat een ex-vriendinnetje van een kameraad bang maakt, de ironische Philippe (G[KA1]erard) en het stel Luc (Belvaux) en Nanou (Vouilloz), would-be scenarioschrijvers. Als ze zich niet in hun stamcafé bevinden, brengen ze de tijd door in de bioscoop of ze maken de buurt onveilig. Het debuut van Le Roux, die zijn eigen scenario schreef, mag zeker geslaagd genoemd worden al is het laatste uur teveel van het goede. In het jaar 2000 bracht de Frans-Duitse cultuurzender ARTE een opnieuw gemonteerde versie op de tv van 87m, die we van harte aanbevelen. De film is vooral geschikt voor cinefielen, theater-en filmstudenten en een ieder die een warm gevoel kan opbrengen voor het grote witte doek of de kleine huisbioscoop. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Bonheur

1993 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1993. Komedie van Cédric Kahn. Met o.a. Estelle Perron, Caroline Trousselard, Malek Bechar, Didier Borga en Naguime Bendidi.

Enkele weken geleden werd Perron van school gestuurd, maar toch trekt ze nog steeds op met haar vriendin Trousselard. Samen met hun vriendjes Bechar en Borga gaan ze zwemmen in het meer. Op weg naar huis worden ze opgepikt door de auto van Bouchouareb, broer van Bechar. Omdat haar ouders niet thuis zijn, stelt Trousselard voor om een feestje te organiseren. Opgepept door muziek en alcohol, worden geesten en lichamen opgehitst. Voorspelbare tragi-komedie over jongeren die zich laten gaan onder invloed van drank en rock. De hoofdpersonages komen afstandelijk over en hun gedrag zal weinig interesse wekken. Kahn schreef het scenario samen met Ismaël Ferroukhi. Fotografie van Antoine Roch. Kahn bewerkte het onderwerp ook tot de bioscoopfilm TROP DE BONHEUR in 1994.

Bar des rails

1991 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1991. Familiefilm van Cédric Kahn. Met o.a. Fabienne Babe, Marc Vidal, Brigitte Roüan, Nicolas Pioux en Nathalie Richard.

Tiener Vidal woont alleen met zijn moeder, Roüan, in een plattelandsdorpje. Hij raakt geobsedeerd door zijn buurvrouw, Babe, een dertig-jarige alleenstaande moeder. Om haar te kunnen benaderen stelt hij haar voor te baby-sitten en tot zijn verbazing wijst ze hem niet af, maar vraagt hem haar te ontmoeten in de Bar des Rails, waar ze zichzelf aan de jongen aanbiedt. Verrast vlucht Vidal, maar wat later keert hij toch schoorvoetend terug. De eerste liefdeservaringen van een tiener werden zeer pakkend in beeld gebracht. Goede prestaties van de acteurs, maar het scenario van Kahn blijft toch teveel aan de oppervlakte hangen. De camera was in handen van Antoine Roch. De soundtrack bestaat uit muziek van o.a. Eddy Mitchell, Malka Family, Lenny Kravitz, Pascal Dubroca, enz.

Le sauvage

1975 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk/Italië 1975. Drama van Jean-Paul Rappeneau. Met o.a. Catherine Deneuve, Yves Montand, Tony Roberts, Luigi Vannucchi en Dana Wynter.

Nelly (Deneuve) wil af van haar verloofde, gangster Vittorio. Ze ontmoet Martin (Montand), een Fransman van middelbare leeftijd. Die helpt haar om te ontsnappen en keert dan terug naar zijn fijne, eenzame leven op een tropisch eiland. Daar duikt, tot zijn stomme verbazing, Nelly opnieuw op, en pogingen om haar te laten vertrekken mislukken keer op keer. Deneuve speelde nu eens niet een ijzige schoonheid, maar een drukke en temperamentvolle schoonheid. Aardige komedie van Rappeneau, die later met Gérard Depardieu een erg leuke versie van Cyrano de Bergerac maakte.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Antoine Roch op televisie komt.

Reageer