Pierre Grimblat

Regisseur, Scenarist, Producer

Pierre Grimblat is regisseur, scenarist en producer.
Er zijn 35 films gevonden.

Lisa

2000 | Drama, Oorlogsfilm

Zwitserland/Frankrijk/België 2000. Drama van Pierre Grimblat. Met o.a. Jeanne Moreau, Benoît Magimel, Marion Cotillard, Sagamore Stévenin en Michel Jonasz.

Sam (Magimel) wil filmer worden. Zijn vader Benjamin (Jonasz) en zijn moeder Simone (Chalem) hebben een noodlijdend platenzaakje, dat Sam nooit zou willen overnemen. Hij wil een korte documentaire draaien als eerste stap op het pad van zijn voorgenomen carri[KA2]ere in de wereld van de cinema. Hij interesseert zich voor een jonge acteur, Sylvain Marceau (St[KA1]evenin), die kort voor het uitbreken van WO II (1939-44) een rolletje speelde in de niet afgemaakte historische film Princesse Maruschka. Hij is het onderwerp van de documentaire, maar Marceau is op mysterieuze wijze verdwenen. Sam ontdekt dat hij een vriendin had, die Lisa heette. Hij spoort haar (Moreau) op en begint haar te interviewen. Nu kan hij de puzzel in elkaar passen. Lisa vertelt hem, dat zij op 22-jarige leeftijd (nu gespeeld door Cotillard), de joodse Marceau had leren kennen toen zij voor tbc in een sanatorium in de Franse Alpen een kuur maakte. Er onstond een romance, die door het uitbreken van de oorlog verkeerd afliep. Het bleek, dat Lisa`s vriendin in het sanatorium, Henriette (Vaidis-Bogard), een collaboratrice was. Een sanatorium was een goede onderduikplaats, omdat de nazi`s zich uit angst voor besmetting er niet in waagden. Door het onderzoek naar het verleden van Marceau, ontdekt Sam het een en ander over zijn eigen afkomst, die zijn ouders voor hem uit angst voor herhaling hadden verzwegen. Het scenario van regisseur Grimblat (in Frankrijk heel bekend door de serie NAVARRO), G[KA1]erard Mordillat en Didier Cohen (L'INSTIT) vrij naar de roman van Patrick Cauvin Théâtre dans la nuit is autobiografisch. De film laat zich vergelijken met Louis Malle's AU REVOIR LES ENFANTS uit 1987, maar hier gaat het om jonge volwassenen. De spelprestaties zijn prachtig en de in elkaar gevlochten verhalen zijn een bijzonder genoegen voor de kijker, die genieten wil van een mooie film met het niveau van bijvoorbeeld THE ENGLISH PATIENT. Het camerawerk is van Walter Vanden Ende.

L'instit : Marine et Fabien

2000 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 2000. Drama van Michel Mees. Met o.a. Gérard Klein, Amandine Godechal, Michaël Philpott, Laetitia Reva en David Quertigniez.

Isabelle (Reva) en Pierre Benard (Quertigniez) maken financieel een moeilijke periode door. Ze zijn beiden hun werk verloren en enkel Pierre vindt een nieuwe job, die veel minder betaald wordt dan zijn vorige. Ze kunnen de lening voor hun huisje niet betalen, maar toch trachten ze dit alles verborgen te houden voor hun dochtertje Marine (Godechal). Het meisje vangt echter toevallig een gesprek tussen haar ouders op. Het nieuws komt hard aan voor Marine. Zij die een van de beste leerlingen was op school, verzwakt zienderogen. Ze sluit zich af van de wereld en zelfs haar vriendje Fabien (Philpott) kan haar niet troosten. Op een dag verliest Marine het bewustzijn op de speelplaats. Voor interim-leraar Victor Novak (Klein) is dit genoeg om zich het lot van het meisje en haar ouders aan te trekken. De sentimentaliteit wordt weerom ten top gedreven in deze prent die de aandacht wil vestigen op het sociale drama dat mensen meemaken wanneer ze alle zekerheden in het leven verliezen. Er zijn echter wel andere manieren om dit te vertellen. Wanneer gaat instit Novak eindelijk op pensioen? Pierre Pauquet en David Crozier schreven het scenario dat plichtsgetrouw ingeblikt werd door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Juste une question d'amour...

2000 | Romantiek, Drama

België/Frankrijk 2000. Romantiek van Christian Faure. Met o.a. Cyrille Thouvenin, Stephan Guérin-Tillie, Eva Darlan, Danièle Denie en Idwig Stephane.

Student vindt het moeilijk om aan zijn ouders te vertellen dat hij niet verliefd is op zijn verloofde Carole, maar op de jonge onderzoeker Cedric.

Les duettistes

1998 | Misdaad

Frankrijk/België 1998. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Julien Boisselier, Marie Fugain, Eva Darlan, Pierre-Arnaud Juin en Alicia Alonso.

De Haitaanse stripper Maggy wil uit het milieu en wordt daarom genadeloos afgemaakt. Haar lijk wordt gevonden in de koffer van de wagen van de bekende plastische chirurg Gabriel Mann. Deze laatste is verloofd met G[KA1]eraldine (Codhant), de volwassen dochter van de rijke Madame Moreau (Darlan). G[KA1]eraldine is de vrucht van een jarenlange verhouding van Madame Moreau met de minister van buitenlandse zaken en ze trouwt met Gabriel binnen vier dagen. De minister dringt erop aan bij inspecteur Palazzo (Boisselier) om de zaak zo discreet mogelijk te behandelen, want hij kan zich geen schandaal veroorloven en het slachtoffer was toch maar een hoertje. Routine-policier met veel gebabbel en weinig actie. Een opeenstapeling van alle bekende clich[KA1]ees uit het genre en met acteurs die zeker niet op het toppunt van hun talent presteren. Het is allemaal zo voorspelbaar, tot en met de commercial breaks toe (die soms boeiender zijn dan de plotontwikkeling). Het zwakke scenario werd neergepend door Philippe Setbon, Claudio Todeschini, Robin Barataud en Jean Reynard. De fotografie was in handen van Daniel Diot.

La traversée du phare

1998 | Drama, Fantasy

België/Frankrijk 1998. Drama van Thierry Redler. Met o.a. Jim Redler, Kathy Loisel, Corinne Touzet, Thierry Redler en Luc Bernard.

Eric (Jim Redler) is een onhandelbare jongen van tien die van pleeggezin naar pleeggezin gezonden wordt, maar het nergens lang uithoudt. Nu werd hij opgenomen in het gezin Pertuis in Royan, een kleine vissershaven. Op school sluit hij vriendschap met het weesmeisje Marie (Loisel), dat opgevoed wordt door haar tante Corinne (Touzet) en haar oom Paul (Thierry Redler), de plaatselijke vuurtorenwachter. Marie kleedt en gedraagt zich als een jongen. De ontdekking van elkaar opent voor de kinderen een heel nieuwe droomwereld waarin ze zich volledig laten gaan in fantasieën die op de duur gevaarlijke vormen aannemen. Een origineel psychologisch drama dat echter op de duur verzinkt in de meligste sentimentaliteit. Spijtig van het verkwiste talent van de twee kinderen, want die zetten sterke personages neer. De volwassenen zijn echter heel wat minder geloofwaardig. Deze botsing tussen de droomwereld van twee kinderen en de zorgelijke wereld van de volwassenen had een betere behandeling verdient. Thierry Redler schreef zelf het scenario. Achter de camera nam Eric Faucherre plaats.

L'instit: Menteur !

1998 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van Christian Faure. Met o.a. Gérard Klein, Françoise Arnoul, Pierre Malet, Jim Redler en Florence Rougé.

De eerste dag dat invaller Victor Novak (Klein) voor zijn nieuwe klas staat, krijgt hij van een arrogant jongetje, Aymeric Lachesnay (Redler), te horen dat de wereld toebehoort aan de rijken en dat iedereen naar hun pijpen moet dansen. Victor, voor wie alle kinderen gelijk zijn, zet de jongen op zijn nummer. Wat Aymeric echter niet weet, is dat zijn vader Bernard (Malet) al twee jaar niet meer tot de 'rijken' behoort en dat zelfs het verhaaltje van diens hoge functie in Toulouse slechts een fabeltje is, ook al houdt Bernard dit geheim voor zijn gezin. De waarheid komt dan ook als een schok aan en dan staat Victor gelukkig klaar om vader en zoon duidelijk te maken dat wederzijdse genegenheid en begrip een groot goed is en dat de sport op de sociale ladder, waarop men staat, geen rol speelt. Zoals gebruikelijk hebben de 'edele gedachten' de overhand in deze serie en is het in de finale tijd om de zakdoek te pakken om een traantje weg te vegen of om een brok weg te slikken. Dankzij een uitstekende Arnoul heeft de film nog enig niveau. Het scenario van Pierre Pauquet en Alain Schwarzstein is gebaseerd op een verhaal van Richard Malbêqui. Het camerawerk is van Jacques Boumendil.

L'instit : À quoi ça sert d'apprendre ?

1998 | Drama

België/Frankrijk/Zwitserland 1998. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Gérard Klein, André Thorent, Jérémie Semonin, Cécile Gabriel en Daniel Briquet.

Interim-onderwijzer Victor Novak (Klein) moet in een arbeidersdorpje de oude Charles Coste (Thorent) vervangen, die met pensioen gaat. Deze is niet te spreken over de jongeren van vandaag die niet inzien waarom ze moeten leren. Victor wordt in zijn klas inderdaad geconfronteerd met studenten die zelfs de meest elementaire stof niet onder de knie hebben. Er bestaat geen ingangsexamen meer, dus kan iedereen zich in de zesde laten inschrijven om op hun zestiende de school te verlaten en de rangen analfabete werklozen te vervoegen. Victor is vastbesloten deze jonge mensen de nodige motivatie bij te brengen. Onze 'instit' heeft het niet onder de markt deze keer want hij moet niet enkel de leerlingen het belang van studie bijbrengen, maar ook hun ouders, die niet inzien waarom iemand die toch aan de lopende band in de fabriek gaat staan gestudeerd moet hebben. Een inderdaad erg realistisch probleem dat voor een keer eens zonder al te veel sentimentaliteit gebracht wordt. De strijd tussen de onderwijzer en zijn onbegrijpende omgeving is op sommige momenten zelfs boeiend. Alain Schwarzstein en Florence Aguttes schreven het scenario. Fotografie is van Pascal Caubère.

L'instit : Le trésor de l'anse du bout

1998 | Drama

Zwitserland/Frankrijk/België 1998. Drama van Igaal Niddam. Met o.a. Gérard Klein, Mélisse Germé, Nina Gibert, Vanille Atier en Jean-Michel Ensfelder.

Voor zijn nieuwe opdracht moet interim-leraar Victor Novak (Klein) naar de Antillen. Hier ontmoet hij Laetitia Leonce (Germ[KA1]e), een twaalfjarig halfbloed meisje dat net haar moeder verloren is. Ze wordt goed opgevangen door haar stiefbroer Michel (Ensfelder) en -zuster Carole (Atier), terwijl ze vertroeteld wordt door haar grootmoeder Man Leonce (Gibert). Ze is apetrots als Victor haar verhaaltje heeft uitgekozen om als toneelstuk op school op te voeren. Maar Michel, die ijvert voor de onafhankelijkheid van de Franse Antillen en een haat koestert voor alle blanken, weigert haar de toelating om aan de voorstelling mee te werken. Het meisje is zo ontgoocheld dat ze zelfmoord wil plegen, om bij haar moeder te zijn. Weer heeft instit Novak heel wat werk om het leven in deze kleine gemeenschap weer in goede banen te leiden, maar we weten al uit vorige afleveringen dat hij een uitstekende diplomaat is voor wie geen enkele moeilijkheid onoverkomelijk is. Haal de zakdoeken maar al boven. Pierre Pauquet schreef het scenario dat in beelden omgezet werd door Jacky Mahrer. Voor de liefhebbers.

L'Instit : Le bouc émissaire

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Gérard Klein, Serge Dupire, Nadia Fossier, Franck Gourlat en Eric Poulain.

Amper staat interim-leraar Victor Novak (Klein) voor zijn nieuwe klas of hij merkt reeds de jonge Kellian (Kreitmann) op door zijn uitzonderlijke vlijt. De jongen is gewoonweg een droom voor elke leerkracht. Nochtans is het geen kind met een gezinsleven als de anderen. Samen met zijn broertje Eric (Litvine) woont hij bij zijn vader, St[KA1]ephane (Dupire). Deze is homoseksueel leeft in gemeenschap met zijn vriend David (Poulain). De jongens verkiezen bij hun vader te blijven, liever dan bij hun moeder die ondertussen ingetrokken is bij haar minnaar, een homohater. Wanneer dit feit uitlekt bij hun schoolkameraden wordt het leven van de jongens een hel en heeft Victor al zijn diplomatische talenten nodig om de brokken te lijmen. Een actueel thema uiteraard: kunnen kinderen normaal opgroeien in een homoseksueel gezin. Het zou een interessant uitgangspunt kunnen zijn voor een film, maar dan mag het gegeven niet gemarineerd worden in het honingzoete, sentimentele sausje van deze reeks. Het spel van de kinderen redt de film wel van de ondergang. Schwarzstein en Florence Aguttes baseerden het scenario op een origineel verhaal van Flavien Rochette en Valérie Toledano. Fotografie is van Hughes De Haeck.

Fugue en Ré

1998 | Romantiek

Frankrijk/België 1998. Romantiek van Christian Faure. Met o.a. Guy Marchand, France Zobda, Stéphanie Pasterkamp, Ambroise Michel en Fermine Richard.

Louis Roche (Marchand), een knorrige Fransman, en Coralie Hoareau (Zobda), een levenslustige jonge vrouw uit La R[KA1]eunion, zijn buren, maar kunnen elkaar niet luchten. Doorlopend worden er racistische uitroepen tussen hen uitgewisseld. Op een dag echter ontdekken ze dat Ana[KA3]is (Pasterkamp), de zeventien-jarige dochter van Louis, en Julien (Michel), de zoon van Coralie van elkaar houden. Nu is het hek van de dam. De twee jonge mensen krijgen huisarrest en mogen elkaar niet meer zien. Anaïs en Julien weigeren echter de dupe te worden van de kleinzielige haat van hun respectievelijke ouders en besluiten samen weg te lopen, net voordat de eindexamens beginnen. Het ernstige thema van onverdraagzaamheid wordt hier luchtig en op bepaalde momenten zelfs zeer plezierig weergegeven. Marchand is duidelijk in topvorm als de brombeer die het licht niet gunt in de ogen van zijn donkerhuidige buurvrouw. Spijtig genoeg wordt er in het scenario van Didier Cohen wat teveel gepraat om het een pamflet ten gunste van interraciale verdraagzaamheid te kunnen noemen. Toch loont het de moeite om hem te bekijken. Fotografie is van Patrice Payen. Stereo.

Un amour clair obscur

1997 | Romantiek

Frankrijk/Spanje 1997. Romantiek van Jesús Garay. Met o.a. Pascale Rocard, Bruno Bergenzini, Savina Figueras, Richard Sales en Quim Lecina.

Na een ongeval op zijn tiende werd de nu vijftienjarige S[KA1]ebastien (Bergenzini) blind. Hij volgt lessen in een blindeninstelling en bereidt zich voor op een deelname aan een belangrijke wedstrijd voor jonge violisten. De weekends brengt de gefrustreerde jongen door bij zijn ouders, maar de sfeer is erg gespannen. Zijn vader, die het ongeval nooit heeft kunnen verwerken, heeft zijn toevlucht gezocht in de alcohol. Op school arriveert een nieuwe leerlinge, Samantha (Figuereas), die leidt aan een verminderd gezichtsvermogen. Het meisje verneemt dat ze weldra volledig blind zal worden. Sébastien helpt haar bij de verwerking van die situatie. Een gevoelig drama van jonge mensen die elkaar vinden door hun handicap. Ze tonen dat ook voor blinden het leven heel wat te bieden heeft. De regisseur is erin geslaagd om eerlijke emotie te tonen boven goedkoop sentiment. Hij kreeg hierbij de uitstekende hulp van de jonge acteurs. Huguette Debaizieux baseerde het scenario op een roman van Claude Couderc. Achter de camera stond Tomàs Pladevall.

Quai N[KA15]o. 1 : Le tueur de la pleine lune

1997 | Misdaad

Frankrijk/België 1997. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Marchal, Raoul Billerey, François-Régis Marchasson en Pierre Malet.

Het is weer een drukke nacht op Quai nummer 1. Commissaris Marie Saint-George (Duez) ontvangt het bericht dat haar vriendin Edith op haar wacht in de brasserie van het station. Als ze daar aankomt is de vrouw verdwenen. Marie vindt haar op het toilet waar ze aangevallen werd door een blinde (Malet). Edith is zwaargewond en Marie beseft dat de moordenaar van de volle maan weer heeft toegeslagen. Ze is er ook van overtuigd dat de maniak haar gezien heeft en is bereid als lokaas te dienen om hem eindelijk buiten strijd te stellen. Het vooral in Amerika erg populaire thema van de seriemoordenaar deed hiermee ook zijn intrede in de Franse tv-film. De makers trachtten, buiten een spannend verhaal te vertellen, ook binnen te dringen in de psyche van de psychopaat en de kijker met hem te laten meevoelen. Ondanks het uitstekende spel van Malet als de moordenaar is dit niet helemaal gelukt. Didier Cohen schreef het scenario dat door Daniel Diot in beelden werd omgezet. Stereo.

Navarro : Regrettable incident

1997 | Misdaad, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Roger Hanin, Christian Rauth, Daniel Rialet, Jacques Martial en Jean-Claude Caron.

Een bankier, zijn vrouw en hun dochtertje worden in hun appartement gegijzeld door drie misdadigers. In een ogenblik van onoplettendheid kan de vrouw de politie verwittigen. In paniek doden de misdadigers de bankier alvorens op de vlucht te slaan. Navarro (Hanin) kan al vlug de identiteit van de daders achterhalen: Sandra (Papadodima) en Richard (Renaud), een koppel zonder gerechterlijk verleden, die in de gijzeling meegesleept werden door Richards broer Franck (Lavandier), een regelmatige bajesklant. Net nu krijgt Navarro een stagiaire toegewezen, Vanessa Ducroc (Beulque), die in haar ongeduld om aan de slag te gaan een fout maakt die Navarro nog lang zal heugen. Een ontspannende politiethriller met enkele spannende momenten en een lichtvoetige psychologische ondergrond. Erg origineel is het niet, maar het blijft geschikt consumptiemateriaal voor een avondje spanning. Noël Sisinni en Tito Topin, die het personage van Navarro bedacht, schreven het scenario dat door Daniel Diot gefotografeerd werd. Stereo.

La belle vie !

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Jean Yanne, Danielle Evenou, Paulette Dubost, Christian Rauth en Vanessa Devraine.

Julius (Yanne) en zijn bonte familie leeft vredig aan het strand in de Camargue, ver weg van deurwaarders, belastingscontroleurs en andere parasieten van de samenleving. Aan hun onbekommerd, clandestien bestaan dreigt een einde te komen als Denise Gazan (Liotard), een verpauperde kasteelvrouw, en haar sluwe bankier van het verdwijnen van een bouwtoelating willen profiteren om een jachthaven aan te leggen, waardoor de strandhutjes tegen de vlakte moeten. Een idiote boulevard-komedie die zelfs niet gered kan worden door het aanstekelige spel van Yanne. De dialogen zijn ondermaats en de situaties voorhistorisch. Bestaat uit twee delen: LE JOUR OÙ TOUT EST ARRIVÉ, waarin de perikelen uit de doeken gedaan worden met Denise Gazan en LA VIE DE CHÂTEAU waarin Julius rijk geworden is, zijn intrek neemt in het kasteel van Gazan en ontdekt dat geld niet gelukkig maakt. Voor wie het nog niet wist. Ontgoochelend scenario van Tito Topin. Gefilmd in Portugal door Michel Mandero. Zo heeft de filmploeg toch nog een leuke vakantie gehad.

L'instit: Le rêve du tigre

1997 | Drama

België/Frankrijk 1997. Drama van José Pinheiro, JoséPinheiro en Vincent Deveux. Met o.a. Gérard Klein, Désiré Zinga, Thibault Hercod, Tommy Onraedt en Jessica Ghysels.

Julien (Hercod) en Moussa (Zinga) uit Afrika, twee leerlingen uit de klas van invaller Novak (Klein), hebben hetzelfde verdriet, al komen ze uit totaal verschillende milieus. Moussa zag hoe zijn moeder voor zijn ogen gedood werd, terwijl de moeder van Julien die in Noord-Frankrijk geboren werd, in een diep coma ligt, waaruit ze nooit meer zal ontwaken. Moussa wil Juliens vriendje worden, maar Juliens vader Gontrand (Deschamps) is tegen de omgang van blank met zwart. Hij vindt het ongepast dat zijn zoontje de schoolbanken moet delen met zwarte kinderen, die het niveau van de klas omlaag halen. Meester Novak is echter een andere mening toegedaan en tracht de kinderen zoveel mogelijk verdraagzaamheid bij te brengen. Het klassieke zeemzoeterige verhaaltje werd voor de gelegenheid nog doorspekt met een gezonde portie anti-racisme. De romantische noot werd al evenmin vergeten, dus het is huilen met de pet op, zoals meestal in deze reeks. Het scenario werd gerecycled uit vorige afleveringen door Pierre Pauquet. Het camerawerk is van Michel Van Laer.

L'instit : Touche pas à mon école

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van David Delrieux. Met o.a. Gérard Klein, Julien Gutierrez, Romain Legrand, Sophie De la Rochefoucauld en Elisabeth Commelin.

Interim-leraar Victor Novak (Klein) arriveert in een dorpje in het departement D[KA4]ole. Hij komt er terecht in een ware rel. Het lagere schooltje van het dorp heeft te weinig leerlingen en daarom zal het op het einde van het schooljaar de deuren sluiten om samen te smelten met de school van een naburig dorp. Maar wat is een dorp zonder school? Het dorp wordt in twee kampen verdeeld, die elk met verhitte emoties hun standpunt verdedigen, maar niemand vraagt de reactie van de kinderen. Victor merkt ook dat er spanningen zijn tussen de broertjes Olivier (Gutierrez) en Damien (Legrand), die elkaar niet kunnen uitstaan. Een aflevering met een actueel thema: het verdwijnen van faciliteiten op het platteland, die wegvallen door de bezuinigingsdrang van de regering. De zeemzoeterigheid die deze reeks tekent werd ditmaal tot een minimum beperkt, mede dank zij de sterke vertolking van Commelin als Agnès, de moeder van de twee ruziemakende jongens. Het scenario werd geschreven door Alain Schwarzstein naar een verhaal van Valérie Guignabodet. Fotografie van Dominique Branguier.

L'instit : Le chemin des étoiles

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Claudio Tonetti. Met o.a. Gérard Klein, Myriam Boyer, Magali Leris, Kevin Goffette en Antoine Cousin-Mazure.

Het minste dat gezegd kan worden is dat Charlotte (Leris) niet warm verwelkomd wordt in het stille dorpje Saint-Michel, waar ze samen met haar tienjarig zoontje Fred (Goffette) haar intrek neemt. Charlotte heeft juist een gevangenisstraf van twee jaar achter de rug. Fred is de erfgenaam van de boerderij van zijn opa, samen met zijn neef J[KA1]er[KA1]emy (Cousin-Mazure). De twee hebben elkaar nooit ontmoet, maar hun beider moeders haten elkaar vurig. Interim-leraar Victor Novak (Klein) heeft het niet eenvoudig om een jaren oude familievete op te lossen. Het bekende stramien, met de nodige dramatiek en wat tranerig sentiment, tekent ook deze aflevering van de populaire Franse serie. Wie geen vernieuwing verwacht en zich laat lijmen door de routine-elementen zal zeker niet bedrogen uitkomen. Pierre Pauquet, Pierre Lary en Mary Jimenez schreven het scenario. Achter de camera nam Jacky Mahrer plaats.

L'instit : Le chemin des étoiles

1997 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1997. Drama van Claudio Tonetti. Met o.a. Gérard Klein, Myriam Boyer, Magali Leris, Kevin Goffette en Antoine Couzin-Mazure.

In het kader van een reclasseringsprogramma komt Charlotte (Leris) vrij uit de gevangenis. Ze vestigt zich met haar tien- jarige zoontje Fred (Goffette) in Saint-Michel-l`Observatoire, waar Fred een deel van de boerderij van zijn grootvader ge[KA3]erfd heeft. Het andere deel hoort toe aan zijn neefje J[KA1]er[KA1]emy (Cousin-Mazure). Hun komst wekt beroering in het anders zo stille dorpje. Vooral Th[KA1]er[KA2]ese, die een bar uitbaat, vreest dat Fred een slechte invloed zal hebben op de andere kinderen. Fred komt in de klas op de dag dat ook interim- leraar Victor Novak (Klein) er zijn eerste les zal geven. Ook Jérémy zit in dezelfde klas. Het spreekt vanzelf dat Novak zijn best zal doen om de jongen goed op te vangen. Niet bijzonder boeiende aflevering van deze langlopende reeks die weer in de nodige valkuilen van het goedkope sentiment valt. Uit de hele situatie en het schilderachtige decor van het bergdorpje valt heel wat meer te halen dan er in het scenario van Pierre Pauquet, Pierre Lary en Mary Jimenez, naar een verhaal van Philippe Longchamp, zit. Cameraman Jacky Mahrer zet fraaie beelden neer.

L'instit : L'une ou l'autre

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Pascale Dallet. Met o.a. Gérard Klein, Christine Citti, Alain Sachs, Aline Lebeau en Emilie Lebeau.

De 35-jarige Paule (Citti) heeft net een echtscheiding achter de rug en ze vestigt zich samen met haar twee dochtertjes Marie (Aline Lebeau) en Claire (Emilie Lebeau) in een dorpje in Sa[KA4]one-et-Loire. Marie en Claire zijn een erg gesloten tweeling, die zich afschermen in hun eigen leefwereld, ge[KA3]isoleerd van elke bemoeienis van buitenaf. Hun komst in het dorpsschooltje is een hele gebeurtenis. Onderwijzer Victor Novak (Klein) tracht het isolement van de meisjes te doorbreken. De innerlijke wereld van een tweeling fascineert de mensen al sinds eeuwen. Het raadsel raakt hier niet opgelost, maar wordt met de nodige suikerzoete sentimentaliteit opgedist. De liefhebbers van deze interim-onderwijzer zullen er zeker plezier aan beleven. Sylvie Simon schreef het scenario volgens de geijkte formule van de reeks en Jean-Claude Hugon schoot er mooie beelden bij.

Quai no. 1 : Le cahier de Jeanne

1996 | Misdaad

Frankrijk/België 1996. Misdaad van Marc Angelo. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Marchal, Jean-Pierre Bouvier, Raoul Billerey en Marc De Jonge.

Meester Pierre Barth[KA1]el[KA1]emy (Bouvier), een wegens corruptie gezochte internationale advocaat, wordt door Mexico, waar hij vijf jaar woonde, uitgeleverd aan Frankrijk. Na zijn landing in Roissy moet hij een vliegtuig nemen naar Mulhouse waar zijn dossier behandeld zal worden. Op het laatste moment worden de plannen om veiligheidsredenen gewijzigd. Barth[KA1]el[KA1]emy moet per trein verder. Commissaris Marie Saint-Georges (Duez) en haar collega Max Urt[KA1]eguy (Marchal) moeten hem begeleiden. Spannende policier die herinneringen oproept aan NARROW MARGIN, maar die er niet in slaagt de suspense even lang vol te houden. Het personage van Marie Saint-Georges werd geïnspireerd door Danielle Thiery, de eerste vrouwelijke commissaris van de spoorwegpolitie. Het scenario is van de hand van regisseur Angelo en Daniel Saint-Hamont. Fotografie van Jean Monsigny. Stereo.

Quai no. 1 : Compagnons de la Loco

1996 | Misdaad

Frankrijk/België 1996. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Marchal, Raoul Billerey, François-Régis Marchasson en Marion Game.

Marie Saint-Georges (Duez) is commissaris bij de spoorwegpolitie. Destijds vormde ze met drie vrienden het groepje [KL]Les compagnons de la Loco[KLE], dat de dure eer zwoer om weer bijeen te komen bij het eerste huwelijk. Nu, vijftien jaar later, is het zover, maar juist die dag heeft ze met haar collega Max Urt[KA1]eguy (Marchal) slechts enkele minuten om een zekere Villard (Myers) te arresteren die met de Eurostar arriveert. Diens advocaat werd de vorige avond dood aangetroffen en Villard is verdachte nummer een. Pilotfilm voor een nieuwe Franse politiereeks die zich afspeelt in en rond het treinstation. Vlot gemaakt en keurig gespeeld mist de film echter toch dat tikkeltje originaliteit om de kijker in de ban te houden. Didier Cohen baseerde zijn scenario op een verhaal van Isabelle Sébastien en personages gecreëerd door Danielle Thiery, Pierre Grimblat en Sylvain Saada. Fotografie van Daniel Diot. Stereo.

L'instit : Le réveil

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Pierre Koralnik. Met o.a. Gérard Klein, Pascale Rocard, Roger Mirmont, Caroline Gasser en Nicolas Scellier.

De kleine Martin Rollier (Scellier) is met zijn verrekijker getuige van een ruzie op een boot, even buiten de kust van het Lemanmeer. De ruzie kent een dodelijke afloop en in paniek vluchtend wordt Martin aangereden. Zes maanden later arriveert interim-prof Victor Novak (Klein) in het stadje. Hij werd ingedeeld in het schooltje van gehandicapte kinderen en kinderen die het slachtoffer werden van een ongeval en zich niet meer konden aanpassen. Hij voelt zich aangetrokken tot de kleine Martin die zich, sinds het voorval, volledig in zichzelf heeft teruggetrokken. Weer een kolfje naar de hand van onze tijdelijke leerkracht, die genadeloos alle traansluizen hulpeloos maakt. De liefhebbers zullen ongetwijfeld weer genieten, terwijl mensen die toch iets meer verlangen van een avondje tv zich zullen blauw ergeren aan zoveel sentimentele onzin. Het scenario voor onderhavige aflevering is van de hand van Didier Cohen en Sylvie Simon. De prachtige lokatie-decors werden in beeld gebracht door Jacques Mahrer. In België uitgezonden als TEMPS MORT.

Le visiteur

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Robert Rimbaud, Thierry Fortineau, Josiane Stoleru en Joël Barbouth.

Aan de vooravond van WO II (1939-45) woont de oude Professor Freud (Rimbaud) nog met zijn dochter Anna (Stoleru) in Wenen waar hij zich als jood steeds meer bedreigd voelt door het sterk vertegenwoordigde nazisme. Op een avond krijgen ze bezoek van een SS-officier (Barbouth), die schaamteloos op zoek gaat naar anti- nazistische geschriften. Anna verzet zich en wordt meegenomen. De radeloze man is tot alles bereid om zijn dochter te redden. Dan verschijnt er eensklaps vanuit het niets een onbekende (Fortineau). Wie is hij? Een Goddelijke boodschapper? Een gezant van de duivel? Of enkel een gedreven mythomaan? Voor de atheïst Freud is het moeilijk uit te maken. Ondanks het feit dat de hele film zich in één kamer afspeelt ontpoppen de dialogen tussen Freud en zijn bezoeker zich tot boeiende psychologische gesprekken waarin heel wat zware thema's aan bod komen. De regisseur deed weinig moeite om de theater-oorsprong van het stuk te verdoezelen, maar hij kon rekenen op vier uiterst sterke acteurs, die de rollen die ze op de planken creëerden herhaalden. Eric-Emmanuel Schmitt bewerkte zelf zijn meermaals bekroond toneelstuk. Geen gemakkelijke ontspanning maar zeker de moeite waard voor toneelliefhebbers. Voor de fotografie tekende André Diot.

Navarro : La colère de Navarro

1992 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1992. Misdaad van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Christian Rauth, Daniel Rialet, Jacques Martial en Jean-Claude Caron.

Navarro (Hanin) staat op het punt om een belangrijke drugsbende op te rollen. Hij kan hen op heterdaad betrappen, maar dan moet hij vlug handelen. Hij weigert echter om drie stagaires in zijn team op te nemen. Hij moet mensen hebben die hun koelbloedigheid reeds bewezen hebben. Maar vermits er een tekort is aan ervaren manschappen is Navarro wel verplicht de drie, w.o. een jonge vrouw, in te schakelen. Alles verloopt volgens plan tot een voortvluchtige tracht te ontkomen per brommer. Een van de stagaires schiet de man neer en raakt zelf ook gewond. Formulefilmpje om een avondje te vullen met wat weinig originele spanning, aangedikt met wat gewetensbezwaren van een ervaren inspecteur. Het is allemaal zo voorspelbaar, maar vervelen doe je je toch ook niet. Het routinescenario van Anita Rees en Tito Topin is gebaseerd op een verhaal van Frédérique Topin. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Jacques Boumendil.

Strip-show

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Pierre Grimblat en Tito Topin. Met o.a. Roger Hanin, Sam Karmann, Jacques Martial, Christian Rauth en Daniel Rialet.

Inspecteur Navarro (Hanin) doet onderzoek naar het geval van een heel jong meisje dat in een nachtgelegenheid is vermoord. Hij is ervan overtuigd dat deze misdaad verband houdt met de activiteiten van de koning van het nachtelijke uitgaansleven, in Parijs, Sammy. Grimblat is afkomstig uit de filmwereld en verstaat zijn vak. Hij maakt klassieke politieavonturen tot levendig pretentieloos amusement.

Une Saison de feuilles

1989 | Drama

Frankrijk/Luxemburg/Canada 1989. Drama van Serge Leroy. Met o.a. Delphine Seyrig, Evelyne Bouix, François-Eric Gendron, Gabrièl Cattand en Valérie Alane.

Een verfilming door de regisseur en Philippe Triboit van de gelijknamige roman van Madeleine Chapsal, of hoe de beroemde actrice Hedwina Vallas (Seyrig) tegen de ziekte van Alzheimer vecht, met behulp van haar dochter Violaine (Bouix). Gefilmd met ruimschoots aandacht voor de geringste nuance in de gedragingen en met inzicht in personages, die zich het merendeel van de tijd in een afgesloten ruimte bevinden. Een zeer overtuigende interpretatie van de twee hoofdrolspeelsters, en een van de laatste rollen van Delphine Seyrig, die in 1990 overleed; ze ontving voor haar bijzonder moeilijke rol in 1989 op het internationale Festival van Bulgarije de 'Silver Chest'.

Les noces de plomb

1987 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1987. Misdaad van Pierre Grimblat. Met o.a. Christine Boisson, Jean-Luc Boutté, Jean-François Stévenin, Jacques Dacqmine en Olimpia Carlisi.

De bewerking van een boek van Hillary Waugh door Jean-Patrick Manchette, zelf een gewaardeerd detectiveschrijver. Variaties op het thema van de verleiding. Een man die zojuist zijn vierde echtgenote heeft vermoord om de levensverzekering te innen, krijgt hiermee te maken wanneer zich een nieuwe 'verloofde' aandient. De levensverzekeringsmaatschappij, die na het uitkeren van enige miljoenen op levens van omgekomen getrouwde vrouwen een moorddadige oplichting vermoedt, zet een val door een aantrekkelijke jonge vrouw een huwelijksadvertentie te laten plaatsen. Een degelijke en heldere regie van een oudgediende in het genre, zowel op het bioscoopscherm als op de beeldbuis. Overtuigend spel.

La nuit du fingueur

1986 | Misdaad

Frankrijk 1986. Misdaad van Pierre Grimblat. Met o.a. Victor Lanoux, Véronique Genest, Jean-Marie Rivière, Patricia Millardet en Philippe Polet.

Een zorgvuldige bewerking van de roman van Pierre Siniac. De (bloederige) rivaliteit rond een koffer waar 300 kilo goud in zit. De afloop is beroerd voor de betrokkenen. Een zeer vakkundige regie afkomstig van een specialist in het genre, die weet hoe het tempo erin te houden en hoe 'suspense' te creeëren, zonder de psychologische karaktertekening van de personages te verwaarlozen.

Emmenez-moi au Ritz

1977 | Komedie

Frankrijk 1977. Komedie van Pierre Grimblat. Met o.a. Maurice Ronet, Macha Méril, Marsha Grant, Tina Aumont en Valérie Mairesse.

Méril, Grant en Aumont, de drie ex-echtgenotes die van Ronet een belangrijk projectontwikkelaar hebben gemaakt, ontmoeten elkaar op een begrafenis en vatten sympathie voor elkaar op. Een redelijk geslaagde komedie.

Dites-le avec les fleurs

1974 | Komedie, Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1974. Komedie van Pierre Grimblat. Met o.a. Delphine Seyrig, Fernando Blanche, Rocio Durcal, John Moulder-Brown en Julien Guiomar.

Verfilming van de roman van Christian Charière. Het lijkt een heel somber verhaal: sommigen verdwijnen, anderen hangen zich op en weer anderen worden gek in de Duitse villa waar alles zich afspeelt. In werkelijkheid een miskend meesterwerk vol zwarte humor. Het is bijna surrealistisch en zonder enige twijfel de beste film van Grimblat.

Slogan

1969 | Drama, Erotiek

Frankrijk 1969. Drama van Pierre Grimblat. Met o.a. Serge Gainsbourg, Jane Birkin, Andréa Parisy, Daniel Gélin en Henri-Jacques Huet.

Een getrouwde reclamefilmer wordt verliefd op een jonge Britse en wil een autobiografische speelfilm over hun liefde maken. Al spoedig ontdekt hij echter de trouweloze aard van zijn vlam en hij troost zich met alle prijzen voor zijn commercials. Deze satire op reclame-film-wereld is de achtergrond voor een weinig onderhoudende love story die Birkin in de Franse cinema en bij tegenspeler Gainsbourg introduceerde. Hoewel de werkelijkheid de fictie volgde maakt dat hun samenspel niet overtuigender.

Cent briques et des tuiles

1965 | Komedie, Misdaad

Frankrijk/Italië 1965. Komedie van Pierre Grimblat. Met o.a. Jean-Claude Brialy, Marie Laforêt, Sophie Daumier, Jean-Pierre Marielle en Michel Serrault.

Een gangster heeft de complete buit van zijn bende vergokt en moet binnen [KA1]e[KA1]en (kerst-)week dit bedrag bij elkaar zien te krijgen. Hij associeert zich met een groep kruimeldieven om een inbraak in een warenhuis te plegen, terwijl een jeugdbende op hetzelfde moment de overval op een naburige winkel heeft beraamd. Deze onderhoudende, maar weinig oorspronkelijke inbraakkomedie evenaart het voorbeeld van I SOLITI IGNOTI niet, maar wordt met vlotte vaart verteld en dankt veel aan de sterke rolbezetting in verrassend tegendraadse rollen.

Les Amoureux du 'France'

1964 | Komedie

Italië/Frankrijk 1964. Komedie van Pierre Grimblat. Met o.a. Marie-France Pisier, Olivier Despax, Catherine Rouvel, Henri Garcin en Maria Grazia Buccella.

De zoon van een geru[KA3]ineerde aristocraat wordt verplicht tot belangen-huwelijk met de dochter van een ijsco-magnaat, maar wisselt tijdens een boottocht naar New York (waar hij zijn aanstaande zal ontmoeten) van identiteit met zijn butler. De erfgename heeft echter hetzelfde gedaan met haar secretaresse, zodat een dubbel happy end de ouders precies in de kaart speelt. Een op Marivaux geïnspireerd liefdesstratego, waarin met ironische luchtigheid wordt geacteerd, echter zonder de melancholie en het cynisme van het orgineel. François Reichenbach filmde voor een boottocht 'reisimpressies' die bezienswaardig zijn, maar die tevens de handeling nodeloos ophouden en stijlbreuken tot stand brengen.

L' Empire de la nuit

1962 | Actiefilm

Frankrijk 1962. Actiefilm van Pierre Grimblat. Met o.a. Eddie Constantine, Geneviève Grad, Elga Andersen, Harold Nicholas en Guy Bedos.

Een potige Amerikaanse revueschrijver krijgt een opdracht in Parijs en raakt betrokken bij een machtsstrijd tussen nachtclubs. Deze persiflage op de gebruikelijke Eddie-knokfilms heeft een reeks bizarre typeringen en dolle scènes, maar verwaarloost de wetmatigheden van het genre, zodat het resultaat toch een ratjetoe is. De regie is meer vlot dan fantasierijk.

Me faire ça à moi

1960 | Actiefilm, Komedie

Frankrijk 1960. Actiefilm van Pierre Grimblat. Met o.a. Eddie Constantine, Bernadette Lafont, Rita Cadillac en Henri Cogan.

Eddie moet een in een sigaret verstopte microfilm van Marokko naar Marseille brengen, maar krijgt onderweg tegenwerking van spionnen. Zij brengen een mooie vrouw op zijn pad, die zich al spoedig tot zijn zijde bekeert. Het scenario volgens vaststaand recept kreeg een verfilming in vlot tempo door een debutant die ook aan de fotografische kwaliteit zorgvuldige aandacht geeft. De ironische rol van Lafont past beter in deze toon dan die van Eddies gebruikelijke stoeipoezen.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Pierre Grimblat op televisie komt.

Reageer