Carlos Hipólito

Acteur

Carlos Hipólito is acteur.
Er zijn 3 films gevonden.

Goya

1999 | Biografie, Historische film

Italië/Spanje 1999. Biografie van Carlos Saura. Met o.a. Francisco Rabal, José Coronado, Dafne Fernández, Eulalia Ramón en Joaquin Climent.

De Spaanse schilder Francisco Jos[KA1]e de Goya y Luciente leefde van 1746 tot 1828. De laatste vier jaar van zijn leven bracht hij door in exil in de Franse stad Bordeaux. Hij was begonnen met het schilderen van portretten en volkstaferelen. Hij werd hofschilder, ging veldslagen afbeelden toen de Napoleontische legers Spanje binnen vielen en legde de sociale ellende van zijn tijd vast in etsen. Hij is wellicht het beroemdst om [KL]La maja vestida[KLE] (De Naakte Maja) en [KL]Desnuda[KLE]. Op zijn 46ste was hij doof. Saura liep heel lang rond met plannen om de biopic van Goya te maken en hij heeft dit op een bijzondere wijze gedaan, die kenmerkend is voor zijn stijl. Het resultaat is verbluffend, gedraaid in de studio`s van Cinecitt[KA2]a in Rome en met tableaux vivants opgevoerd door de Catalaanse groep La Fura des Baus. Het verhaal wordt in flashback veteld, waarbij de oude Goya gespeeld wordt door Rabal en de jongere door Coronado. We gaan van de levensavond in Bordeaux, die hij doorbrengt met de veel jongere Leocadia (Ram[KA1]on) en hun dochter Rosario (Fern[KA1]andez), terug naar zijn tijd in Spanje. We zijn getuige van zijn romance met de hertogin van Alba (Verd[KA1]u) en voelen zijn sociale bewogenheid door de ellende van de oorlog en de behoudendheid van de adel. We ontdekken dat Goya een vooruitziende blik had, die trouwens ook duidelijk uit zijn schilderijen spreekt. De meester werd tegen het einde van zijn leven steeds somberder. Deze film is ongeschikt voor het grote publiek, maar liefhebbers van het werk van Saura en degenen die ge[KA3]interesseerd zijn in de grote Spaanse schilder, kunnen hun hart ophalen. De film draaide in vijf bioscopen in Amerika en leverde ruim zevenhonderdduizend dollar op. Het hoeft niemand te verbazen dat deze film vier van de tien Spaanse Oscars, de Goya`s, in de wacht sleepte: Beste Film, Beste Acteur (Rabal), Beste Vormgeving en Beste Make-up. Het scenario is van regisseur Saura. Het prachtige camerawerk is van Vittorio Storaro. Ook bekend als GOYA IN BORDEAUX en GOYA EN BURDEOS.

Go for Gold!

1997 | Komedie

Duitsland/Frankrijk/Spanje 1997. Komedie van Lucian Segura. Met o.a. Lars Rudolph, Saïd Taghmaoui, Antonio Carmona, Maria de Medeiros en Chick Ortega.

In Berlijn houdt Jeff (Rudolph) zich in leven met zaken, die eigenlijk niet door de beugel kunnen. Als de grond hem te heet onder de voeten wordt, moet hij ijlings de wijk nemen met zijn vriend Moussa (Taghmaoui). Ze pakken het eerste, het beste vliegtuig dat op het punt staat te vertrekken. Zo komen ze door toeval in het Spaanse Benidorm aan de Costa del Sol terecht. Ze huren een goedkoop appartement, dat de gewetenloze eigenaar al had verhuurd aan de zigeuner Quillo (Carmone) die ter plaatse met zijn partner Paquita (De Meideiros) een tamelijk lauwe flamenco act als broodwinnig opvoert. Na aanvankelijk wat stekeligheden, besluiten de stellen samen te gaan doen; bovendien is Jeff smoor op Paquita. Jeff organiseert survivaltochten voor geronselde toeristen, waarbij de slachtoffers hun fantasieën mogen uitleven. Deze tochten draaien snel uit op een horrortrip als een van de deelnemers een vrouw verwondt met een pistoolschot. Als er vervolgens ook nog een bloedig, nachtelijk stierengevecht wordt gehouden, moeten ze het hazenpad kiezen omdat de politie achter hen aan zit. Het vormeloze scenario van regisseur Segura, kan niet kiezen tussen slapstick en griezel met als gevolg dat het geen van beiden is geworden. De rolverdeling voert zijn eigen nummers op, hetgeen de harmonie niet ten goede komt. Bovendien spreken sommige spelers hun teksten niet in hun eigen taal, wat afbreuk aan hun spelprestaties doet. Bij een zorgvuldig ingedubde versie, anders dan de oorspronkelijke, is dat effect enigszins afgezwakt. Al met al is deze film nauwelijks boeiend of interessant en helemaal niet grappig. Concluderend moet gesteld worden dat Segura's tweede film feitelijk een mislukking is. Geproduceerd o.a. door Wim Wenders, die na DER AMERIKANISCHE FREUND en PARIS, TEXAS verder nauwelijks iets boeiends heeft voortgebracht, behalve een hoop slaapverwekkend, intellectualistisch gedoe. Het camerawerk is van Giovanni Fiore Coltellacci. Dolby.

El pajaro de la felicidad

1993 | Drama

Spanje 1993. Drama van Pilar Miró en Pilar Miro. Met o.a. Mercedes Sampietro, Aitana Sánchez-Gijón, José Sacristán, Carlos Hipólito en Lluís Homar.

Restauratrice van schilderijen, Sampietro, is gescheiden van haar man en woont al jaren met een minnaar. Ze besluit haar zoon op te zoeken van wie ze totaal vervreemd is. Hij woont samen en heeft een kind. Op de terugweg wordt ze bijna verkracht. Dit voorval schokt haar hevig, maar bij haar levensgezel vindt ze geen steun. Ze neemt de belangrijke beslissing hem te verlaten zodat ze de balans op kan maken van haar leven. Een vrouw die haar midlife-crisis beleeft op een eigen, individualistische manier. Ze verkiest de leegte van de eenzaamheid om uiteindelijk vrijheid te vinden. Maar zal dat ook lukken? Een allesbehalve opwekkend scenario, geschreven door niemand minder dan Mario Camus, dat vooral steunt op een sterke vertolking van Sampietro, maar dat verder weinig aantrekkelijks te bieden heeft. Mooie fotografie van José Luis Alcaine.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Carlos Hipólito op televisie komt.

Reageer