Barbara Schulz

Acteur

Barbara Schulz is acteur.
Er zijn 26 films gevonden.

Paul et ses femmes

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Wladimir Yordanoff, Barbara Schulz, Bernadette Lafont, Elsa Kikoïne en Florence Guérin.

Nadat vijftiger Paul Girard (Yordanoff) is ontkomen aan een dodelijk auto-ongeval vraagt hij zich af welke vrouwen in zijn leven iets betekenden. En heeft hij voor hen iets betekend? Niet onaardige Franse Broken Flowers voert vooral langs palet leuke actrices. Connaisseurs van genre-obscura herkennen twee opvallende namen: Elsa Kikoïne, dochter van pornofilmer Gérard Kikoïne, en Florence Guérin. Laatstgenoemde poseerde tijdens haar eroticapiekjaren onder meer voor Lui en speelde in de stripverfilming Le déclic. In 1998 verloor ze haar zoontje bij een auto-ongeluk.

Erreur de la banque en votre faveur

2009 | Komedie

Frankrijk 2009. Komedie van Gérard Bitton en Michel Munz. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Barbara Schulz en Jennifer Decker.

Julien, als maître d'hôtel bij een exclusieve zakenbank verantwoordelijk voor elk diner achter gesloten deuren, kijkt tegen zijn ontslag aan. Met kompaan Étienne droomt hij al lang van een restaurant, maar na zeventien jaar 'bij de zaak' weigert die zaak hem genadeloos een lening. Wanneer hij de maatpakken hoort converseren over ondernemingen waarvan de aandelen zullen stijgen, krijgt de aspirant-restaurateur een interessant alternatief aangereikt. Vlot weghappende komedie met Robin Hood-boventoon wordt ietwat opgehouden door amoureuze tussenstops. Magnan piekt als schaamteloos fielterige bankier.

La maison

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Manuel Poirier. Met o.a. Sergi López, Bruno Salomone, Bérénice Béjo, Barbara Schulz en Cécile Rebboah.

Drama over pas gescheiden man die stuit op te koop aangeboden huis en de twee zussen die het huis eigenlijk niet kwijt willen.

Seule

2008 | Drama

Frankrijk 2008. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Barbara Schulz, Jean-Pierre Lorit, Emma-Lycia Gomez en Olivier Perrier.

Een jonge vrouw (Schulz) ondervindt onpeilbaar leed nadat haar man zelfmoord pleegt in het bedrijf waar ze samen werken. Haar pijnlijke situatie verslechtert nadat collega's en familieleden haar negeren of juist beschuldigen. Seule is meesterlijk omdat de talloze vragen die opwellen na een zelfdoding worden beantwoord met de hartverscheurende stilte die daadwerkelijk volgt. Met lof voor actrice Schulz die diep in haar eigen verdriet wroette om de grotendeels non-verbale rol te verbeelden. Eén van de mooiste televisiefilms ooit van de Franse commerciële zender TF1, vergelijkbaar met het intense bioscoopwerk van bijvoorbeeld Claire Denis (Nénette et Boni) en Laurant Cantet (L'emploi du temps).

Voltaire et l'affaire Calas

2007 | Historische film, Drama

Zwitserland/Frankrijk 2007. Historische film van Francis Reusser. Met o.a. Claude Rich, Barbara Schulz en François Germond.

Sec geregisseerde, op een historische misdaad gebaseerde tv-film die zich vrij strikt houdt aan de bekende feiten. 1761, Toulouse. Textielkoopmanszoon Marc-Antoine Calas wordt dood gevonden in zijn ouderlijk huis. In een juridisch volledig poreus snelrechtproces wordt vader Jean tot een gruweldood veroordeeld. Hij zou zijn oudste zoon hebben belet, zich tot het katholicisme te bekeren. Wanneer denker Voltaire zich met de zaak bemoeit, wasemt de lucht uit de sektarische beerput over heel Frankrijk uit. Hetzelfde gegeven inspireerde de Argentijnse meesterverteller Pablo de Santis tot de fantastische roman El calígrafo de Voltaire.

Une vie

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Barbara Schulz, Boris Terral, Catherine Jacob, Wladimir Yordanoff en Florence Darel.

Dankzij de scenario-adaptatie van Colo Tavernier en regie van tv-routinière Élisabeth Rappeneau werd deze visueel verzorgde Guy de Maupassant-verfilming ook inhoudelijk tot bovengemiddelde kijkbuiskost. In het Normandië van 1830 komt de levenslustige aristocrate Jeanne (Schulz) op haar 17de uit het katholieke pensionaat thuis op het familiekasteel. Van de edelman in haar vizier d'amour bevroedt ze helaas niet dat hij een fielt van jewelste is. De aan Madame Bovary herinnerende treurzang geeft een weinig florissant, maar realistisch tijdsbeeld wat de positie van de vrouw betreft. Eerder verfilmd in 1947 en 1958.

L'homme qui venait d'ailleurs

2004 |

Frankrijk 2004. François Luciani. Met o.a. Barbara Schulz, Jérôme Anger en Alex Descas.

Dankzij de scenario-adaptatie van Colo Tavernier en regie van tv-routinière Élisabeth Rappeneau werd deze visueel verzorgde Guy de Maupassant-verfilming ook inhoudelijk tot bovengemiddelde kijkbuiskost. In het Normandië van 1830 komt de levenslustige aristocrate Jeanne (Schulz) op haar 17de uit het katholieke pensionaat thuis op het familiekasteel. Van de edelman in haar vizier d'amour bevroedt ze helaas niet dat hij een fielt van jewelste is. De aan Madame Bovary herinnerende treurzang geeft een weinig florissant, maar realistisch tijdsbeeld wat de positie van de vrouw betreft. Eerder verfilmd in 1947 en 1958.

Le jeune Casanova

2002 | Komedie

Frankrijk/Duitsland/Italië 2002. Komedie van Giacomo Battiato. Met o.a. Catherine H. Flemming, Thierry Lhermitte, Stefano Accorsi, Barbara Schulz en François Berléand.

Dankzij de scenario-adaptatie van Colo Tavernier en regie van tv-routinière Élisabeth Rappeneau werd deze visueel verzorgde Guy de Maupassant-verfilming ook inhoudelijk tot bovengemiddelde kijkbuiskost. In het Normandië van 1830 komt de levenslustige aristocrate Jeanne (Schulz) op haar 17de uit het katholieke pensionaat thuis op het familiekasteel. Van de edelman in haar vizier d'amour bevroedt ze helaas niet dat hij een fielt van jewelste is. De aan Madame Bovary herinnerende treurzang geeft een weinig florissant, maar realistisch tijdsbeeld wat de positie van de vrouw betreft. Eerder verfilmd in 1947 en 1958.

Il giovane Casanova I

2002 | Komedie

Duitsland/Frankrijk/Italië 2002. Komedie van Giacomo Battiato. Met o.a. Catherine H. Flemming, Thierry Lhermitte, Stefano Accorsi, Barbara Schulz en Katja Flint.

Dankzij de scenario-adaptatie van Colo Tavernier en regie van tv-routinière Élisabeth Rappeneau werd deze visueel verzorgde Guy de Maupassant-verfilming ook inhoudelijk tot bovengemiddelde kijkbuiskost. In het Normandië van 1830 komt de levenslustige aristocrate Jeanne (Schulz) op haar 17de uit het katholieke pensionaat thuis op het familiekasteel. Van de edelman in haar vizier d'amour bevroedt ze helaas niet dat hij een fielt van jewelste is. De aan Madame Bovary herinnerende treurzang geeft een weinig florissant, maar realistisch tijdsbeeld wat de positie van de vrouw betreft. Eerder verfilmd in 1947 en 1958.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

L'enfant de la honte

2000 |

Frankrijk 2000. Claudio Tonetto. Met o.a. Francis Perrin, Jean-Marie Thibault, Barbara Schulz, Jean-Marie Thibault en Jean-Marc Thibault.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

La dilettante

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Pascal Thomas. Met o.a. Catherine Frot, Sébastien Cotterot, Barbara Schulz, Jacques Dacqmine en Christian Morin.

Zelden werd een actrice zo juist gecast als Catherine Frot in La dilettante. Zij die, altijd dat aura van ondoorgrondelijkheid behoudend, zo naturel lichtheid en ernst in een personage verenigt, zij speelt hier een vrouw die het leven per etappe heruitvindt. Als Pierrette Dumortier keert ze, na zorgeloze Zwitserland-jaren, terug naar Parijs. Klopt bij zoonlief aan en blijft maar meteen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, vindt Pierrette. Kan dat eigenlijk zomaar? Wonderlijke levenskunstvertelling bruist dankzij naar hartelust gefabuleerde scenariosalto's, fruitige nevenrollen en, natuurlijk, natuurtalent Frot.

Hygiene de L'Assassin

1999 | Thriller

Frankrijk 1999. Thriller van François Ruggieri. Met o.a. Jean Yanne, Barbara Schulz, Sophie Broustal, Catherine Hiegel en Eric Prat.

Nina de Kerle (Schulz), een jonge journaliste, lukt het om een interview te mogen afnemen van de oude Pr[KA1]etextat Tach (Yanne), een Nobelprijswinnaar voor de literatuur, die op sterven zou liggen. Tach blijkt een vrouwenhater te zijn, die zegt dat mannen het zwakke geslacht moeten afmaken zodra ze beginnen te menstrueren. De dag na Nina`s interview blijkt Tach dood te zijn. Nina wordt gezocht voor moord. Dat lijkt eenvoudig, maar de film is gemonteerd in door elkaar lopende gebeurtenissen: Tach die tegenover een vrouw komt, Nina als vrouw die zich bewijzen wil, en de politie aangevoerd door een vrouw, die probeert Nina vast te nagelen. Hoewel deze aanpak verwarrend werkt en de kijker er moeite mee heeft, beklijft de film in de herinnering en moet de kijker toegeven dat het clever in elkaar zit. Hoewel hier en daar onnodige sfeermakers in de vorm van reclamefilmpjes en irritante muziek de film ontsieren, is het debuut van regisseur Ruggieri, die het scenario naar de roman van Am[KA1]elie Nothomb schreef, toch behoorlijk indrukwekkend. Deze film is een typische sleeper, die door beperkte distributie lang onbekend blijft om daarna (jaren later) ontdekt te worden, maar daar hebben de makers op korte termijn heel weinig aan. Het camerawerk is van Alex Lamarque.

Nés quelque part

1997 | Komedie, Muziek

Frankrijk 1997. Komedie van Malik Chibane. Met o.a. Sami Bouajila, Thomas Pitiot, Nozha Khouadra, Barbara Schulz en Adama Yatinga.

Door een technische panne aan de TGV zit Thomas (Pitiot), een manager uit de muziekindustrie, twee uur vast in Sarcelles, een voorstadje van Parijs dat vooral bevolkt wordt door migranten. Hij besluit wat rond te wandelen en ontmoet toevallig Driss (Bouajila), een hip-hop muzikant en Soukheina (Khouadra), een knap gehandicapt meisje dat aan haar rolstoel vastgekluisterd is. Thomas komt op het idee om met Driss en Soukheina een rap-groepje te starten, de 'Rap-Handicap'. Hierdoor leren de twee jonge migranten het wereldje van de jonge Parijzenaars kennen en dat is totaal tegengesteld aan hun eigen omgeving in Sarcelles. De botsing tussen twee culturen, gebracht als een bijtende satire, die niet steeds even goed gelukt is, maar die voldoende vreemde personages tot leven brengt om het leuk en boeiend te houden. Liefhebbers van de specifieke muziek komen volop aan hun trekken met songs van o.a. Cheikh Malawid, ook bekend als Fawzi. Malik Chibane en Judi Cahen schreven het scenario dat door George Lechaptois in beelden werd omgezet.

La femme d'un seul homme

1997 | Romantiek

België/Frankrijk 1997. Romantiek van Robin Renucci. Met o.a. Clémentine Célarié, Didier Sandre, Barbara Schulz, Robin Renucci en Julie Voisin.

De toegewijde lerares Frans Sabine (C[KA1]elari[KA1]e) is veertig en achttien jaar gehuwd wanneer ze ontdekt dat haar man Richard (Sandre), plastische chirurg, haar bedriegt. Sabine is niet van plan om zoals haar moeder een levenlang te weten dat ze bedrogen wordt, maar de ogen te sluiten voor de werkelijkheid. Ze speelt evenmin met de gedachte om Richard te verlaten. Ze vermomt zich als priv[KA1]e-detective en volgt elke stap van haar rivale, de achtentwintigjarige Barbara (Schulz). Buiten alle verwachtingen worden de twee vrouwen dikke vriendinnen. Dank zij de ongewone situaties en de schitterende tweedeplans-figuren wordt deze film een plezier om naar te kijken. Acteur Renucci maakt hier zijn regie-debuut en hij slaagt erin om het beste uit zijn acteurs te halen. De dialogen zijn soms erg leuk en we vallen van de ene verrassing in de andere. Hartverwarmende ontspanning voor een sombere winteravond. Jackye Fryszman schreef het inventieve scenario. Achter de camera nam Emmanuel Machuel plaats. Stereo.

La femma d'un seul homme

1997 |

Frankrijk 1997. Robin Renucci. Met o.a. Barbara Schulz, Didier Sandre en Clémentine Célarié.

De toegewijde lerares Frans Sabine (C[KA1]elari[KA1]e) is veertig en achttien jaar gehuwd wanneer ze ontdekt dat haar man Richard (Sandre), plastische chirurg, haar bedriegt. Sabine is niet van plan om zoals haar moeder een levenlang te weten dat ze bedrogen wordt, maar de ogen te sluiten voor de werkelijkheid. Ze speelt evenmin met de gedachte om Richard te verlaten. Ze vermomt zich als priv[KA1]e-detective en volgt elke stap van haar rivale, de achtentwintigjarige Barbara (Schulz). Buiten alle verwachtingen worden de twee vrouwen dikke vriendinnen. Dank zij de ongewone situaties en de schitterende tweedeplans-figuren wordt deze film een plezier om naar te kijken. Acteur Renucci maakt hier zijn regie-debuut en hij slaagt erin om het beste uit zijn acteurs te halen. De dialogen zijn soms erg leuk en we vallen van de ene verrassing in de andere. Hartverwarmende ontspanning voor een sombere winteravond. Jackye Fryszman schreef het inventieve scenario. Achter de camera nam Emmanuel Machuel plaats. Stereo.

Terre indigo

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Jean Sagols. Met o.a. Francis Huster, Marie-José Nat, Xavier Deluc, Thomas Sagols en Mireille Darc.

Achtdelige Franse soap, meteen ook de achtste `histoire fleuve` van regisseur Sagols, die hiervoor met de hele omvangrijke ploeg voor zes maanden naar Cuba trok voor de buitenopnamen. Het verhaal begint in 1920 wanneer een bourgeoisfamilie hun wijngaarden in de buurt van Bordeaux moet verlaten. Zij emigreren naar Cuba waar zij enkele generaties eerder land kochten als een vorm van belegging. Nat regeert als douairi[KA2]ere met ijzeren hand over haar familie, waaronder haar zoon Huster, zijn vrouw Reali en hun zevenjarig zoontje Sagois (het zoontje van de regisseur). Hun ontgoocheling is groot wanneer in Cuba wordt vastgesteld dat hun grond bestaat uit moeras en helemaal onvruchtbaar is. Na een bijzonder trage start beginnen de melodramatische elementen zich op te stapelen. De kleine Sagois wordt ziek en sterft. Reali krijgt een depressie en als compensatie voor het verlies van zijn zoontje gaat Huster zich bekommenren om de doofstomme Brendler, de dochter van ene signora Santana. Peetmoeder Nat vreest dat de familie door de tegenspoed uiteen zal spatten en besloten wordt een dijk te bouwen om het moeras te draineren. Intussen verdwijnt ook Deluc, de broer van Huster. Deluc trekt op zijn eentje op onderzoek naar de moordenaar van zijn vader, waarvoor hij vijf jaar eerder onterecht werd veroordeeld. Reali heeft ook een geheime aanbidder: Thibault, de rijkste eigenaar van de streek. Zijn dochter Kady verlooft zich met de inmiddels weer opgedoken Deluc maar ook dat loopt niet van een leien dak. Verder zijn er nog Darc als een bordeelmadame (`een vrouw, die zich opoffert voor het plezier van de anderen...`), Schultz, de idealistische en dromerige zus van Reali en Delarive, de jongste broer van Reali, een moderne romanticus die ook, koste wat kost, de familiedomeinen wil redden. Gilles G[KA1]erardin en Eric-Emmanuel Schmitt schreven het scenario dat alle ingredi[KA3]enten bevat van dit soort soaps [KA2]a la fran[KA10]caise: een begeerlijke hoofdrolspeelster (de Braziliaanse Reali), rivaliteiten tussen broers, groeiende verliefdheden, alles verslindende passies, sinds lang gekoesterde wrokgevoelens, weelderige decors, het exotische Cuba. Opgedragen aan de cameraman Roland Dantigny, die in dramatische omstandigheden tijdens de opnamen overleed. Muziek van Catherine Lara.

Sapho

1996 | Drama, Komedie

België/Frankrijk 1996. Drama van Serge Moati. Met o.a. Mireille Darc, Arnaud Giovaninetti, Pierre Meyrand, Mathieu Delarive en Paul Barge.

Parijs in de jaren 1920. Jean Gaussin (Giovaninetti), een student van het platteland, arriveert in Parijs waar hij de nodige adelbrieven wil verdienen om evenals zijn vader consul te worden. Hij komt terecht in het bruisende artistenleven waar de vrije liefde gepredikt wordt. Tijdens een gemaskerd bal in de ateliers van de beroemde kunstschilder Dechelette (Barge) ontmoet hij de voluptueuze Sapho (Darc), een gezocht model. Ze worden tot elkaar aangetrokken, maar voor de gewone jongen wordt het duel tussen de losse zeden van dit wereldje en zijn eigen mondaine milieu teveel. Remake van Georges Farrels film uit 1970 doet de klassieker van Alphonse Daudet veel meer eer aan. De verdorven sfeer wordt hier niet enkel getekend door een opeenvolging van bedscènes, maar zit in alle handelingen van de personages, met als gevolg dat het scenario van Pierre Dumayet een beetje afstandelijk blijft. Darc in de tweeledige rol van Sapho en Fanny is mooi en overtuigend, wat meer is dan kan gezegd worden van haar timide partner Giovaninetti. Regisseur Moati is ook even te zien als de minnaar van Fanny. Nostalgische fotografie van Dominique Brabant. Nicam Stereo.

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

Julie Lescaut : La fiancée assassinée

1995 | Misdaad

Zwitserland/Duitsland/Frankrijk 1995. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Roland Amstutz.

Op de avond dat Lescaut (Genest) een hartig woordje wil spreken met de administrateur van het commissariaat, haar dochter naar haar eerste baby-sit gaat en haar assistenten Tr[KA1]emois (Anger), N`Guma (Diouf) en Motta (Desseaux) proberen om een mysterieuze telefoondief te grijpen, ontdekt een wandelaar langs de Seine het lijk van een jonge vrouw, die is gewurgd. Dit is de derde gelijksoortige moord in minder dan een jaar. Lescaut is vastbesloten deze seriemoordenaar te pakken. Doordeweekse politiesuspense met alle bekende ingrediënten, eigen aan het genre en een rolverdeling die ieder hun eigen nummertje opvoeren. Het scenario is van Alexis Lecaye en bevat geen verrassingen. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering nummer 31 van 68. Stereo.

Madame le proviseur : La bête

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Danièle Delorme, François Chaumette, Daniel Gélin, Sophie Barjac en Maxime Mansion.

Valentine Rougon (Delorme), directrice van een scholengemeenschap, had nooit gedacht dat een leerling (Mansion) bijgenaamd 'het beest' - in het schooljargon iemand die alles weet en alles kan - voor problemen zou zorgen. Met een grootvader als Nobelprijswinnaar en een vader die les geeft aan een prestigieus collège, moet de wereld aan zijn voeten liggen. Sinds hij weigerde mee te doen met spieken, is hij door zijn klasgenoten doodverklaard. Valentine Rougon neemt een disciplinaire maatregel: zij straft de booswichten en verwijt de jongen dat hij zijn medeleerlingen heeft verklikt. Hij raakt er diep van in de put en Valentine moet haar nek uitsteken: zij moet de invloedrijke ouders van het slachtoffer kalmeren en diens klasgenoten tot inzicht brengen. Tussen Valentine en de jongen groeit tegen het einde een speciale band. Tweede deel van een verhaal in drie delen over een schooldirectrice, een beroep dat in de film weinig aandacht krijgt. De tv-serie, die in 1994 begon, zou een lang leven beschoren zijn. Delorme als Rougon ging in 1999 met 'pensioen' en werd opgevolgd door Charlotte de Turckheim als Alice Vandeleur die tot 2004 aan de school verbonden bleef. Stereo.

Madame le proviseur : Fantasio

1994 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1994. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Danièle Delorme, Alexis Derlon, Aurelia Alcais, Renaud Menager en Daniel Gélin.

Valentine Rougon (Delorme), directrice van de scholengemeenschap `Belgrand` maakt zich zorgen over een leerling (Derlon) bijgenaamd de 'dichter'. Hij is een grensgeval en heeft anarchistische neigingen, maar dat is slechts een imago. In werkelijkheid is hij een nihilist, die zich achter een masker verschuilt en gaat van kwaad tot erger. Hij laat zich niet meer zien in de klas, hangt rond op de beroemde Parijse begraafplaats Père Lachaise en verkeert in het gezelschap van het ruigste uitschot van Les Halles. Schoolhoofd Rougon wil er iets aan doen. Gevoelig portret van een jongen die tegen het dagelijkse leven niet is opgewassen met een mooie rol van Derlon. Het scenario van Hervé Hamon en Chantal De Rudder is geïnspireerd op de romans Madame le proviseur en La cause des élèves van Marguerite Gentzbittel. Het camerawerk is van Jacques Guérin. Stereo.

Madame le proviseur : Boycott

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Danièle Delorme, Alice Béat, Maxime Mansion, Barbara Schulz en Daniel Gélin.

Madame Valentine Rougon (Delorme) heeft de leiding over het chique lyceum Eug[KA2]ene Belgrand. Meester Lepape (Bénichou) is hier een strenge leraar, die toch erg geliefd is bij de laatstejaars. Hun slagingskansen voor de eindexamens zijn voor een belangrijk deel van hem afhankelijk. Bij het begin van het schooljaar wordt echter slechts een van de twee eindejaarsklassen aan Lepape toevertrouwd, terwijl de andere klas een nieuwe, jonge lerares krijgt. Directrice Rougon beseft niet dat die beslissing in de loop van het schooljaar voor ernstige moeilijkheden zal zorgen. Knap gespeeld schooldrama dat niet erg veel om het lijf heeft. In een school waar financiëel winstbejag boven opvoeding gesteld wordt loopt het verkeerd af, maar gelukkig is er nog de intelligente directrice die uiteindelijk alles toch nog in goede banen zal leiden. Stofferig scenario van Hervé Hamon en Chantal De Rudder naar de romans Madame le proviseur en La cause des élèves van Marguerite Guentzbittel. Inspiratieloze fotografie van Jacques Guerin.

L'irrésolu

1994 |

Frankrijk 1994. Jean-Pierre Ronssin. Met o.a. Barbara Schulz, Sandrine Kiberlain en Vincent Lindon.

Madame Valentine Rougon (Delorme) heeft de leiding over het chique lyceum Eug[KA2]ene Belgrand. Meester Lepape (Bénichou) is hier een strenge leraar, die toch erg geliefd is bij de laatstejaars. Hun slagingskansen voor de eindexamens zijn voor een belangrijk deel van hem afhankelijk. Bij het begin van het schooljaar wordt echter slechts een van de twee eindejaarsklassen aan Lepape toevertrouwd, terwijl de andere klas een nieuwe, jonge lerares krijgt. Directrice Rougon beseft niet dat die beslissing in de loop van het schooljaar voor ernstige moeilijkheden zal zorgen. Knap gespeeld schooldrama dat niet erg veel om het lijf heeft. In een school waar financiëel winstbejag boven opvoeding gesteld wordt loopt het verkeerd af, maar gelukkig is er nog de intelligente directrice die uiteindelijk alles toch nog in goede banen zal leiden. Stofferig scenario van Hervé Hamon en Chantal De Rudder naar de romans Madame le proviseur en La cause des élèves van Marguerite Guentzbittel. Inspiratieloze fotografie van Jacques Guerin.

L'irresolu

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Pierre Roussin. Met o.a. Vincent Lindon, Sandrine Kiberlain, Thiam, Barbara Schulz en Béatrice Agenin.

De 35-jarige toneelschrijver Fran[KA10]cois (Lindon) heeft uiteindelijk succes met een gedeeltelijk autobiografisch stuk (met dezelfde titel als deze film). Het gaat over een man die in zijn priv[KA1]eleven noch in zijn carri[KA2]ere weet te kiezen welke richting hij moet opgaan. Zo vergaat het onze Fran[KA10]cois ook. Hij onderhoudt relaties met een aantal vrouwen en kan niet kiezen. Christine (Thiam) is een prachtige zwarte vrouw van 29; ze is arts, wil met hem trouwen en kinderen krijgen. Gaelle (Kiberlain) is 25 en ligt altijd met haar emoties overhoop. Marie-France (Agenin) is 45, de vrouw van zijn literaire agent en wil hem bemoederen; tenslotte is er Marianne (Schulz) die pas achttien is en door hem de liefde leert kennen met wie hij een fysieke relatie heeft. De film is intimistisch, saai en eigenlijk gebeurt er helemaal niets en slaat het geweifel dat tot vervelends toe aanhoudt, op de kijker over. De literaire dialoog is pretentieus en vermoeiend. Scenario van Charles Le Roux en regisseur Ronssin die hiermede zijn eerste lange speelfilm maakte. Het camerawerk is van Benoit Delhomme. Een film waar niemand op zit te wachten.

Facteur VIII

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Nicole Garcia, Roland Bertin, Bruno Todeschini, Jean-Claude Dauphin en Victor Garrivier.

Parijs 1983. Etienne (Todeschini) is een jonge hemofiliepati[KA3]ent die dank zij het geneesmiddel Facteur VIII een redelijk normaal leven kan leiden. Hij is verloofd met Lise (Schulz), wiens moeder Dr. Martine Bressian (Garcia) werkt in een bloedverdeelcentrum. Daar wordt ontdekt dat enkele stalen van met AIDS besmet bloed door de analyse glipten en bij patiënten terecht kwamen. Zonder nutteloze franjes of ziekelijke sensatie wordt op haast documentaire wijze een waargebeurd drama gereconstrueerd. De acteurs leven zich goed in hun rol in maar Garcia kan moeiteloos de show stelen. Bruno Dega en Stéphane Giusti schreven het goed opgebouwde scenario. Jean-Claude Larrieu stond achter de camera.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Barbara Schulz op televisie komt.

Reageer