Eric Gautier

Cameraman

Eric Gautier is cameraman.
Er zijn 33 films gevonden.

Hitchcock/Truffaut

2015 | Documentaire

Verenigde Staten/Frankrijk 2015. Documentaire van Kent Jones.

In 1962 interviewde François Truffaut een week lang de 'master of suspense’ Alfred Hitchcock. De neerslag daarvan werd het klassieke filmboek Hitchcock/Truffaut, dat nog steeds geldt als de bijbel voor beginnende filmers. Filmkenner Kent Jones sprak met hedendaagse regisseurs over het boek.

Grace of Monaco

2014 | Biografie, Drama

Frankrijk/Verenigde Staten/België/Italië 2014. Biografie van Olivier Dahan. Met o.a. Nicole Kidman, Tim Roth, Frank Langella, André Penvern en Milo Ventimiglia.

Het ongeloofwaardige en potsierlijke verhaal van de eerste jaren van filmster Grace Kelly als prinses van Monaco. Toen ze 'de belangrijkste rol van haar leven' moest spelen om te voorkomen dat Frankrijk het stadstaatje onder de voet zou lopen. Omdat Monaco weigerde zijn status als belastingparadijs op te geven. Grace wordt gespeeld door Nicole Kidman, die vooral doet denken aan... Nicole Kidman. Een film als een commercial. Met in de hoofdrollen dure auto's, mooie kleren en Monaco zelf.

Après Mai

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Clément Métayer, Lola Créton, Felix Armand en Carole Combes.

Het ongeloofwaardige en potsierlijke verhaal van de eerste jaren van filmster Grace Kelly als prinses van Monaco. Toen ze 'de belangrijkste rol van haar leven' moest spelen om te voorkomen dat Frankrijk het stadstaatje onder de voet zou lopen. Omdat Monaco weigerde zijn status als belastingparadijs op te geven. Grace wordt gespeeld door Nicole Kidman, die vooral doet denken aan... Nicole Kidman. Een film als een commercial. Met in de hoofdrollen dure auto's, mooie kleren en Monaco zelf.

On the Road

2012 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten 2012. Drama van Walter Salles. Met o.a. Sam Riley, Garrett Hedlund, Kristen Stewart, Kirsten Dunst en Viggo Mortensen.

Meesterfilmer Francis Ford Coppola kocht de rechten voor Jack Kerouacs beroemde Beat-roman al in 1968, toch zou het tot 2012 duren voordat er eindelijk een film kwam. En die werd niet geregisseerd door de gelauwerde Coppola, maar door de Braziliaanse Salles. Coppola koos juist hem omdat hij met The Motorcycle Diaries (2004) had bewezen de energie en het avontuur van reizen uitstekend op film te kunnen vastleggen. Dat lukte weer en Salles verfilmde de roman zoals hij geschreven was: springerig, dynamisch en met veel seks, drugs en... jazz.

Vous n'avez encore rien vu

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Alain Resnais. Met o.a. Mathieu Amalric, Michel Piccoli, Lambert Wilson, Anne Consigny en Sabine Azéma.

In dit drama van oudgediende Alain Resnais komt een groep acteurs samen in het huis van een overleden toneelregisseur om zijn testament door te nemen en herinneringen op te halen.

Miral

2010 | Drama

Frankrijk/Israël/Italië/India 2010. Drama van Julian Schnabel. Met o.a. Freida Pinto, Hiam Abbass, Vanessa Redgrave, Willem Dafoe en Makram Khoury.

Uiterst rommelig portret van de Palestijnse Miral, een zeventienjarig meisje dat opgroeit in een kindertehuis in Jerusalem. Als ze wordt aangewezen om les te geven in een vluchtelingenkamp opent ze voor het eerst haar ogen voor het lot van haar landgenoten en raakt ze gevangen tussen haar liefde voor een militante PLO-leider en haar vredelievende opvoeding. De Indiase Pinto is volledig miscast als het titelpersonage. Naar de gelijknamige roman van Rula Jebreal, de toenmalige vriendin van regisseur Schnabel (The Diving Bell and the Butterfly).

Taking Woodstock

2009 | Muziek, Komedie, Drama

Verenigde Staten 2009. Muziek van Ang Lee. Met o.a. Demetri Martin, Imelda Staunton, Henry Goodman, Emile Hirsch en Edward Hibbert.

Elliot (Martin) probeert het aftandse motel van zijn ouders in Woodstock nieuw leven in te blazen. Het is 1969 en iemand wil een rockfestival organiseren: three days of peace and music. Nou, dat kan wel in Woodstock. Lichtvoetige komedie over de 'achterkant' van het legendarische evenement toont de invasie van duizenden hippies in de boerengemeenschap. Van de grootse optredens horen we hooguit de muziek, Lee concentreert zich liever op de dollartekens in de ogen van Elliots moeder, een Russische immigrante, die van één hotelkamer er drie weet te maken. Genomineerd voor een Gouden Palm.

Les herbes folles

2009 | Romantisch drama

Frankrijk/Italië 2009. Romantisch drama van Alain Resnais. Met o.a. Sabine Azéma, André Dussollier, Anne Consigny en Emmanuelle Devos.

De redeloze wispelturigheid van de mens, vervat in 104 minuten jongleren met cinema, dramaturgie en toeschouwersverwachtingen. Wanneer Georges in een parkeergarage de gestolen portefeuille van Marguerite opraapt, zet dat een ketting van absurde gebeurtenissen in gang. Tachtigplusser Resnais ontvoert, uitgaand van l'Incident van literator Christian Gailly, de kijker naar een alledag vol raadsels, toeval en chaos. Dussollier en Azéma zijn geweldige protagonist-plaaggeesten in wie het verlangen en de waanzin woekeren als het onkruid uit de titel. Suggestieve belichting, elegante cameravoering, onheilspellende muziek. Affiche van stripauteur Blutch.

Un conte de Noël

2008 | Drama, Komedie

Frankrijk 2008. Drama van Arnaud Desplechin. Met o.a. Catherine Deneuve, Jean-Paul Roussillon, Mathieu Amalric, Anne Consigny en Melvil Poupaud.

De rebelse oplichter Henri (Amalric) leeft al jaren verbannen van zijn gemankeerde familie, maar als zijn moeder ernstig ziek blijkt te zijn schuift hij toch onverwachts aan bij het kerstdiner. Al het oud zeer komt onder het genot van veel te veel drank weer naar boven: zijn moeder (een ijzige Deneuve) heeft nooit van hem gehouden en zijn zus haat hem, maar Henri snapt zelf niet waarom. Een fraaie, ietwat hoogdravende kerstvertelling die zowel warm als pijnlijk durft te zijn.

L'heure d'été

2008 | Drama

Frankrijk 2008. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Juliette Binoche, Charles Berling, Jérémie Renier, Edith Scob en Kyle Eastwood.

Internationaal vooral door critici bejubeld drama over een familie in transitie. Drie volwassen kinderen komen samen in het huis van hun overleden moeder en staan voor de vraag: wat te doen met haar bezittingen, het huis en het werk van een artistieke oudoom? Assayas is minder geïnteresseerd in grote wendingen en des te meer in de bespiegelingen die deze mijlpaal in het leven van het drietal losmaakt. Mooi kalme acteursfilm over afscheid. Kyle Eastwood, zoon van Clint, heeft een bijrol als de New Yorkse verloofde van Binoche.

Into the Wild

2007 | Biografie, Avonturenfilm

Verenigde Staten 2007. Biografie van Sean Penn. Met o.a. Emile Hirsch, Marcia Gay Harden, William Hurt, Vince Vaughn en Catherine Keener.

Chris McCandles (Hirsch) is hoogopgeleid, is kind van gefortuneerde ouders (Hurt en Harden), maar is absoluut ongeïnteresseerd in maatschappelijk succes. Hij besluit om zijn geld weg te geven om in de wildernis te overleven en belandt na een flinke reis uiteindelijk in het onherbergzame Alaska. Is hij dapper, naïef, of allebei? Penn maakte van het waargebeurde verhaal een enigszins bombastisch epos over de zoektocht van een misleide ziel naar zichzelf. Prachtige beelden, prima spel, de slimme montage werd genomineerd voor een Oscar.

A Guide to Recognizing Your Saints

2006 | Drama, Biografie

Verenigde Staten 2006. Drama van Dito Montiel. Met o.a. Robert Downey jr, Dianne Wiest, Shia LaBeouf, Chazz Palminteri en Channing Tatum.

Schrijver Dito (Downey jr) keert terug naar zijn zieke vader in de New Yorkse achterstandswijk Astoria waar hij opgroeide en vijftien jaar eerder wegvluchtte. Regisseur Montiel nam zijn eigen, deels autobiografische roman en maakte er een ruw pareltje van. Waarom hij wegging wordt in flashbacks verteld, die net zo kolken van onrust als Dito's jeugd. Hij laat zien hoe de jongens en meisjes tijdens een snikhete zomer rondhangen, heibel zoeken, nieuwe vrienden maken, klusjes doen en verliefd zijn. Vooral die scènes, waarin het hoofdpersonage wordt gespeeld door Shia LeBeouf, zijn ijzersterk. Prijzen op Sundance voor de cast en voor de regisseur.

Gabrielle

2005 | Historische film, Drama

Frankrijk/Duitsland/Italië 2005. Historische film van Patrice Chéreau. Met o.a. Isabelle Huppert, Pascal Greggory, Claudia Coli, Thierry Hancisse en Chantal Neuwirth.

Pascal Greggory en Isabelle Huppert zijn in Gabrielle een man en een vrouw die aan het begin van de 20ste eeuw zichzelf, elkaar en hun relatie zo slecht begrijpen dat ze meerdere malen hardhandig gedwongen worden zich aan te passen. De stijl van Chéreau's kostuumfilm sluit zich naadloos bij de relationele botsingen aan. Gabrielle is op veel verschillende manieren gefilmd. In een bedaard tempo, met een haastige, beweeglijke camera, in zwartwit en in kleur, zwijgend en met geluid. De manier waarop Chéreau's vertelwijzes op elkaar botsen en de momenten waarop de film van het ene ritme op het andere overschakelt: die maken Gabrielle.

The Motorcycle Diaries

2004 | Biografie, Drama

Argentinië/Verenigde Staten/Cuba/Duitsland/Mexico/Verenigd Koninkrijk/Chili/Peru/Frankrijk 2004. Biografie van Walter Salles. Met o.a. Gael García Bernal, Rodrigo De la Serna, Mercedes Morán, Mía Maestro en Susana Lanteri.

Aanstekelijke film over de jonge Che Guevara, die samen met een bevriende biochemicus, de enkele jaren oudere Alberto Granada een motorreis maakt door Zuid-Amerika. Regisseur Salles, maker van Central do Brasil, laat daarbij de lege landschappen in grijstinten en een fraai mistig groen passeren. Even ingetogen en expressief gaan zijn acteurs te werk. Diarios de motocicleta is een rechtlijnige vertelling waarin een enkele emotie wordt ontwikkeld: de sympathie van de jonge Guevara voor de mensen die hij onderweg ontmoet, de mijnwerkers en Indianen, de verplegers en de zieken. Dat medeleven weet de film op bewonderenswaardige, zuivere wijze te tonen.

Clean

2004 | Drama

Canada/Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2004. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Maggie Cheung, Nick Nolte, Béatrice Dalle, James Dennis en Martha Henry.

Clichérijke draak met Maggie Cheung als heroïneverslaafde, die na de dood van haar man weer voor haar zoontje wil gaan zorgen en daarom de drugs moet afzweren. Assayas kan het dramatische leven van de hoofdpersoon met zijn vlakke, semi-documentaire stijl niet veel kracht geven, en ook Cheung wil maar niet boeien. In de films van Wong Kar-Wai is Cheung vrijwel altijd een schitterende actrice, maar ook als actieheldin (Heroic Trio) was ze overtuigend. Het maakt het extra pijnlijk te zien hoe angstig ze in Clean met de dialogen omgaat. Dat ze voor haar rol in Cannes tot beste actrice werd gekozen, is alleen te begrijpen als een te late beloning voor haar eerdere werk.

Son frère

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Patrice Chéreau. Met o.a. Bruno Todeschini, Éric Caravaca, Maurice Garrel, Antoinette Moya en Nathalie Boutefeu.

Cineast Chéreau was de hijgstemmen en opgeheven vingers om zijn seksueel expliciete Intimacy zat, en boog zich in Zilveren Beer-winnaar Son frère over twee broers, om te onderstrepen dat zijn thema niet seks maar relaties is. Lichamelijkheid gaat Chéreau opnieuw niet uit de weg. Thomas (Todeschini) heeft een ernstige bloedziekte en ondergaat allerlei onaangename onderzoeken en behandelingen. Thomas intensiveert het contact met zijn broer Luc (Caravaca) en naarmate de ziekte vordert snijden beide mannen hun andere relaties af. Chéreau toont ziekte als iets waarin een mens geen keuze heeft, als iets puur biologisch. En in feite ziet hij relaties vanuit datzelfde standpunt.

Une femme de ménage

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Claude Berri. Met o.a. Jean-Pierre Bacri, Émilie Dequenne, Brigitte Catillon, Jacques Frantz en Catherine Breillat.

'A man needs a maid,' orgelde Neil Young in 1971. 'Just someone to keep my house clean, fix my meals and go away.' Precies wat Parijse vijftiger Jacques (Bacri) heeft bedacht, want van het huishouden komt niets na zijn onverwachte scheiding. Zijn femme de ménage wordt zuchtmeisje Laura (Dequenne), en - surprise! - Jacques' schuchtere en vereenzaamde inborst maakt tot zijn eigen verbazing gaandeweg ruimte voor de leefwereld (en liefde) van de dartele juffrouw. Onbegonnen werk voor doorsnee filmers en acteurs, maar Grootdramaturg Claude Berri omzeilde platitudes en leverde oprecht drama.

Les âmes fortes

2001 | Romantisch drama

Frankrijk/België/Zwitserland 2001. Romantisch drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Laetitia Casta, Arielle Dombasle, John Malkovich, Frédéric Diefenthal en Charles Berling.

Na de Proust-verfilming Le temps retrouvé is dit de tweede film naar een Franse klassieker van de productieve Chileense filmmaker Ruiz. Voor wie de roman van Jean Giono niet kent, is misschien de hoofdrol van supermodel Laetitia Casta het opmerkelijkste aspect aan de trage, maar sfeervolle film - ze brengt het er aardig vanaf als het jonge dienstmeisje Thérèse, die met haar vriend naar een klein dorp vlucht om een gezin te stichten. Daar komt ze al snel onder de betovering van het rijke, mysterieuze echtpaar Numance (Dombasle en een Frans sprekende Malkovich).

Intimacy

2001 | Drama, Romantiek, Experimenteel

Frankrijk/Verenigde Staten/Spanje/Duitsland/Verenigd Koninkrijk 2001. Drama van Patrice Chéreau. Met o.a. Mark Rylance, Kerry Fox, Timothy Spall, Alastair Galbraith en Philippe Calvario.

De camera zweeft over een slapende man in een rommelig bed. Het melancholische stemgeluid van Stuart Staples (Tindersticks) zwelt traag aan. De man schrikt wakker en struikelt naar de deur. Op de drempel kijkt een vrouw hem vragend aan. De twee wisselen enkele onwennige woorden en gaan prompt over tot machinale seks. De toon is gezet voor twee uur emotionele én fysieke roofbouw. De man is Jay, met overgave en trieste sensualiteit gespeeld door theateracteur Mark Rylance. Iedere woensdag komt de vrouw langs en herhaalt zich het ritueel. Nooit blijft ze slapen. Er wordt nauwelijks gepraat. De communicatie blijft beperkt tot seks. Toch worstelt Jay met de ongrijpbare vrijblijvendheid. Lust wordt afkeer terwijl zijn fascinatie voor de vrouw hem innerlijk verteert. Een confrontatie is noodzakelijk en hij besluit haar te volgen. En zo, als op voorspraak van Stuart Staples' poëtische frasen, stevent hij af op de gapende leegte van zijn bestaan. De film veroorzaakte nogal wat beroering vanwege enkele expliciete seksscènes.

Brève traversée

2001 | Romantiek, Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Romantiek van Catherine Breillat. Met o.a. Sarah Pratt, Gilles Guillain, Marc Filippi, Laetitia Lopez en Leatitia Lopez.

Een controversiële interesse voor vrouwelijke seksualiteit zat er al vroeg in bij Catherine Breillat. Al vóór haar spel in Bertolucci's hitsige Last tango in Paris publiceerde zij - zeventien was ze - een roman die geen sekstaboe schuwde. Romance (1999) werd haar late internationale doorbraak als scenariste/regisseuse. Dat filmhuizen en respectabele tv-zenders geïnteresseerd zijn in Breillat's pornografie is een klein wonder. Haar geheim ligt in het perspectief: Breillat laat de camera altijd door de ogen van de vrouw kijken en dat maakt haar films verteerbaar. Vergelijkbaar met een Woody Allen die grappen maakt over joden en Spike Lee die zijn personages 'nigger' tegen elkaar laat zeggen. Brève traversée is minder expliciet dan Romance. Breillat laat een zestienjarige jongen (Guillain) een tweemaal oudere vrouw (Pratt) ontmoeten op een ferry. De twee loners raken in gesprek met elkaar en steeds gefascineerder van elkaar; opposites attract - oud versus jong, noordelijk versus mediterraan, vrouwelijk versus mannelijk. En dit alles volgens Breillat: '... tussen twee kusten waar een wetteloosheid heerst die je avonturen laat beleven die buiten je werkelijke leven vallen, in de luwte van een tussenzin.' Een goed begin voor venijn in de staart.

Passionnément

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Bruno Nuytten. Met o.a. Gérard Lanvin, Charlotte Gainsbourg, Eric Ruf, Liliane Rovère en Tania Da Costa.

Derde film van ex-cameraman Nuytten (LES VALSEUSES) in twaalf jaar. De rolprent begint met een grote knal: twee auto`s klappen bij het ochtendgloren op een landweg tegen elkaar. Daarna vraagt de kijker zich bijna drie kwartier lang af waarom dat was. We hebben inmiddels wel kennis gemaakt met de achttien-jarige Faustine (Bejo) en Lo[KA3]ic (Ruf), die haar vertelt wat er tien jaar geleden is gebeurd rond die fatale gebeurtenis op de veertiende juli met haar vader Bernard (Lanvin). Via flashbacks zien we de vijftien-jarige Alice (Gainsbourg) die op het eilandje Porquerolles neerstrijkt in het hotel van haar moeder en hoort dat Bernard terug is. Het blijkt dat Bernard in Brazilië was. Alice en Bernard worden verliefd op elkaar, maar weten dat het een onmogelijke liefde is. Loïc probeert aan Faustine uit te leggen dat Bernard naar een mysterieuze afspraak is gegaan op de morgen van het ongeluk. In de laatste fragmenten wordt uit de doeken gedaan hoe en waarom het ongeluk is ontstaan, en begrijpen we dat Bernard voor Alice de grote liefde is geweest. Het scenario van regisseur Nuytten en Tatiana Vialle, is wat de eerste helft van de film betreft opzettelijk ondoorzichtig en laat de toeschouwer flink puzzelen totdat die zijn aandacht verliest. Het spel van Lanvin, Gainsbourg, Ruf en Bejo is mooi, maar het maakt helaas geen boeiende film. Alleen romantische zielen dwepen met dit verhaal dat opzettelijk tragisch is gemaakt. De springerige montage maakt de film een tamelijk onrustige kijkervaring. Het camerawerk is van Eric Gautier. Ook bekend als J'AI DANSÉ AVEC L'AMOUR.

Les destinées sentimentales

2000 | Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 2000. Romantiek van Olivier Assayas. Met o.a. Emmanuelle Béart, Charles Berling, Isabelle Huppert, Olivier Perrier en Dominique Reymond.

Groots opgezet kostuumdrama van de regiseur die daarvoor uitsluitend films maakte die zich afspelen in het hedendaagse Parijs.

Esther Kahn

2000 | Biografie, Historische film

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2000. Biografie van Arnaud Desplechin. Met o.a. Summer Phoenix, Ian Holm, Fabrice Desplechin, Frances Barber en László Szabó.

Rond 1890 is Esther (Deda) een stil kind uit een talrijk, joods kleermakersgezin in de Londense East End. Haar ouders, broers en zusters denken dat Esther een beetje achterlijk is. Ze kan nauwelijks lezen en schrijven. Ze gaat `s avonds mee met haar broers en zusters naar het theater omdat zij hard hebben gewerkt in het naai-atelier. Esthers eenvoudige taak bestaat uit strijken. Ze raakt onder de indruk van het toneel en wil actrice worden. Als ze een jonge vrouw is - we zijn dan een aantal jaren verder en Esther wordt nu gespeeld door Phoenix - maakt ze kennis met een oude acteur die op zijn retour is, Nathan Quellen (Holm). Hij wordt haar mentor en leert haar de kneepjes van het vak. Als hij ontdekt dat ze nog maagd is, zegt hij dat ze nodig een vriend moet hebben. De uitverkorene is Philippe Haygard (Fabrice Desplechin), een rokkenjager, toneelschrijver en theatercriticus. Zo brengt hij haar beschaving bij en als hij van Esther de Noorse uitgave van Ibsen's toneelstuk Hedda Gabler krijgt, vertaalt hij het, weet het onder te brengen, met natuurlijk Esther in de hoofdrol. Het stuk heeft succes en daarmee is de weg geopend voor Esther. Ze wordt een gevierd actrice. Regisseur Desplechin heeft geprobeerd een film over het theater en de toneelspelers te brengen. Hij probeert de kijker te laten zien wat een een jonge vrouw drijft om actrice te worden en hoe zij de top bereikt. In theorie klinkt dit heel goed en er zijn illustere filmvoorbeelden te bedenken, die het bekijken waard zijn. Helaas is Desplechin's film veel te lang en komt eigenlijk niet tot leven. Desplechin is een Franse regisseur en misschien nam hij teveel hooi op zijn vork door een Engelstalige film te draaien. Phoenix doet haar best, ze is een schatje, maar haar resultaat is niet stralend. Het is niet duidelijk of dit nu aan haar ligt of aan haar regisseur. Het scenario is van regisseur Desplechin en Emmanuel Bourdieu naar novelle van Arhtur Symons, die bekender is als dichter dan als schrijver. Het camerawerk is van Eric Gautier.

Pola X

1999 | Romantiek, Experimenteel

Duitsland/Frankrijk/Japan/Zwitserland 1999. Romantiek van Leos Carax. Met o.a. Catherine Deneuve, Guillaume Depardieu, Delphine Chuillot, Katerina Golubeva en Petruta Catana.

De titel is een acroniem van 'Pierre ou les Ambiguïtés', de Franse titel van het boek van Herman Melville. Fans van Moby Dick konden niks met de koortsachtige, incestueuze inhoud van Melville's volgende boek, maar wonderkind en enfant terrible Carax (Les amants du Pont Neuf) des te meer. Guillaume Depardieu (zoon van Gerard) speelt de rijke, vurige jongeling Pierre, die veel houdt van zijn moeder (Catherine Deneuve), maar ook van zijn verloofde (Delphine Chuillot) en later ook nog van zijn wonderlijke halfzus (Yekaterina Golubeva). De exorbitante stijl van Carax houdt af van emotioneel medeleven, maar 'when it's over', zo schreven enkele vooraanstaande Amerikaanse critici, 'you'll know you've had an experience'. (IdH/VPRO Gids)

Ceux qui m'aiment prendront le train

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Patrice Chéreau. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Valeria Bruni Tedeschi, Pascal Greggory, Charles Berling en Vincent Perez.

Als Patrice Chéreau de condition humaine fileert, kun je erop wachten: zwarte romantiek, cynisme over intieme relaties, clichés over de herenliefde, ongeremde verering van de zoete dood. In Ceux volgen we een vijftiental treinreizigers die op weg zijn naar Limoges om 'vriend' en schilder Jean-Baptiste te begraven. Tussen de rails blijkt het goed reflecteren over al die onderwerpen die Chéreau na aan het hart liggen. Voor flitsende gebeurtenissen is weinig ruimte, de film speelt zich voor tweederde in de trein af. Schitterende (dubbel)rol van Jean-Louis Trintignant.

HHH - Portrait de Hou Hsiao-Hsien

1997 | Documentaire, Biografie

Taiwan/Frankrijk 1997. Documentaire van Olivier Assayas. Met o.a. Hou Hsiao-hsien, Chu T'ien-wen, Wu Nien-Jen, Chen Kuo-Fu en Kao She.

De Franse cineast Assayas trekt naar Ta[KA3]iwan om er zijn collega Hou Hsiao-Hsien op te zoeken. Samen trekken ze naar Feng- Shan, de stad waar Hou in 1947 geboren werd. Hier ontmoet hij oude vrienden en praat hij over de politieke toestand in zijn land, na de jarenlange bezetting uit Japan en de huidige overheersing door China. Hij beschouwt zichzelf als een Ta[KA3]iwanees en niet als een Chinees. Vanuit dat oogpunt heeft hij ook steeds zijn films geconcipi[KA3]eerd. Sinds zijn debuut in 1982 met GREEN, GREEN GRASS OF HOME is hij haast doorlopend blijven filmen. De meeste van zijn films zijn autobiografisch getint en hij werkte ook haast steeds met Chu Tien-Wen als zijn scenariste. Hij werd be[KA3]invloed door Pasolini en zo werd hij leidinggevend in de nieuwe stroming van de Ta[KA3]iwaneese film. Hij laat zijn acteurs graag improviseren, binnen door hem bepaalde grenzen. Er worden fragmenten getoond uit A SUMMER AT GRANDPA`S (1984), A TIME TO LIVE AND A TIME TO DIE (1985), THE PUPPETMASTER (HSIMENG JENSHENG) (1993) en GOODBYE SOUTH, GOODBYE (1996). Assayas schreef het scenario en Marie Lecœur tekende voor de montage. Fotografie is van Eric Gautier.

Tykho Moon

1996 | Fantasy

Frankrijk/Duitsland 1996. Fantasy van Enki Bilal. Met o.a. Julie Delpy, Richard Bohringer, Michel Piccoli, Marie Laforêt en Jean-Louis Trintignant.

Dictator MacBee (Piccoli) regeert met ijzeren hand over een chaotisch Parijs dat bedekt is met een grijze stoflaag en dat van de rest van het land afgescheiden is door een hoge betonnen muur. Toch blijkt de macht van MacBee niet zo onaantastbaar. Iemand is bezig zijn familie uit te moorden. Dan bereikt hem het bericht dat Tykho Moon (Leysen) nog in leven is. Tykho was twintig jaar geleden de enige persoon, waarvan de organen niet door het lichaam van de tiran werden afgestoten. Met de cellen van Tykho Moon kon MacBee het verouderingsproces tegenhouden. Toen Tykho Moon op de vlucht sloeg voor MacBee, is hij zijn geheugen kwijt geraakt. Hij leeft nu in de catacomben onder de stad. Hij maakt kennis met Lena (Delphy), een raadselachtige jonge vrouw die voor MacBee werkt. Een sfeervolle, maar oersaaie reis naar het totalitaire, post-apocalyptische stripwereldje van Bilal, dat we reeds kennen uit zijn vorige film BUNKER PALACE HOTEL. Toch is deze film warmer en optimistischer dan de voorgaande, maar het intrigerende heeft wel plaats gemaakt voor verveling. Hij schreef het scenario samen met Dan Franck. Stijlvol gefilmd door Eric Gautier. Dolby Stereo.

Love, etc.

1996 | Romantiek, Drama, Komedie

Frankrijk 1996. Romantiek van Marion Vernoux. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Yvan Attal, Charles Berling, Thibault de Montalembert en Élodie Navarre.

Pierre en Benoit zijn al sinds hun kinderjaren bevriend. Op een dag leert Benoit Marie kennen en de twee worden verliefd op elkaar. Pierre voelt zich eveneens tot de vrouw aangetrokken, wat zijn vriendschap met Benoit zwaar op de proef stelt. (IdH/VPRO Gids)

Irma Vep

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Olivier Assayas. Met o.a. Maggie Cheung, Jean-Pierre Léaud, Nathalie Richard, Antoine Basler en Nathalie Boutefeu.

Een starlet uit Hong Kong Maggie (Cheung) komt op uitnodiging van regisseur Ren[KA1]e Vidal (L[KA1]eaud) naar Frankrijk om de hoofdrol te spelen in een remake van Louis Feuillade`s legendarische serial LES VAMPIRES uit 1915-16. Vidal wordt geobsedeerd door Musidora, die de hoofdrol speelde in de serie en voor hem is Maggie de enige die dezelfde betovering kan oproepen. Het zijn echter de sc[KA2]enes achter de schermen die vooral de aandacht vragen. Hierin wordt de illusie steeds weer doorgeprikt, vooral door Vidal zelf die de Engelse dialogen - de enige taal die Maggie verstaat - met een afschuwelijk accent aanbrengt. Hij staart zich zo blind op het zoeken naar nieuwe filmische vormen dat hij op den duur zijn verstand verliest. Een vreemde film die waarschijnlijk leuker was om te maken dan om naar te kijken. De film ademt een sfeer van improvisatie uit, maar dat werkt lang niet altijd. Er worden heel wat leuke idee[KA3]en gelanceerd die uiteindelijk volledig verzanden. Assayas schreef zelf het scenario (IRMA VEP is een anagram van VAMPIRE). Achter de camera stond Eric Gautier.

Personne ne m'aime

1994 | Drama, Komedie

Frankrijk 1994. Drama van Marion Vernoux. Met o.a. Bernadette Lafont, Bulle Ogier, Lio, Michèle Laroque en Maaike Jansen.

Een vrouwenkwartet. Het bestaat uit moeder Annie (Lafont), een aan lager wal geraakte redactrice die altijd door haar minnaars wordt afgescheept, haar dochter Marie (Lio) die zeven jaar geleden na een ruzie was weggelopen, haar zuster Fran[KA10]coise (Ogier) een onderdrukte huisvrouw en Cri-Cri (Laroque), een hotelhoudster uit de provincie die ze later zullen ontmoeten. Annie en Fran[KA10]coise gaan in een oude camper op zoek naar Fran[KA10]coise`s man, Paul die vreemd zou gaan. Hij blijkt vertrokken te zijn als ze aankomen in het hotel van Cri- Cri. Annie`s dochter Marie staat er achter de bar. In flashbacks kijken ze terug op hun soms bittere verleden en hun dikwijls ongelukkige ervaringen. Jansen speelt de eenvoudige kamerdienster Dizou - moeder van elf kinderen met [KA1]e[KA1]en droom: een dagje naar het strand. Zij blijkt als `vijfde wiel` aan de wagen een rots in de branding. De vrouwen vertrekken met de gammele auto richting zee. Film over gebroken liefdes, eenzaamheid, bedrog, opstandigheid, genegenheid etc., etc. met behoorlijke spelprestaties, die het echter moet hebben van een ge[KA3]engageerd (vrouwen)publiek. Het scenario is van de regisseuse. Het camerawerk is van Eric Gautier.

Les cent et une nuits de Simon Cinéma

1994 |

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1994. Agnès Varda. Met o.a. Michel Piccoli, Marcello Mastroianni, Henri Garcin, Julie Gayet en Mathieu Demy.

Ter gelegenheid van Honderd Jaar Film maakte Varda een compilatie in combinatie met een filmverhaal met gastoptredens. Piccoli is de honderd jaar oude monsieur Simon Cin[KA1]ema, die een eenzaam bestaan voert in zijn kasteel. Hij is aan zijn rolstoel gekluisterd. Jonge schoonheid Gayet, studente aan de filmacademie wordt door hem ingehuurd om gedurende 101 dagen, telkens een dagje te besteden aan zijn herinneringen en bespiegelingen. Ze wordt overrompeld door alles wat met film te maken heeft: posters, memorabilia, (korte en lange) filmfragmenten (w.o. L`AGE D`OR, LADRI DI BICICLETTI, THE THIEF OF BAGDAD, ORPH[KA1]EE, UN CHIEN ANDALOU, THE WIND uit 1928, etc. etc.). Zijn vriend is Mastroianni, Garcin is zijn butler, Demy (de zoon van Varda en Jacques Demy) een produktie-assistent, die een romance beleeft met Gayet. Tot en met de naam op de credits van Schygulla langere optredens van de `acteur of actrice van de dag` en erna (vanaf Azema tot en met Toscan Du Plantier) cameo's, de z.g. 'steelse en stralende verschijningen'. Muziek van o.a. Max Steiner, Bernard Herrmann, Maurice Jarre, Michel Legrand, George Delarue, Francis Lai en Henri Mancini. Varda heeft in de prent al haar passie voor- en al haar ervaring met het filmvak gestopt van de laatste veertig jaar. Haar keuze is typisch continentaal Europees en zal bij haar eigen landgenoten de hartstochten het meeste doen oplaaien, al kan geen enkele cinefiel om dit eerbetoon aan de Tiende Muze heen. Camerawerk van Eric Gautier.

Le fils préféré

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Gérard Lanvin, Jean-Marc Barr, Bernard Giraudeau, Margherita Buy en Roberto Herlitzka.

Jean-Paul (Lanvin) is gescheiden en heeft voldoende tijd om zijn oude zieke vader te bezoeken. Om uit de financiële problemen te komen, de zaken lopen slecht en hij heeft schulden bij de maffia, besluit hij een levensverzekering voor zijn vader af te sluiten. Wanneer vader verdwijnt gaat hij samen met zijn twee totaal verschillende broers naar hem op zoek. Fraai portret van een Frans-Italiaans gezin, met vaste hand geregisseerd en mooi gespeeld door de hoofdrollen. Lanvin hield er in 1995 een César voor beste acteur aan over.

Travolta et moi

1993 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1993. Komedie van Patricia Mazuy. Met o.a. Leslie Azzoulai, Julien Gerin, Hélène Eichers, Thomas Klotz en Igor Tchiniaev.

We schrijven 1978 in Châlons-sur-Marne in de Champagne- streek. De zestien-jarige Azzoulai droomt nog slechts van John Travolta, sinds ze SATURDAY NIGHT FEVER zag. In de bus naar school ontmoet ze Gerin, die zweert bij Rimbaud en Nietszche. Hij verlangt slechts naar haar, maar hij is voor haar de eerste echte liefde. Ze maken een afspraak voor de volgende dag, maar het meisje moet meehelpen in de bakkerij van haar ouders. Ze is echter tot alles bereid om Gerin weer te ontmoeten. Sympathiek klein filmpje over een ontluikende liefde eind jaren 1970 met een verrassend slot. De analyse van een prille liefde, geschreven door Mazuy en Yves Thomas. Eric Gautier verzorgde de fotografie. Winnaar van het Bronzen Luipaard op het festival van Locarno in 1993, Grote Prijs van het festival van Belfort Entrevues 1993 en Speciale Prijs van de Jury op het festival van San Francisco in 1994.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Eric Gautier op televisie komt.

Reageer