Machiko Ono

1981 Acteur

Machiko Ono (1981) is acteur.
Er zijn 5 films gevonden.

Like Father, Like Son

2013 | Drama

Japan 2013. Drama van Hirokazu Kore-eda. Met o.a. Masaharu Fukuyama, Machiko Ono, Yôko Maki, Jun Kunimura en Rirî Furankî.

Vier ouders, twee rijke en twee minder rijke, krijgen van een ziekenhuis te horen dat hun twee zonen bij de geboorte verwisseld zijn. Ze staan voor een dilemma: wie beschouwen ze als hun echte zoon en moeten ze de jongetjes ruilen? Dat melodramatische gegeven over de keuze tussen nature en nurture werkt Kore-eda in zijn typisch onderkoelde stijl uit. Like Father, Like Son is een film die je juist met z'n terughoudendheid weet te raken. Zoals in de scène waarin de kleine Keita om zich heen kijkt en het gedrag van z'n vader probeert te begrijpen. Weet hij veel van biologie en bloedbanden.

The Mourning Forest

2007 | Drama

Japan/Frankrijk 2007. Drama van Naomi Kawase. Met o.a. Shigeki Uda, Machiko Ono, Yôichirô Saitô en Makiko Watanabe.

n het bejaardenhuis krijgt verpleegster Machiko, die rouwt om een groot verlies, de opdracht om zich over de ook al zo treurige, dementerende Shigeki te ontfermen. Tijdens een uitstapje verdwalen ze samen in een bos. De natuur - afwisselend ruw en vriendelijk, troostend en verwoestend - leidt hen uiteindelijk tot de bodem van hun verdriet. Ono is een breekbare, introverte, subtiele actrice. Uda vliegt als de oude man soms uit de bocht, maar wie zich daar niet aan stoort, kan zich laten meeslepen door een prachtig in beeld gebrachte ode aan de veerkracht van de menselijke geest.

Eureka

2000 | Drama, Experimenteel

Japan 2000. Drama van Shinji Aoyama en Aoyama Shinji. Met o.a. Kôji Yakusho, Aoi Miyazaki, Masaru Miyazaki, Yohichiroh Saitoh en Ken Mitsuishi.

Tieners Tamura, broer Kozue (Aoi Miyazaki) en zus Naoki (Masaru Miyazaki), nemen dagelijks de bus naar school en worden uitgezwaaid door hun moeder. Deze keer is de rit anders dan anders. Een passagier (G[KA4]o) trekt een pistool en schiet enkele inzittenden dood en kaapt de bus. Algauw zijn ze omsingeld door de politie en er beginnen onderhandelingen. Als de hijacker uit de bus komt en hij de chauffeur Makoto Sawai (Yakusho) als schild gebruikt, zakt Makoto van emotie in elkaar en dit moment wordt benut om de kidnapper om te leggen. Twee jaar gaan voorbij; Kozue en Naoki zijn door hun moeder aan hun lot overgelaten na de dood van hun vader, maar ze bewonen het grote huis en hebben geen financi[KA3]ele zorgen dankzij de uitkering van de levensverzekering. Makoto heeft zijn beroep als buschauffeur vaarwel gezegd en werkt nu bij een bouwonderneming. De lijken van vermoorde vrouwen komen boven drijven in de naburige rivier. Makoto`s broer begint hem te verdenken en ontzegt hem de toegang tot het huis. Makoto zoekt Kozue en Naoki op en trekt bij hen in. Hij vervult de ontbrekende vaderrol en het trio leeft in harmonie, die verstoord wordt door Akihiko (Saitoh), de neuzige neef van Kozue en Naoki. Dan wordt de administrateur op het bouwwerk vermoord. Makoto wordt ingerekend en gehoord, maar bij gebrek aan bewijs vrijgelaten. Hij koopt een bestelwagen die hij ombouwt tot een camper en het viertal begeeft zich op weg naar de kust om te herstellen van al het leed - de kern van het verhaal. In essentie gaat deze film met spaarzame dialogen naar een scenario van regisseur Aoyama, over het verwerken van een trauma. Aoyama had wellicht het geheel in een uur minder kunnen vertellen, maar hij koos ervoor om het met indrukwekkende beelden van cameraman Masaki Tamra in zijn eigen tempo te doen. De spelprestaties passen goed bij Aoyama's aanpak. Oorspronkelijk in kleur opgenomen, maar naderhand afgedrukt in sepia en in die tint doelbewust uitgebracht. Deze minimalistische film is buitengewoon rijk aan emoties, tragiek en krachtig drama. Het verwerken van het verdriet kan gemakkelijk slaan op de atoombommen die in 1945 op Nagasaki en Hirosjima gegooid werden. Deze film refereert in dat opzicht aan HIROSHIMA MON AMOUR, het meesterwerk van Alain Resnais uit 1959. De indrukwekkende landschappen zijn puur John Ford, de grootste maker van westerns. Uitsluitend geschikt voor kijkers die zich willen openstellen en zich de tijd kunnnen veroorloven.

Mange-kyo

1998 |

Japan 1998. Sento Naomi. Met o.a. Mifune Mika, Machiko Ono, Arimoto Shinya en Sento Naomi.

Tieners Tamura, broer Kozue (Aoi Miyazaki) en zus Naoki (Masaru Miyazaki), nemen dagelijks de bus naar school en worden uitgezwaaid door hun moeder. Deze keer is de rit anders dan anders. Een passagier (G[KA4]o) trekt een pistool en schiet enkele inzittenden dood en kaapt de bus. Algauw zijn ze omsingeld door de politie en er beginnen onderhandelingen. Als de hijacker uit de bus komt en hij de chauffeur Makoto Sawai (Yakusho) als schild gebruikt, zakt Makoto van emotie in elkaar en dit moment wordt benut om de kidnapper om te leggen. Twee jaar gaan voorbij; Kozue en Naoki zijn door hun moeder aan hun lot overgelaten na de dood van hun vader, maar ze bewonen het grote huis en hebben geen financi[KA3]ele zorgen dankzij de uitkering van de levensverzekering. Makoto heeft zijn beroep als buschauffeur vaarwel gezegd en werkt nu bij een bouwonderneming. De lijken van vermoorde vrouwen komen boven drijven in de naburige rivier. Makoto`s broer begint hem te verdenken en ontzegt hem de toegang tot het huis. Makoto zoekt Kozue en Naoki op en trekt bij hen in. Hij vervult de ontbrekende vaderrol en het trio leeft in harmonie, die verstoord wordt door Akihiko (Saitoh), de neuzige neef van Kozue en Naoki. Dan wordt de administrateur op het bouwwerk vermoord. Makoto wordt ingerekend en gehoord, maar bij gebrek aan bewijs vrijgelaten. Hij koopt een bestelwagen die hij ombouwt tot een camper en het viertal begeeft zich op weg naar de kust om te herstellen van al het leed - de kern van het verhaal. In essentie gaat deze film met spaarzame dialogen naar een scenario van regisseur Aoyama, over het verwerken van een trauma. Aoyama had wellicht het geheel in een uur minder kunnen vertellen, maar hij koos ervoor om het met indrukwekkende beelden van cameraman Masaki Tamra in zijn eigen tempo te doen. De spelprestaties passen goed bij Aoyama's aanpak. Oorspronkelijk in kleur opgenomen, maar naderhand afgedrukt in sepia en in die tint doelbewust uitgebracht. Deze minimalistische film is buitengewoon rijk aan emoties, tragiek en krachtig drama. Het verwerken van het verdriet kan gemakkelijk slaan op de atoombommen die in 1945 op Nagasaki en Hirosjima gegooid werden. Deze film refereert in dat opzicht aan HIROSHIMA MON AMOUR, het meesterwerk van Alain Resnais uit 1959. De indrukwekkende landschappen zijn puur John Ford, de grootste maker van westerns. Uitsluitend geschikt voor kijkers die zich willen openstellen en zich de tijd kunnnen veroorloven.

Moe no Suzaku

1997 | Drama

Japan 1997. Drama van Naomi Kawase. Met o.a. Jun Kunimura, Sachiko Izumi, Kotaro Shibata, Yasuyo Kamimura en Yasuyo Tahara.

i

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Machiko Ono op televisie komt.

Reageer