Marina Tomé

Acteur

Marina Tomé is acteur.
Er zijn 12 films gevonden.

Les rois mages

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascal Légitimus, Virginie de Clausade en Walid Afkir.

Als de Drie Koningen, Melchior (Campan), Balthazar (Bourdon) en Kasper (Legitimus), de ster van Bethlehem volgen om bij het kindeke Jezus te komen, worden ze getroffen door een vreemd verschijnsel. Ze maken een tijdreis en ploffen rond 2000 neer in het hectische centrum van Parijs. In het chique hotel Ritz vragen ze aan de receptie (Dell) om verlening van `gastvrijheid`. Ze gaan eten bij MacDonald`s, maken kennis met auto`s, vliegtuigen, mobiele telefoons enz., gluren in peepshows en sluiten vriendschap met een drugsdealer (Jefry). Guillaume (H[KA1]emon), een kind, laat hen zien aan de hand van de platen in een boek, dat zij niet in hun missie geslaagd zijn. Jezus (Roubakha) is inmiddels een grote en dikke man. In feite is de film een reeks van satirische schetsen, die vooral in eigen land aansloegen. Daarbuiten wordt deze humor soms ten onrechte minder gewaardeerd. De rolprent trok in Frankrijk bijna twee miljoen bioscoopbezoekers. Afkir als Jo is de moderne Jozef, Roussel als Macha is Maria en Brosset als Hoeder, directeur van omroep One is de moderne Herodes. Producent Claude Berri is eventjes te zien als voorbijganger op straat. Het scenario is van beide regisseurs/medehoofdrollen Bourson en Campan en Olivier Rabourdin. Het camerawerk is van Bernard Déchet.

Le battement d'ailes du papillon

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Firode. Met o.a. Audrey Tautou, Faudel, Eric Feldman, Eric Savin en Lysiane Meis.

De gedachte die achter deze film ligt, is dat een vlinder boven de Atlantische Oceaan een orkaan kan veroorzaken boven de Stille Oceaan (en omgekeerd). Met andere woorden regisseur Firode heeft met een aaneenschakeling van gebeurtenissen en diverse personages een film gemaakt die tot een climax komt zonder een echt hecht verhaal. Normaal gesproken gaat zo`n vlieger niet op, maar in dit geval is het Firode best gelukt dankzij de hoofdpersonages van Ir[KA2]ene (Tautou), die in de metro te horen krijgt dat d[KA1]it de dag is waarop ze de grote liefde zal ontmoeten - het is Youn[KA2]es (Faudel), die op dezelfde dag jarig is en praktisch naast haar zit, maar de wagon uitstapt en de andere kant opgaat. Vervolgens spelen zich allerlei gebeurtenissen af, waardoor het tweetal bij elkaar komt. Ook de bijrollen, die hier bijna even belangrijk zijn als de hoofdrollen, schenken de kijker voldoening als hij kennis maakt met hun dagelijkse, gewone leven. Voordat je het weet, is de tijd voorbij. De muziek van Peter Chase ondersteunt het geheel op een efficiënte wijze. Tautou zou een jaar later heel bekend worden als Amélie in de fantastische hit LE FABULEUX DESTIN D'AMÉLIE POULAIN. Faudel is van huis uit een begenadigd zanger en in Frankrijk populair; hij speelt hier zijn eerste filmrol en doet het goed. Het scenario is van regisseur Firode. Het camerawerk is van Jean-René Duveau.

Du poil sous les roses

2000 | Familiefilm, Komedie, Drama

Frankrijk/Luxemburg 2000. Familiefilm van Jean-Julien Chervier en Agnès Obadia. Met o.a. Julie Durand, Alexis Roucout, Alice Houri, Jean-Baptiste Pénigault en Marina Tomé.

Roudoudou (Durand) is een pittig meisje van veertien. Haar borsten beginnen zich te ontwikkelen en ze hoopt net zulke grote te krijgen als haar moeder Jeanne (Tom[KA1]e), maar zover is het nog niet en ze maakt zich zorgen over het feit dat ze ongelijk van grootte zijn. Ze heeft haar eerste menstruatie nog niet gehad, maar haar libido begint evenwel op te wellen. Romain (Roucout) is vijftien; Francis (P[KA1]enigault) is zijn onafscheidelijke, evenoude maat. Ze denken dat hun moeders, Dominique (co-regisseuse Obadia) en Sylviane (Rosette) iets met elkaar hebben en daar moet hoogst nodig iets aan gedaan worden. Dan ontmoeten Roudoudou en Romain elkaar en de eerste liefde ontluikt, maar niets lukt. Regisseur Chervier en regisseuse Obadia, die samen hun eerste lange speelfilm draaien, zijn vertrokken vanuit een interessant standpunt. De een bekijkt de situatie uit het perspectief van de jongen en de ander vanuit het meisje en brengen dan de situatie samen. Alles op het gebied van de seksualiteit voor pubers komt voor het voetlicht, inclusief een bezoekje aan de gynaecoloog, een voetballer die homo is, een gesprekje met de psycholoog en een prostituée. De kinderen doen het leuk en de humor en ironie ontbreken niet. De film is geschikt om in de klas te vertonen aan kinderen vanaf twaalf jaar of ouder om er achteraf met hen over te discussiëren. Aan voorlichting is altijd behoefte, zeker als het van een behoorlijk kaliber is. Het scenario is van beide regisseurs Chervier en Obadia. Het camerawerk is van Marie Spencer. Ook bekend als DIS POURQUOI, DIS COMMENT.

Prison à Domicile

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Christophe Jacrot. Met o.a. Jean-Roger Milo, Ticky Holgado, Hélène Vincent, Marina Tomé en Elie Kakou.

VV.

Le voyage à Paris

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marc-Henri Dufresne. Met o.a. Olivier Broche, François Morel, Micheline Presle, Marina Tomé en Valentin Morel.

Daniel Dubosc (Broche) werkt in een tolhuisje aan de p[KA1]eage van een Franse autoroute in de provincie. Hij is vrijgezel en wil tegen de uitdrukkelijke wens van zijn moeder (Presle) zeer beslist de Eiffeltoren in Parijs zien. Hij vertrekt naar de hoofdstad met de bedoeling bij zijn neef Jacques (Morel) in de banlieu te gaan logeren. Tijdens de taxirit naar Jacques stopt de chauffeur eventjes en verlaat de auto. Op dat moment stapt er een zwangere vrouw in, die persweeën heeft en Daniel aanspoort naar het ziekenhuis te rijden. Daniel is onhandig, veroorzaakt een ongeluk en zit met de brokken, die hem doen belanden in een psychiatrische inrichting. En daar begint de pret... Het scenario van regisseur Dufresne en bijrolspeler Morel is niet superorigineel, maar dankzij het aanstekelijke spel van Broche toch heel aangenaam vertier dat met een hoop toestanden behoorlijk de draak steekt. De film trok nauwelijks bezoekers in de bioscopen en is eigenlijk meer geschikt voor de thuisbuis. Mis hem dus niet als hij wordt uitgezonden. Het camerawerk is van Mathieu Poirot-Delpech.

La finale

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Patricia Mazuy. Met o.a. Emmanuelle Devos, Jean-Pierre Darroussin, Jean-François Gallotte, Marina Tomé en Sidiki Bakaba.

Tijdens de Wereldbeker voetbal 1998 in Frankrijk laaien de emoties erg op in een klein Zuid-Frans stadje. Naarmate Frankrijk dichter bij de overwinning komt krijgt een ploeg Franse supporters, die allen tot de nationalistische partij Les Gaulois behoren, het aan de stok met buitenlanders, vooral als deze een andere huidskleur hebben. Marie-France (Devos), de dochter van de partijleider, volgt, onder de toepasselijke naam Victoire, de oproerkraaiers, die geleid worden door Lagrange (Gallottre), naar hun lokaal, maar dat zal haar duur te staan komen. Een dramatische komedie over sport duidelijk gemaakt door een vrouw. Mazuy zet de onlogische gedragingen van supporters tijdens een sportwedstrijd centraal. Ze gedragen zich fanatiek en hebben geen oog voor het gedachtengoed van een ander. Ze tracht dit verhaal op een humoristische manier te brengen, maar de vulgaire grappen zijn niet besteed aan een voetbalhatend publiek, terwijl de voetballiefhebbers zich van het gegeven zelf zullen distantiëren. Mazuy schreef het scenario samen met Simon Reggiani, Blaise Ndjehoya en Sébastien Nuzzo, gebaseerd op het toneelstuk van Nuzzo. Alain Chaquart en Pierre Berthier bedienden de camera.

Charité biz'ness

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Thierry Barthes en Pierre Jamin. Met o.a. Smaïn, Elie Semoun, Marina Tomé, Princess érica en Pierre Meyrand.

VV.

Petites

1997 | Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Familiefilm van Noémie Lvovsky. Met o.a. Ingrid Molinier, Julie-Marie Parmentier, Camille Rousselet, Magali Woch en Jean-Luc Bideau.

In[KA2]es (Molinier), Stella (Parmentier), Marion (Rousselet) en Emilie (Woch) zijn vier onafscheidelijke vriendinnen die samen studeren in een Frans college in de jaren 1970. Elk van hen profiteert van hun groepje om te ontsnappen aan hun omgeving, hun onzekerheden, hun problemen. De film vertelt een reeks anecdotes over deze adolescenten, i.v.m. hun ouders, de school, de jongens, hun milieu. Op een dag besluiten de meisjes om uit de jongens van de eerste klas elk hun eigen 'bibi', hun ideale verloofde, te kiezen. Toch weten ze dat niets hen zal kunnen scheiden, zelfs de jongens niet. Een onsamenhangend, maar vertederend portret van enkele jonge meisjes en hun ontdekking van de liefde. De vier prille actrices leveren prima werk en behoren zeker tot de revelaties van hun generatie. Ze worden omringd door enkele bekende namen in kleine rolletjes. Charmant, maar niet over de hele lijn geslaagd. Lvovsky schreef het auto-biografisch getinte scenario samen met Florence Seyvos. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Agnès Godard en Bertrand Chatry. Dolby Stereo.

C'est l'homme de ma vie!

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Pierre Lary. Met o.a. Véronique Jannot, Philippe Caroit, Patrick Catalifo, Nicole Jamet en Patricia Malvoisin.

Martine (Jannot) en St[KA1]ephane (Caroit) vormen een gelukkig echtpaar tot op de dag dat St[KA1]ephane ten onrechte ontslagen wordt. Ondanks de liefde van Martine stort de man zich in een diepe depressie. Na achttien maanden werkloosheid verdwijnt St[KA1]ephane spoorloos. Martine tracht hem te vinden, maar tevergeefs. Ze zoekt en vindt troost bij Jean-Pierre (Catalifo), een ex-collega van Stéphane. Deze bekent dat hij smoorverliefd is op haar. Na een tijdje geeft Martine toe, maar dan vindt ze per toeval Stéphane terug. Voorspelbaar romantisch drama dat niet veel sensationeels te bieden heeft. De emoties, van personages zowel als van het publiek, worden heftig gemanipuleerd. De acteurs doen hun best maar met het banale scenario van Lary, Huguette Debaisieux, Chantal De Rudder en Nicole Jamet is niet erg veel aan te vangen. Achter de camera stond Pascal Ridao. Stereo.

Méfie-toi de l'eau qui dort

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Jacques Deschamps. Met o.a. Robin Renucci, Maruschka Detmers, Jean Benguigui, Frankye Pain en Philippe Dormoy.

Drie op zichzelf staande episoden rondom een rivier en z.g. dezelfde hoofdpersoon op drie verschillende leeftijden, als kind, als jongeman en als oudere man. Het eerste schuifje is tevens de proloog, waarin een jongetje niet begrijpt waarom de vader van zijn buurmeisje haar zo wreed behandelt. Het tweede deel met Renucci als Jean, waarop de aantrekkelijke Fran[KA10]coise (Detmers) verliefd is zonder dat hij het weet; het wordt niks. Het laatste deel gaat over de oudere Jean (Ratib), die op platonische wijze de liefde verovert van de vrouw waarvan hij houdt (Golovine). In het scenario van Olivier Lorelle en regisseur Deschamps zijn de personages onvoldoende uitgediept en niet echt met elkaar verbonden. Dat is jammer, want daardoor valt de film uiteen. De hoofdrollen geven mooi spel weg, maar dat is te weinig voor een boeiend geheel. Avondvullend speelfilmdebuut van tv-regisseur Deschamps. Camerawerk van Eric Guichard. Bekroond met de aanmoedigingsprijs voor eerstelingen op het filmfestival van Venetië. Dolby.

La vie en face

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Laurent Dussaux. Met o.a. Nathalie Richard, Patrick Pineau, Alex Descas, Antonin Lebas-Joly en Camille Japy.

Claire (Richard) is een alleenstaande moeder die met veel toewijding haar zoontje Maxime (Lebas-Joly) opvoedt. De jongen droomt ervan cellist te worden. Ze heeft het druk in het hospitaal waar ze werkt en weet dat ze op Maxime kan rekenen voor lichte huishoudelijke taken. Tot op de dag dat Claire geplaagd wordt door hevige hoofdpijnen. Bij onderzoek blijkt dat ze een hersentumor heeft. Ze weigert zich te laten verzorgen om haar zoontje niet te alarmeren, want die kan het niet vinden met zijn onstabiele vader Alex (Pineau). Enkel haar vrienden en collega`s D[KA1]esir[KA1]e (Descas) en Fabienne (Japy) weten van haar ziekte. Tranerig melodrama dat het gebruik van enkele tientallen zakdoeken laat aanbevelen. De situatie is kunstmatig en dit kan niet verholpen worden door het middelmatige spel van de hoofdacteurs. Toch zal een groot deel van het (voornamelijk vrouwelijke) publiek zich laten ontroeren door deze sentimentaliteit die voor eerlijke emotie moet doorgaan. Geschreven door Elvire Murail, Dussaux en Marianne Groves. Achter de camera stond Jean-Philippe Bouyer. Stereo.

Chacun cherche son chat

1996 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Garance Clavel, Zinedine Soualem, Renée Le Calm, Olivier Py en Romain Duris.

Chloé woont met haar zwarte kat Gris-Gris in het 15e arrondissement van Parijs. Als ze op vakantie gaat brengt ze haar kat onder bij Madame Renée, een oudere dame die zes katten heeft en er nog wel eentje bij kan hebben. Als Chloé na een week haar kat weer komt ophalen, is Madame Renée helemaal overstuur: Gris-Gris is verdwenen. Chloé begint aan een speurtocht waarbij ze de hulp krijgt van allerlei buurtbewoners: jonge en oude, zwarte en witte, aardige en onaardige. Chacun cherche son chat is een charmante tragikomedie over het vaak eenzame leven in een Parijse volkswijk, en tegelijkertijd een portret van een meisje op weg naar volwassenheid. (IdH/VPRO Gids)

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marina Tomé op televisie komt.

Reageer