Jean-Pierre Fayer

Producer

Jean-Pierre Fayer is producer.
Er zijn 13 films gevonden.

Surveillance

2013 | Misdaad

Frankrijk 2013. Misdaad van Sébastien Grall. Met o.a. Thomas Jouannet, François Berléand en Léonie Simaga.

In zijn boek Flic de supermarché (2006) doet dertiger Régis Sérange, hobbyfotograaf en ex-portier, haarfijn uit de doeken hoe hij als nieuwbakken beveiliger van een Franse megasupermarkt gaandeweg ontdekt dat hij niet is ingehuurd om winkeldieven te vangen. Wanneer hij een smerig zaakje binnen het bedrijf ontdekt, is dat het begin van het einde. In de pakkende tv-filmadaptatie onder regie van de productieve en veelzijdige Grall speelt Jouannet de rol van supermarktsurveillant Pierre Solvy, de facto Sérange. Deprimerende ellebogenmaatschappijschets met Orwelliaanse teneur. Berléand is weer ijzersterk.

Bas les coeurs

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Robin Davis. Met o.a. Jérémie Duvall, Urbain Cancelier, Bruno Lochet, Popeck en Chloé Stefani.

Versailles, zomer 1870. Terwijl de Pruis Frankrijk eronder houdt, ziet de twaalfjarige Jean hoe zijn patriottistische vader gaandeweg met de vijand heult. Na Louis Malles fantastische Le voleur (1967) ziet deze pas tweede adaptatie van een Georges Darien-roman inhoudelijk ietwat bleekjes. De links-rebelse, politiek-maatschappelijke rafelranden, toch de kern van het kleine, pamflettistische oeuvre van de anarchist Darien (1862-1921), raken in deze iets te netjes aangeklede telefilm op de achtergrond. Gedraaid voor France 2 ter gelegenheid van de 140-jarige verjaardag van de kortstondige Commune de Paris.

La vie devant soi

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Myriam Boyer. Met o.a. Myriam Boyer, Julien Soster, Eddie Rahaingo en Jude Butel.

Onmogelijke opgave om, na Simone Signoret in de filmadaptatie uit 1977 van de roman van Émile Ajar alias Romain Gary, in de rol te stappen van bejaarde ex-prostituee Madame Rosa? Niet voor de doorgroefde Myriam Boyer (Lyon, 1948), die met een theaterbewerking van de roman twee jaar lang applaus en prijzen oogstte. Ze maakt indruk als de wrakkige ijzervreetster die Auschwitz heeft overleefd en nu in de Parijse volkswijk Belleville een illegaal opvanghuis voor kinderen van straatmadelieven bestiert. In haar laatste dagen is puber Momo (Soster) Rosa's steun en toeverlaat.

Jeanne Poisson, Marquise de Pompadour

2006 | Biografie, Drama, Historische film

Frankrijk 2006. Biografie van Robin Davis. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Vincent Perez, Rosemarie La Vaullée en Charlotte de Turckheim.

Stijve pruiken, gepoederde tronies, bonte kostuums en stenen pijpen: de tweedeler Jeanne Poisson is een waar genot voor de liefhebber van achttiende-eeuwse tierelantijnen. De geschiedenisfanaat komt ook aan zijn trekken met een keur van gedramatiseerde hofintriges en uiteraard de royale vrijages van titelheldin Jeanne (De Fougerolles) met haar officiële minnaar, koning Lodewijk XV (Perez), treffend bijgenaamd 'De welbeminde' (de man had naar verluidt een honderdtal kinderen). Onder een dikke deken van klavecimbel, viool en hobo paraderen de lieden over het helverlichte scherm en krijgt de kijker een glimp van de macht van Lodewijks diverse vrouwen. Dolletjes.

La nourrice

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Renaud Bertrand. Met o.a. Sophie Quinton, Jérémie Elkaïm, Marthe Keller, Valérie Vogt en Emilie Lafarge.

Eind 19de eeuw verlaat Madeleine (Quinton) haar boerderij en de man met wie ze gedwongen was te trouwen, om werk en haar oude vlam Mathieu (Elkaïm) in Parijs op te zoeken. Werk vindt ze als voedster, maar haar kind moet ze afstaan, ze moet zich helemaal richten op het kind van haar werkgever. Mathieu ontmoet ze in het geheim. Tv-film La nourrice is goed aangekleed en gedetailleerd in de historische context en knappe jongelui Quinton en Elkaïm doen als acteurs niet onder voor de gelouterde Keller als bazin.

Revient le jour

1999 | Romantiek

Frankrijk 1999. Romantiek van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Elisa Servier, Marie Ravel, Philippe Lefebvre, Marine Fayer en Fannie Paitel.

Jean R[KA1]enal (Van Den Driessche) is een bekwame kinesitherapeut. Hij heeft een schat van een vrouw, Rose-Marie (Servier), en twee dotten van kinderen, Claire (Paitel) en Charlotte (Fayer). Je zou haast vergeten dat hij blind is. Amper twintig verloor hij het zicht door een degeneratie van het hoornvlies en een resem aan operaties kon er niets aan verhelpen. Maar Jean verliest de hoop niet, temeer daar hij het gevoel heeft dat zijn dochters soms beschaamd zijn over hun vader, die niet is als alle anderen. In dat opzicht is Rose-Marie helemaal anders. Ze werd voor hem meer dan gewoon een echtgenote. Toch zet hij dit alles op het spel wanneer hij Marion Delorme (Ravel), een twintigjarige studente, in zijn praktijk krijgt nadat ze zwaar ten val kwam tijdens het skieën. Het meisje wordt een obsessie voor Jean. De wanhopige relatie tussen twee mensen die door het leven bedrogen werden. Het idee is niet slecht, maar qua uitwerking gaan we de onbeschaamde sentimentele toer op. Goede acteerprestaties en een vlotte enscenering kunnen het smartlappen-scenario van Lorenzi en Béatrice Rubinstein niet op een hoger niveau krikken. Voor de amateurs. Fotografie is van Jacques Guérin.

La vérité vraie

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Béatrice Dalle, Julien Rochefort, Christiane Cohendy, Mathias Labelle en Ariane Séguillon.

Cathy (Dalle) is een alleenstaande moeder van rond de dertig. Ze heeft een hechte band met haar negenjarig zoontje Lucien (Labelle), genaamd Lulu. Cathy is prostituée, maar de jongen lijkt niet te lijden onder de beroepsmatige bedrijvigheden van zijn moeder. Hij weet wat ze doet, maar niemand van de buren is ervan op de hoogte. Maar als dan door een stom toeval de waarheid bekend raakt dreigt Cathy het voogdij over Lulu te verliezen. Ze slaagt erin het kinderwelzijn te overtuigen en Lulu mag bij haar blijven. Dan krijgt Cathy te horen dat ze een tumor heeft en er haar nog slechts een drietal maanden resten. Ze tracht Lulu voor te bereiden op het afscheid. Een drama dat bol staat van de problemen. Je zou er een soap van honderd afleveringen van kunnen maken, maar scenarist Jean-Luc Seigle perst alles in een oversentimentele prent van anderhalf uur. Dalle levert een knappe prestatie, maar kan het verhaaltje toch niet boeiend maken. Weinig opbeurende ontspanning voor een koude winteravond in de reeks 'de ziekte van de week'. Fotografie is van Pierre Novion en Pierre-Laurent Chenieux.

La passion Schliemann

1999 | Drama, Romantiek, Historische film

Frankrijk 1999. Drama van Bruno Gentillon. Met o.a. Hans Peter Hallwachs, Julie Beres, Frédéric Andrau, Mikhaël Dontchev en Denis Braccini.

Hissarlik, Turkij[KA3]e, 1873. Ook al lacht de hele wetenschappelijke wereld om zijn beweringen toch is de Duitse avonturier en amateur-archeoloog Heinrich Schliemann (Hallwachs) ervan overtuigd de plaats van het oude Troje te hebben gevonden. Hij is er zeker van dat hij de legendarische schat van Priamus, de laatste koning van Troje zal opgraven. Om zijn succes te vieren laat hij zijn dertig jaar jongere, Griekse vrouw Sophie (Beres) overkomen in gezelschap van de Parijse journalist Julien Leroux (Andrau), een van zijn grootste tegenstanders. Al vlug gaat Heinrich zich dit beklagen, want hij is er getuige van hoe Julien Sophie verleidt, maar niets kan hem van zijn doel afbrengen. Een literaire, maar erg boeiende reconstructie van de ontdekkingstocht van Schliemann naar het mytische Troje, gelardeerd met een romantisch avontuurtje van zijn vrouw met een Franse journalist. Dit laatste is historisch niet helemaal kosjer, maar het verhindert dat het scenario van Gentillon en Jean-François Goyet droge materie wordt. Mooie fotografie van Jean-Paul Meurisse en Houshang Baharlou.

La maison d'Alexina

1999 | Komedie, Familiefilm, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Mehdi Charef. Met o.a. Cécile Bois, Philippe Clay, Fadh Acloque, Stéphane Caillard en Anthony Decadi.

Abdou (Acloque), een twaalf-jarige jongen van Algerijnse afkomst, werd al in verschillende scholen aan de deur gezet wegens zijn onhandelbaar karakter. Uiteindelijk belandt hij in het bijzonder onderwijs in een klas voor moeilijk opvoedbare kinderen. Door de leerkrachten worden ze als debielen aanzien en blootgesteld aan alle mogelijke vernederingen. Vooral Mr. Raffin (Clay) is kort aangebonden, daar hij eigenlijk niet opgewassen is tegen zijn taak. Op een dag bezwijkt hij aan een hartaanval. De klas wordt opgevangen door de jonge onderwijzeres Alexina (Bois). Deze kiest voor een heel andere aanpak en trekt met de kinderen naar de Normandische kust. Het gevoelige portret van kinderen die niet direct beschouwd kunnen worden als halfzachte schaapjes. Agressie lokt agressie uit, maar als ze op menselijke manier benaderd worden veranderen ook hun reacties. Bois is uitstekend in haar moeilijke rol, maar het zijn vooral de kinderen die de show stelen in deze film die uitstekend geschikt is als basis voor een discussie. Charef baseerde het scenario op zijn eigen roman. Fotografie is van Alain Levent.

Le boiteux

1998 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1998. Misdaad van Paule Zajdermann. Met o.a. Vincent Winterhalter, François Berléand, Brigitte Roüan, Laura del Sol en Audrey Tautou.

Bij opgravingswerken in een oude kelder wordt het skelet gevonden van een baby. Luitenant Jacques D[KA1]eveure (Winterhalter) en zijn assistent Granier (Berl[KA1]eand) krijgen de zaak toegewezen, ondanks het feit dat Jacques onlangs gekwetst werd bij de arrestatie van een gangster en hij nog niet helemaal de oude is. Jacques maakt kennis met Blandine Piancet (Tautou), de vrouw van de bewoner van het herenhuis, die totaal overstuur is. Hij raakt geobsedeerd door deze jonge vrouw die veel alleen gelaten wordt door haar echtgenoot Patrick (Gorny), de zoon van de burgemeester die denkt dat hem alles gepermiteerd is. De dokter stelt vast dat Blandine zwanger is. Het is haar eerste zwangerschap, zodat zijzelf als verdachte buiten de boot valt. Het wordt een zware klus om de identiteit van het kind vast te stellen. Jacques ondervindt veel tegenwerking en raakt ervan overtuigd dat er hoog geplaatste personen bij de zaak betrokken zijn. Knap uitgewerkt sociaal kritische film, vermomd als een policier. De beerput die door de politieman geopend wordt is alles behalve verkwikkend. Ondanks de aanwezigheid van bekende tegenspeelsters als Del Sol en Roüan slaagt de onbekende Tautou erin een onvergetelijk personage neer te zetten en de film grotendeels te domineren. Zajdermann schreef het scenario samen met Marc Guilbert. Ze baseerden zich op de roman Baby Blues van Pascal Basset-Chercot. Fotografie is van Gérard De Battista. Ook uitgebracht als BABY BLUES.

La façon de le dire

1998 | Romantiek, Familiefilm

Frankrijk/Ierland 1998. Romantiek van Sébastien Grall. Met o.a. Annie Girardot, Sonia Vollereaux, Laura Brennan, Romain Redler en Eithne Dempsey.

Nicolas (Deutsch) is een zestien-jarige, intelligente jongen die erg lijdt onder het feit dat hij verschrikkelijk stottert. Hij is niet in staat een woord in een maal uit te spreken. Sinds een achttal maanden voert hij correspondentie met de Ierse Cynthia (Brennan). Op die manier kan hij zich uitdrukken zonder tegengewerkt te worden door zijn handicap. Als zij opbelt komt zijn oudere broer Bertrand (Redler) aan het toestel. Maar nu schrijft Cynthia dat ze tijdens de vakantie naar Frankrijk wil komen en hem ontmoeten. Nicolas wil een therapie volgen om van zijn stotteren af te raken. Gevoelige, intelligent geschreven dramatische film over een jongen die zijn handicap wil overwinnen. Deutsch geeft op onvergetelijke manier gestalte aan dit personage en hij wordt uitstekend geholpen door Girardot als een vrouw die gekwetst werd door het leven en die de jongen hetzelfde lot wil besparen. Ondanks het gegeven wordt de film nergens sentimenteel. Anne Valton en Marina Ni Dhubhain schreven het opmerkelijke scenario. Mooie fotografie van Richard Andry. Stereo.

Mon père avait raison

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Roger Vadim. Met o.a. Claude Rich, Marie-Christine Barrault, Nicolas Vaude, Nathalie Roussel en Annie Savarin.

Neuilly 1908. Grootvader Adolphe Bellanger (Rich) wordt 72. Sinds zijn vijftigste is hij weduwnaar en dat heeft hij nog geen ogenblik betreurd. Volgens hem is de vrouw geschapen voor het huwelijk, maar de man moet vrijgezel blijven. Hij krijgt gelijk als blijkt dat zijn schoondochter Germaine (Barrault) zijn zoon Charles (Vaude) en hun zoontje Maurice in de steek heeft gelaten. Twintig jaar later komt Maurice (nu gespeeld door Vaude) zijn vader (nu Rich) vertellen dat hij gaat trouwen. Charles raadt hem deze stap af. Op dat ogenblik krijgt hij het bericht dat Germaine terugkomt. Haast gelijktijdig staat Loulou (Roussel), Maurice's liefje, eensklaps voor de deur. Wat ooit een best vermakelijke satirische boulevard-komedie was wordt in de handen van Vadim een weinig onderhoudende praatshow vol verwikkelingen die als enig voordeel heeft dat hij vertolkt wordt door enkele uitstekende acteurs die de scherpe dialogen nog best aanstekelig maken. Vadim bewerkte het toneelstuk van Sacha Guitry, maar de filmversie die deze er zelf van maakte in 1936 was uitermate superieur. Fotografie is van Pierre-William Glenn.

Le veilleur de nuit

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Philippe de Broca. Met o.a. Philippe Noiret, Sabine Azéma, Eric Métayer, Catherine Arditi en Alexandre Kazan.

Monsieur (Noiret) is oud, een getalenteerd zakenman en vooral schatrijk. Hij heeft een mooie, jonge minnares (Az[KA1]ema), die hij alles schenkt in ruil voor liefde en trouw. Maar Monsieur is zelden thuis en zij verveelt zich stierlijk. Ze organiseert, zonder zijn medeweten, regelmatig feestjes voor haar vrienden om de verveling wat te breken. Dan op een dag wordt de schilder Jean (Métayer) door hun architect naar hun huis gezonden om de salon te schilderen. Ze begint met hem een affaire, maar Monsieur mag dit niet te weten komen, anders is het gedaan met haar rijke leventje. Speelse en pittige filmische bewerking van het bekende satirische toneelstuk van Sacha Guitry, met een schitterende cast, aangevoerd door een Noiret op het hoogtepunt van zijn gerijpt talent. Arditi, als de meid, krijgt enkele zalige momenten. De Broca's adaptatie van het toneelstuk is erg theatraal en wordt slechts af en toe opengetrokken naar de tuin toe, maar met deze acteurs laat je je alles welgevallen. De slotscène is een waar pareltje. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean-Bernard Aurouet.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Pierre Fayer op televisie komt.

Reageer