Jean Dell

Acteur

Jean Dell is acteur.
Er zijn 13 films gevonden.

French Film

2008 | Komedie

Verenigd Koninkrijk 2008. Komedie van Jackie Oudney. Met o.a. Hugh Bonneville, Eric Cantona, Victoria Hamilton, Anne-Marie Duff en Jean Dell.

Na tien jaar samen te zijn vraagt Jed eindelijk zijn vriendin ten huwelijk, om vervolgens keihard te worden afgewezen en verplicht in relatietherapie te gaan. Zowel zijn therapeut als een interview met cineast Thierry Grimandi, beiden Frans, doen hem beseffen dat hij als stijve Brit maar weinig van de liefde begrijpt. Manchester United-legende Eric Cantona is voortreffelijk als de arrogante filmmaker en zelfverklaard Dr. Love, de fragmenten uit zijn oeuvre zijn amusante parodieën op de Franse cinema, maar verder valt er te weinig te lachen.

Du goût et des couleurs

2006 | Drama, Komedie

Frankrijk 2006. Drama van Michaëla Watteaux. Met o.a. Sophie Broustal, François-Régis Marchasson, Pascal Légitimus, Julie Bataille en Jean Dell.

Wie slaat nu het aanbod af om chef te worden van een comptoir voor wijn en gedistilleerd? Juliette (Broustal), al enige tijd werkloos, in elk geval niet, al betekent haar 'ja, ik wil' dat zij met man en kroost van Parijs naar de landelijke Bourgogne moet verkassen. En daar begint het dubbelzinnig getitelde Du goût et des couleurs pas echt: echtgenoot en leraar Frans Olivier (co-scenarist Légitimus) heeft een koffiekleurtje en dat zorgt voor stekelige obstakels. Bekend gegeven in typisch Frans decor lijdt helaas onder nogal stereotiepe afschildering van zowel de stads- als plattelandsbevolking.

Les rois mages

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus, Virginie de Clausade en Walid Afkir.

Als de Drie Koningen, Melchior (Campan), Balthazar (Bourdon) en Kasper (Legitimus), de ster van Bethlehem volgen om bij het kindeke Jezus te komen, worden ze getroffen door een vreemd verschijnsel. Ze maken een tijdreis en ploffen rond 2000 neer in het hectische centrum van Parijs. In het chique hotel Ritz vragen ze aan de receptie (Dell) om verlening van `gastvrijheid`. Ze gaan eten bij MacDonald`s, maken kennis met auto`s, vliegtuigen, mobiele telefoons enz., gluren in peepshows en sluiten vriendschap met een drugsdealer (Jefry). Guillaume (H[KA1]emon), een kind, laat hen zien aan de hand van de platen in een boek, dat zij niet in hun missie geslaagd zijn. Jezus (Roubakha) is inmiddels een grote en dikke man. In feite is de film een reeks van satirische schetsen, die vooral in eigen land aansloegen. Daarbuiten wordt deze humor soms ten onrechte minder gewaardeerd. De rolprent trok in Frankrijk bijna twee miljoen bioscoopbezoekers. Afkir als Jo is de moderne Jozef, Roussel als Macha is Maria en Brosset als Hoeder, directeur van omroep One is de moderne Herodes. Producent Claude Berri is eventjes te zien als voorbijganger op straat. Het scenario is van beide regisseurs/medehoofdrollen Bourson en Campan en Olivier Rabourdin. Het camerawerk is van Bernard Déchet.

Un crime au Paradis

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Jean Becker. Met o.a. Jacques Villeret, Josiane Balasko, André Dussollier, Suzanne Flon en Daniel Prévost.

In een interview zei scriptschrijver-regisseur Becker (Les enfants du marais) dat hij nogmaals wilde aantonen dat Jacques Villeret - met wie hij vaker werkte - een van de beste (komische) acteurs van Frankrijk is. Dat lukte met Un crime au Paradis, en op het nippertje, want Villeret stierf enkele films later. De zwarte komedie is gebaseerd op La poison (1951), maar de hoofdpersoon is minder cynisch, en dat beviel Villeret volgens eigen zeggen zeer. Jojo woont op de aftandse boerderij 'Paradis', met zijn helse vrouw Lulu, die hij haat. Een slim gestructureerd gesprek met een topadvocaat (Dussollier) licht Jojo in over moord zonder zware consequenties.

J'ai faim !!!

2001 | Romantiek

Frankrijk 2001. Romantiek van Florence Quentin. Met o.a. Catherine Jacob, Michèle Laroque, Garance Clavel, Isabelle Chandelier en Alessandra Martines.

De ijdele Barnab[KA1]e (Le Bolloc`h) heeft Lily (Jacob) in de steek gelaten voor de slanke den Ana[KA3]is (Martines). Lily is de veertig al gepasseerd en heeft geen jongemeisjesfiguur meer. Zij wil Barnab[KA1]e heroveren door te vermageren om haar rivale te evenaren. Haar vriendinnen Yolande (Clavel), Corinne (Candelier) en Arlette (Laroque) helpen haar een handje. Ze vervangen haar op het werk, plegen bedreigende telefoontjes en proberen Barnabé terug te lokken met zoete praat. De vermageringskuur valt niet mee, vooral als de diëtist zelf ook wel een paar pondjes mag verliezen. Het regiedebuut van scenarioschrijfster Quentin, die uiteraard haar eigen scenario schreef, is mager uitgevallen. Haar regie is schools en stijf, terwijl ze het komische talent van haar hoofdrol Jacob onvoldoende uitbuit. De overige rolverdeling doet zonder meer zijn best. De film is te episodisch en slechts sporadisch grappig. Quentin die o.a. hoog gescoord heeft met LA VIE EST UNE FLEUVE TRANQUILLE en LE BONHEUR EST DANS LE PRÉ kan beter achter haar computer blijven zitten dan achter de camera te staan. Het camerawerk van Bruno de Keyzer is overigens tiptop; hij heeft goed gebruik gemaakt van de Parijse locaties. Je honger zal deze film niet stillen.

Épouse-moi

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Harriet Marin. Met o.a. Michèle Laroque, Vincent Perez, Miki Manojlovic, Arnaud Giovaninetti en Audrey Tautou.

De wanhopige Oriane Roche (Laroque) doet alles om haar huwelijk met Hadrien (Perez) te redden voor de ondergang. Ze laat zich zelfs de toekomst voorspellen door Bodel (Manojlovic), maar die is ongunstig. Tot drie keer toe zelfs. Dan neemt ze haar eigen lot in handen en komt het in de finale op zijn pootjes terecht. Het scenario is van debuterend regisseuse Marin en Laurent Chouchan, die gepoogd hebben in de stijl van IT'S A WONDERFUL LIFE uit 1947 een eigentijdse Frank Capra kuitenflikker te maken. Het is te Frans en niet hetzelfde. Het spel is OK, maar de dialogen zijn soms verstikkend en de film te hypothetisch om geloofwaardig te zijn. Het camerawerk is van Bertrand Laforêt en Gérard Simon.

La vache et le président

2000 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 2000. Komedie van Philippe Muyl. Met o.a. Bernard Yerlès, Florence Pernel, Christian Bujeau, Mehdi Ortelsberg en Bernard Bloch.

Als het kalfje Ma[KA1]eva geboren wordt op de boerderij van Romain (Yerles), een stoere maar norse boer die weduwnaar is, sterft de koe. Zijn acht-jarige zoontje Lucas (Ortelsberg) voelt zich diep verbonden aan Ma[KA1]eva, want ze hebben allebei geen moeder meer. Lucas schrijft brieven aan zijn overleden moeder die hij tussen haar grafsteen schuift. In de media verschijnen de eerste berichten over de gekke koeienziekte. Sarah (Pernel) is een dure mevrouw uit Parijs, die boeken schrijft voor chique mensen. Ze besluit op het platteland te gaan wonen. Als zij pech met haar auto krijgt, maakt ze kennis met Lucas en Maéva. Romain vindt Sarah maar een wufte stadsjuf. Ondertussen bereikt de epidemie ook de boerderij van Romain en Maéva moet naar het slachthuis, tenzij de Franse president haar gratie verleent. Sarah kan Lucas helpen en zo het wordt misschien ook nog wat tussen haar en zijn vader... Muyl's feelgoodfilm is diep ondergedompeld in de stroop en het scenario dat hij met Philippe Le Dem schreef is onwerkelijk. Ortelsberg is een verleidelijke keuze en bijna iedereen gaat voor hem door de knieën, maar dat neemt niet weg dat de film verzuipt in het sentiment. Muyl kreeg het idee voor deze rolprent naar aanleiding van een bericht dat Bill Clinton, toen nog president van de V.S., een kalkoen gratie verleende en zo voorkwam dat die op de borden belandde voor de avondmaaltijd op Thanksgiving Day. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux. Werktitel UN FOL AMOUR.

Victor, Maître de Chantier : Dans la baie de l'archange

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van David Delrieux. Met o.a. Jean-François Stévenin, Julie Bataille, Zakariya Gouram, Maïté en Philippe Lefebvre.

Victor (St[KA1]evenin) is de voorman van de baggerwerkzaamheden in de baai van de Mont-Saint-Michel. Hij wordt dringend naar kantoor geroepen. De vader van Youssef (Gouram) werd door een graafmachine meegesleurd en wordt levensgevaarlijk gewond naar het ziekenhuis gebracht. Victor beslist de graafwerkzaamheden niet stil te leggen, want hij wil profiteren van de springvloed van de komende dagen om zoveel mogelijk zand weg te baggeren. Hij krijgt echter met nog veel meer tegenslagen te kampen. Zo wordt Youssefs verblijfsvergunning ingetrokken en moet het land onmiddellijk verlaten. Een vernedering, die voor Youssef de druppel is die de emmer doet overlopen. Hij wil van de berg in het water springen om een eind maken aan zijn problemen. De pilotfilm voor een tv-serie met als held Victor, de voorman bij openbare werken. Het werd een realistisch drama dat echter weinig diepgang heeft. De acteerprestatie van Stévenin is goed, maar het scenario van François Barluet, die het idee bedacht met Xavier Larère, bevat veel te veel dialogen en haast geen actie, zodat de film al te nadrukkelijk een echte werkdag weerspiegelt: meestal saai en af en gebeurt er iets dat kan boeien. Op locatie gefilmd door Michel Sourioux.

Joséphine, ange gardien : Une mauvaise passe

1999 | Komedie, Drama

België/Frankrijk 1999. Komedie van Pierre Joasson. Met o.a. Mimie Mathy, Olivia Brunaux, Valérie Vogt, Patrick Catafilo en Laura Martel.

Aan de Belgisch-Franse grens verschijnt beschermengel Jos[KA1]ephine (Mathy) eensklaps in een vrachtwagen. Ze heeft een opdracht te vervullen in Brussel. Hier zit V[KA1]eronique Maillard (Brunaux) in de problemen. De zaak van haar man ging op de fles en hij verdween met de noorderzon. Daar ze zijn schulden niet kan betalen legt de deurwaarder beslag op haar meubelen. Dit wordt haar ten zeerste kwalijk genomen door haar dochtertjes Vanessa (Martel) en Chlo[KA1]e (Coesens). Tot overmaat van ramp wordt ze op haar werk op diefstal betrapt en aan de deur gezet. Heel wat werk aan de winkel voor Jos[KA1]ephine, maar door al haar tegenslagen staat V[KA1]eronique erg sceptisch t.o.v. deze mysterieuze beschermengel. Dank zij het ontwapenende spel van Mathy wordt ook deze in wezen in droeve sentimentele prent een plezier om naar te kijken. Ze staat in schrik contrast met alle ellende die hier getoond wordt (Véronique's vriendin is verplicht met prostitutie haar karig inkomen rond te maken) en zorgt ervoor dat er ook wat gelachen kan worden. Ontspanning zonder veel pretentie, geschreven door Joassin, Christine Miller, Sylvie Chauvet, Laurence Dubois en Quentin Lemaire. Fotografie is van Patrice Payen en Pierre Mertens.

Anibal

1999 | Drama

Frankrijk/Duitsland 1999. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. Angelo Rosso-Aiguire, Enguerran Demeulenaere, Roger Hanin, Michel Duchaussoy en Bernhard Schir.

De tien-jarige Edgar (Demeulenaere) is de enige zoon van de welgestelde Lucas (Duchaussoy) en Lolly Saumane (G[KA1]elinas). Hij heeft maar een passie: plantkunde. De wereld van bloemen en planten is zijn geheime wereld waartoe hij alleen toegang heeft en die een vervanging is voor de ontbrekende affectie van zijn ouders. Maar dan komt er een indringer in Edgars wereldje: zijn ouders hebben besloten Anibal (Rosso-Aiguire), een vijfjarig Peruviaantje, te adopteren. Edgar is helemaal niet van plan deze nieuwkomer in zijn wereld toe te laten. Aangrijpend portret van een eenzaam, opgroeiend jongetje dat eensklaps geconfronteerd wordt met iemand die de 'veiligheid' van zijn persoonlijk universum in gevaar brengt. De twee jonge hoofdacteurs geven een verbluffend staaltje acteerkunst weer en enkel al voor hun prestatie is het de moeite om deze film te bekijken. Het verhaal is niet bepaald origineel en balanceert meermaals op het gevaarlijk randje van de goedkope sentimentaliteit, maar de twee jongeren slagen erin om de plot aanvaardbaar te houden. Regisseur Boutron bewerkte de gelijknamige roman van Anne Bragance tot scenario. Fotografie is van Dominique Brabant. Stereo.

Une grosse bouchée d'amour

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Michaëla Watteaux. Met o.a. Christine Citti, Jean-Michel Dupuis, Pascale Arbillot, Gilles Gaston-Dreyfus en Chantal Ladesou.

Sophie (Citti) en haar man Alain (Dupuis) baten het klasserestaurant 'Le Manoir' uit. Zij fungeert als chef-kok en hij is sommelier. Zojuist werd hen de felbegeerde prijs 'Le Fourchette d'Or' toegekend en Sophie is de eerste vrouwelijke kok die hem in ontvangst mocht nemen. Sophie geniet van het leven en voor haar is koken een kunst. Haar mollige figuur is daar de stille getuige van, maar daarover maakte Sophie zich nooit zorgen. Tot op de dag dat ze Alain betrapt in de armen van een superslanke decoratrice. Ze is ervan overtuigd dat deze ontrouw de schuld is van haar overgewicht en ook al verzekert Alain dat dit niet het geval is, toch is ze vastbesloten af te slanken. Een voorspelbare culinaire tragi-komedie. De film zit vol met leuke momenten, maar het geheel slaagt er niet in de kijker geboeid vast te houden. Dat is zeker niet de schuld van de hoofdacteurs, maar van scenaristen Watteaux en Catherine Moinot, die de mozaïek van het verhaal niet tot een homogeen geheel wisten te smeden. Achter de camera nam Mario Barroso plaats.

Un printemps de chien

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Alain Tasma. Met o.a. Stéphane Audran, Jean-Pierre Cassel, Cérise, Thomas Chabrol en Jonathan Demurger.

Na veertig jaar te hebben samengewoond besluiten Michel (Cassel) en Genevi[KA2]eve (Audran) dan toch maar om in het huwelijkbootje te stappen. Toeval wil echter dat Michel, op weg naar de plechtigheid, een gewonde hond vindt aan de rand van de weg. Voor hem is het belangrijker de hond naar een dierenarts te brengen dan te verschijnen voor de burgemeester. Geneviève denkt er echter anders over en het komt tot een hoogoplopende ruzie. Uiteindelijk besluiten ze uit elkaar te gaan, Michel met zijn tweedehands autozaak, Geneviève met haar vertalingen. Toch hebben ze beiden het gevoel dat ze iets missen in hun leven. Sentimentele prent over liefde op latere leeftijd. Het vlotte spel van Audran en Cassel kan verhinderen dat de film uit de hand loopt. Hun dialogen zijn erg geestig en ze komen spontaan uit hun mond. Leuke ontspanningsfilm zonder verdere pretenties, geschreven door Isabelle Mergault en Thierry Bourcy. Antoine Roche stond achter de camera.

Le J.A.P. : Prison personelle

1996 | Misdaad

Frankrijk 1996. Misdaad van Laurent Carceles. Met o.a. Carlos, Noëlla Dussart, Malcolm Conrath, Claire Borotra en Michaël Kraft.

Conrath, veroordeeld tot negen jaar celstraf voor de moord op een jonge vrouw, wordt voorwaardelijk vrijgelaten, maar hij weigert de bajes te verlaten. Om zeker te zijn dat hij opgesloten blijft, valt hij zijn bewakers aan. De J.A.P. (juge d'application des peines), gespeeld door de mollige Carlos, belast met de controle van de straftoepassing, stelt een onderzoek in naar het bizarre gedrag van Conrath. De jongeman stamt uit een rijke landbouwersfamilie en men vond hem bewusteloos naast het lijk van een jonge vrouw, waarop hij werd opgepakt en veroordeeld. Pas op het domein van de ouders van Conrath komen Carlos en zijn rosse assistente Dussart achter de waarheid. Vrij dramatische episode uit de J.A.P.-serie, met centraal een verscheurde familie, geobsedeerd door enkele doorwegende geheimen. De plot is niet altijd overtuigend maar de acteurs, die zorgen voor enkele emotievolle scènes, waarborgen enige adhesie. Scenario van Sylvie Coquart en Bernard Granger, naar een origineel idee van Didier Philippe-Gérard en Jean-Pierre Bouyxou. Muziek van Nicolas Jorelle.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean Dell op televisie komt.

Reageer