Daniel Duval

Regisseur, Acteur

Daniel Duval is regisseur en acteur.
Er zijn 31 films gevonden.

Y aura-t-il de la neige à Noël?

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Sandrine Veysset. Met o.a. Dominique Reymond, Daniel Duval, Jessica Martinez, Alexandre Roger en Xavier Colonna.

Hoewel er schrijnende zaken in plaatsvinden, is deze film meer een sfeertekening van een streek in Zuid-Frankrijk en een boerengezin dan een scherp omlijnd drama met kop en staart. Dominique Reymond speelt met veel warmte een gescheiden moeder die met de moed der wanhoop probeert om haar kinderen een gelukkig leven te verschaffen. 'Misschien sneeuwt het wel met Kerst,' legt zij haar kinderen voor in een van haar geslaagde pogingen om ondanks alles dromen te koesteren. Kreeg de Franse Oscar voor beste film.

Les déferlantes

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Éléonore Faucher. Met o.a. Sylvie Testud, Bruno Todeschini en Daniel Duval.

Na Brodeuses en Gamines (naar het autobiografische boek van Sylvie Testud) continueert Faucher het thema getroebleerde vrouwen en werkt opnieuw met Testud. Zij vertolkt de ornithologe Louise, die naar het afgelegen La Hague in Noord-Frankrijk is gekomen om na de dood van haar geliefde alleen te zijn. Niettemin kruist de zwijgzame jonge vrouw het pad van een arts met een verleden, een oude dame en een vuurtorenwachter. Indringende, sterk geacteerde adaptatie van de bekroonde rouwverwerkingsroman van deeltijd-lerares Claudie Gallay. Cameravrouw Faucher liet de (fraaie) fotografie over aan Pierric Gantelmi d'Ille.

Les Lyonnais

2011 | Misdaad, Drama

Frankrijk/België 2011. Misdaad van Olivier Marchal. Met o.a. Gérard Lanvin, Tchéky Karyo en Daniel Duval.

Oudeschool misdaadfilm over de beruchte zigeunerbende van Lyon, die huishield aan het begin van de jaren zeventig, deelt een scherpe rechtse uit. Centraal staan gezworen kameraden Edmond 'Momon' Vidal en Serge Suttel, carrièregangsters tout court. Tot boem ho is en De Keuze moet worden gemaakt: het rechte of dat andere pad. Melville, Deray, Arcady - de invloeden van de vorige Franse regiegeneraties zijn zonneklaar en ex-rechercheur Marchal is de laatste die ze trots vertegenwoordigt. Naar Vidals memoires en opgedragen aan acteur Bernard Giraudeau (1947-2010), oorspronkelijk voorzien als Serge.

Le fils de l'épicier

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Eric Guirado. Met o.a. Nicolas Cazalé, Clotilde Hesme, Jeanne Goupil, Daniel Duval en Stephan Guérin-Tillie.

Na een afwezigheid van tien jaar keert Parijzenaar Antoine Sforza (Cazalé) weer terug naar zijn geboortedorp in de Provence. Zijn vader heeft een hartinfarct gehad en Antoine moet een tijdje zijn plaats innemen als winkelier/chauffeur van een krakkemikkige SRV-wagen die in het saaie maar zeer pittoreske dorpje de boodschappen thuisbezorgt bij de grotendeels bejaarde inwoners. Gaandeweg went hij aan het lokale levenstempo, bovendien komt zijn Parijse overbuurvrouw Claire (Hesme) op bezoek. Ondanks een voorspelbaar verhaal is Le fils de l'épicier innemend in zijn eenvoud. En Guirado's liefdesverklaring aan het Franse platteland is besmettelijk.

Le temps qui reste

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van François Ozon. Met o.a. Melvil Poupaud, Jeanne Moreau, Valeria Bruni Tedeschi, Daniel Duval en Marie Rivière.

Hoe ga je om met het naderende einde? Laura (Moreau) wapent zich tegen de dood met potten vol vitaminepillen en een jeugdige levenshouding. Haar kleinzoon Romain heeft geen verdediging. Hij komt haar vertellen dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Ozon vermijdt grote woorden, maar slaagt er niet in clichés te omzeilen. Losse scènes, waaronder die met Jeanne Moreau, zijn sterk getroffen en ontroerend, maar in grote lijnen doet Le temps qui reste schematisch aan. Ozons kundigheid als regisseur blijkt uit details, maar het eindresultaat valt onherroepelijk tegen.

Tout le monde rêve de voler

2002 |

Frankrijk 2002. Dominique Ladoge. Met o.a. Wilfred Benaiche, Florinda Harvey en Daniel Duval.

Hoe ga je om met het naderende einde? Laura (Moreau) wapent zich tegen de dood met potten vol vitaminepillen en een jeugdige levenshouding. Haar kleinzoon Romain heeft geen verdediging. Hij komt haar vertellen dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Ozon vermijdt grote woorden, maar slaagt er niet in clichés te omzeilen. Losse scènes, waaronder die met Jeanne Moreau, zijn sterk getroffen en ontroerend, maar in grote lijnen doet Le temps qui reste schematisch aan. Ozons kundigheid als regisseur blijkt uit details, maar het eindresultaat valt onherroepelijk tegen.

Le vent de la nuit

1999 | Drama

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1999. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Catherine Deneuve, Daniel Duval, Xavier Beauvais, Jacques Lasalle en Daniel Pommereulle.

De mooie, al wat oudere Hélène (Deneuve) houdt er een minnaar op na. De jonge kunstenaar Paul (Beauvois) vindt haar aantrekkelijk, maar te bezitterig. Om van haar te ontsnappen, gebruikt hij heroïne en gaat hij op reis met medekunstenaar Serge (Duval), die zo zijn eigen sores heeft. Thuis maakt Hélène zich ondertussen zorgen. Veel eindeloze gesprekken, veel beelden van snelwegen die door het Europese landschap slingeren. Regisseur Garrel maakte eerder J'entends plus la guitare. Velvet Underground-voorman John Cale schreef de muziek.

Si je t'aime... prends garde à toi

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Hubert Saint-Macary, Philippe Khorsand, Daniel Duval en Elisabeth Commelin.

Muriel (Baye) is schrijfster van romans en scenario`s. Ze heeft succes, maar niet in de liefde, want haar oudere minnaar heeft haar laten vallen. Als ze in de trein zit en op weg naar huis is, ontmoet ze Samuel (Duval), die haar opsmoest. Als ze uitstapt op haar station, scheiden hun wegen. Samuel, een weinig succesvolle verkoper van vloerbedekking, belt haar op en zegt dat hij langs komt met verse croissants, die ze met een koffie voor ontbijt samen zullen nuttigen. Inderdaad staat hij voor de deur en als hij eenmaal binnen is, wordt onmiddellijk de liefde bedreven en Muriel geniet ervan. Ze geniet nog meer, want ze weet dat zij geestelijk sterker is dan Samuel, die echter een karakter met hele duistere trekken blijkt te hebben. Het duurt echter enige tijd voordat Muriel het in de gaten heeft. Het scenario van regisseuse Labrune windt er geen doekjes om, maar de boodschap die zij heeft willen brengen met de film roept zowel voor mannen als vrouwen vragen op, want ze zegt: 'Ik geloof niet in de gemeenschap tussen twee schepsels'; en ze vervolgt: 'er ontbreekt een schakel. Mijn film is de missing link'. We geloven er geen snars van, maar Baye is heel goed, de scène's zijn niets verhullend en mooi en de hoofdpersonages vormen puzzels, waarover je nog een lange tijd nadenkt.

Je ne vois pas ce qu'on me trouve

1997 | Komedie, Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Christian Vincent. Met o.a. Jackie Berroyer, Karin Viard, Tara Römer, Estelle Larrivaz en Zinedine Soualem.

Na een afwezigheid van dertig jaar, waarin hij een succesvolle carri[KA2]ere als humorist heeft opgebouwd, keert Pierre Yves (Berroyer) terug naar het Noordfranse stadje Li[KA1]evin, waar hij een deel van zijn jeugd had doorgebracht. Het cultureel centrum heeft hem gevraagd om een hele nacht op te treden tijdens het plaatselijke Festival van de Lach als gangmaker, een attractie die beslist moet aanslaan omdat hij door de inwoners als `een van hen` beschouwd wordt. Pierre, die naar eigen zeggen zijn succes aan een misverstand te danken heeft, wordt hier geconfronteerd met een wereld waarvan hij totaal vervreemd is. Een heerlijke komedie over iemand die aanvankelijk mislukt, maar in het leven slaagt. De humor en de stijl zijn duidelijk be[KA3]invloed door Woody Allen, maar dan volledig aangepast aan de Franse smaak. Berroyer is ontwapenend in de hoofdrol. De film is echter heel erg Frans, waardoor betwijfeld moet worden of hij buiten zijn landsgrenzen (en taalgebied) wel begrepen wordt. Ondanks enkele storende stijlfouten is de rolprent beslist de moeite waard. Vincent schreef het scenario samen met Berroyer en Olivier Dazat. Het camerawerk is van Hélène Louvart. Dolby Stereo.

J'irai au paradis car l'enfer est ici

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Xavier Durringer. Met o.a. Arnaud Giovaninetti, Gérald Laroche, Claire Keim, Jean Miez en Brigitte Catillon.

Fran[KA10]cois (Giovaninetti) is de opstandige zoon van Cardone (Duval), een machtige peetvader. Hij ontsnapt op het nippertje aan een moordaanslag. Hij zoekt bescherming bij een vriend van zijn vader, die de leider van een gevaarlijke gangsterbende is. Deze laat hem, terwijl hij de zaak tracht op te helderen, onderduiken bij een zekere Rufin (Laroche), een jonge huurmoordenaar. Het tweetal komt terecht in een genadeloze, gewelddadige strijd tussen de bendeleden. Harde, realistische gangsterfilm die een geheel ander beeld geeft van de onderwereld dan Amerikaanse films. Niet erg opwekkend, maar dat is het grote banditisme, ontdaan van de film-romantiek, ook niet. In dit milieu telt uitsluitend het overleven. Goed spel van de voor het merendeel onbekende acteurs die afkomstig zijn uit La Lézarde, het toneelgezelschap van regisseur Durringer, die het scenario schreef met Jean Miez, ooit een berucht gangster. Matthieu Vadepied stond achter de camera. Niet voor gevoelige zielen. Dolby Stereo.

Une gare en or massif

1991 | Misdaad

Frankrijk 1991. Misdaad van Caroline Huppert. Met o.a. Véronique Genest, Daniel Duval, Stefano Madia, Marco Bisson en Jacques Matou.

Twee criminelen besluiten een goederenstation te overvallen en gaan eerst op verkenning uit. Helaas zijn ze niet al te briljant, waardoor ze zich het ene incident na het andere op de hals halen. Eigenlijk een bewerking van de roman [KL]Rue du Chat Crev[KA1]e[KLE] van Joseph Bialot, een expert op dit gebied. Bialot`s werk is vooral interessant dankzij een opmerkelijke combinatie van genres, waarnaar de kijker in deze tv-film echter tevergeefs zoekt. Enigszins aangedikt scenario, nogal wat onwaarschijnlijkheden, tamelijk onpersoonlijke regie en vrij oppervlakkige personages. Huppert is een geweldige actrice, maar dat betekent niet automatisch dat ze kan regisseren, of het nu voor het witte doek is (SIGNE CHARLOTTE) of, zoals in dit geval, voor de buis.

Sale temps pour l'assassin

1991 | Misdaad

Frankrijk 1991. Misdaad van Daniel Duval. Met o.a. Ricky Tognazzi, Gérard Darmon, Daniel Duval, Albert Dray en Nathalie Nell.

De tv-regisseur werkte samen met Michel Vianey aan het scenario van de klassiek geworden roman van James Hadley Chase. De succesvolle scenariosschrijver Harry (Darmon) trekt zich alleen terug in een afgelegen bergchalet. Hij krijgt er bezoek van een moordenaar die op de vlucht is, en al zes moorden op zijn naam heeft staan. Geleidelijk aan groeit er een merkwaardige vriendschap tussen hen, maar dan verschijnt plotseling de politie... Hoewel het thema platvloers is, is de aanpak daarvan dat minder, en Duval weet de enorm ambivalente personages en een angstaanjagende sfeer, die een gevoel van onbehagen oproept, goed weer te geven. Hij past dus de persoonlijke stijl die hij in zijn bioscoopfilms hanteert (LA DEROBADE) ook in zijn tv-films toe. Dat hij op zo treffende wijze randfiguren weet te schetsen, is waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij als kind van de Armenzorg is en voorheen een alternatief leven leidde. En ook al is het zwakke punt van deze tv-film de zeer matige muziek.

Mais qui arrêtera la pluie?

1991 | Misdaad, Thriller

Italië/Frankrijk 1991. Misdaad van Daniel Duval. Met o.a. Gérard Darmon, Daniel Duval en Nathalie Nell.

Bewerking van een roman van James Hadley Chase door een andere regisseur: Michel Vianey. Het regent de hele film door, en niet alleen water! Een man krijgt midden op het platteland een zwaar auto-ongeluk. Hij komt er echter zonder kleerscheuren vanaf en gaat ervandoor. In een boerderij vermoordt hij een man en verkracht hij een vrouw. Vervolgens brengt hij op even brute wijze een politie-agent om het leven, waarna hij zich in diens auto uit de voeten maakt. Op de snelweg toert intussen een aangeschoten scenarioschrijver rond in zijn Jaguar. Hij wordt aangehouden door een politiewagen en verwacht een bekeuring, maar de `politieman` stapt in. En zo gaat het door. Vianey, Duval en Chase vinden elkaar in de duisternis. Verbijsterende hoeveelheden waanzin en nodeloos (zij het met talent in beeld gebracht) geweld; psychologie van de personages (pathologie zou een beter woord zijn) en de schokeffecten maken onpasselijk.

Un chien écrasé

1990 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1990. Misdaad van Daniel Duval. Met o.a. Daniel Duval, France Dougnac, Roland Blanche, Pauline Lafond en Claude Bouchery.

Bewerking van de roman van Andr[KA1]e Piljean. Het eeuwigdurende verhaal van de voormalige gevangene die schoon schip wil maken en een nieuw bestaan wil gaan leiden, maar... Het geheel komt niet erg overtuigend over en de verdraaiingen die in het scenario zijn aangebracht, zijn niet te tellen. Hoewel hij als maker van speelfilms (LA DÉROBADE) in het verleden zijn werk altijd netjes in wist te kleden, stelt Duval als televisieregisseur teleur.

Stan the Flasher

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Serge Gainsbourg. Met o.a. Claude Berri, Aurore Clément, Richard Bohringer, Élodie Bouchez en Lucie Cabanis.

Luis Buñuel en Gainsbourg zijn twee filmers die altijd willen provoceren. Eerstgenoemde gaat daarbij geniaal en creatief te werk. Laatstgenoemde levert gekunsteld werk af en past zich aan aan wat in is. Ziedaar het verschil. Bovendien wordt er weer raar omgesprongen met de Franse taal, de belachelijke titel in aanmerking genomen. Het werkwoord 'flasher' moet hier vertaald worden met zoiets als 'exhibitionist'. Om kort te zijn, het weinig smakelijke verhaal van een man in een loden jas, die daaronder poedelnaakt is en zich in het openbaar vertoont, bij voorkeur aan jonge middelbare scholieren. Geforceerd van begin tot eind. Geldt niet voor de acteurs, die het verder ook niet kunnen helpen.

Les lendemains qui tuent

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Daniel Duval. Met o.a. Daniel Duval, Fanny Bastien, Florence Thomassin, Roland Blanche en Albert Dray.

Getrouwe bewerking van de gelijknamige roman van Patrick Pesnot met als thema de zoektocht van een man naar het werkelijke verleden van zijn vader, die om het leven kwam tijdens de oorlog. De voorbeeldige regie is helaas slecht afgestemd op het verwarrende onderwerp, dat Duval wel bijzonder moet hebben aangesproken, want hij speelt tevens met veel overtuiging de hoofdrol.

Le clan

1989 | Misdaad

Frankrijk 1989. Misdaad van Claude Barma. Met o.a. Victor Lanoux, Marie-José Nat, Jeane Manson, Jean Sorel en Daniel Duval.

Het speelt omstreeks 1955. Inspecteur Farina (Lanoux) heeft zo zijn twijfels over de zogenaamde achtenswaardigheid van de meest invloedrijke man van Marseille: César Manotte. Na een roerig verleden bezit hij nu de meest luxe zaal van de stad, waar zowel zwervers als belangrijke personen komen en zowel sociëteiten van projectontwikkelaars als transportbedrijven en spelerskringen elkaar ontmoeten. Onderling tekent zich meer en meer een achterbakse strijd af, die de nodige verwikkelingen met zich meebrengt. André G. Brunelin werkte mee aan het scenario. Redelijke regie.

L'Orfou

1989 | Misdaad

Frankrijk 1989. Misdaad van Daniel Duval. Met o.a. Niels Arestrup, Charlotte Véry, Daniel Duval en Laura Favali.

Een Franse krimi over een mislukte overval van een stel naïevelingen, die hoopten een beter bestaan te verwerven en nu de jacht op zich geopend ziet.

Rue du chat crevé

1987 | Misdaad

Frankrijk 1987. Misdaad van Caroline Huppert. Met o.a. Véronique Genest, Daniel Duval, Stéfano Bisson en Jacques Matou.

Drie schurken, waaronder een gestoorde man, die op tv- beeldbuizen schiet omdat hij ooit bij de tv was ontslagen, overvallen een afdeling van de post op een afgelegen stationnetje. Als ze een vette buit in de wacht hebben gesleept, komt het tot een achtervolging, die uitloopt op een verschrikkelijk verkeersongeluk. De misdaad loont niet.

Un été d'enfer

1985 | Misdaad, Actiefilm

Frankrijk/Spanje 1985. Misdaad van Michael Schock. Met o.a. Thierry Lhermitte, Veronique Janot, Joaquín Hinojosa, Jack Taylor en Daniel Duval.

Beth, een jonge vrouw, wil haar verdwenen zuster vinden. Een middelmatige, afgezaagde en verwarde thriller, hoewel hij ook een paar pluspunten heeft. Ook bekend als UN VERANO DE INFIERNO.

Danger passion

1985 | Romantiek

Frankrijk 1985. Romantiek van Philippe Triboit. Met o.a. Caroline Cellier, Daniel Duval en Michel Beaune.

Lola heeft het in haar hoofd gezet haar vroegere minnaar Nick voor zich terug te winnen. In eerste instantie wil hij niets meer van haar weten. Hij vindt dat hij in het verleden al problemen genoeg met haar heeft gehad. Lola wringt zich echter in alle mogelijke bochten om hem terug te krijgen. Een irritante film met Cellier als de overdreven hysterische Lola.

Le juge

1984 | Misdaad

Frankrijk 1984. Misdaad van Philippe Lefebvre. Met o.a. Jacques Perrin, Richard Bohringer, Daniel Duval, Andréa Ferréol en Michael Lonsdale.

De film berust op een waargebeurde zaak uit 1981, waarbij onderzoeksrechter Michel uit Marseille op klaarlichte dag doodgeschoten werd door schurken uit het drugsmilieu. Commissaris Bohringer arresteert drugskingpin Duval. Perrin speelt rechter Muller, die via het gangsterliefje van Duval, Ferréol en een jonge gangster Duval achter de tralies probeert te houden. Bohringer wordt echter vermoord en Duval's gluiperige advocaat Benguigui weet hem vrij te krijgen wegens zijn zwakke gezondheid. Rechter Perrin stelt vast dat zijn onderzoek muurvast zit. Niet zozeer een actiefilm, maar vooral een felle aanklacht tegen corruptie en politieke bescherming met overtuigend spel van de hoofdrollen.

Effraction

1983 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1983. Misdaad van Daniel Duval. Met o.a. Marlène Jobert, Bruno Cremer, Jacques Villeret, Daniel Duval en Jean-Pierre Dravel.

Een voortvluchtige bankrover verschanst zich in een hotel, waar hij een overspelig paar gijzelt en met zich meevoert tot de politie hem neerschiet. Deze voorspelbare en weinig interessante thriller - waarvan schrijver Francis Ryck zich distantieerde -zou moeten verrassen door de rol van komiek Villeret als een Peter Lorre-achtige schurk: het effect is echter curieus, maar niet overtuigend. Deze lamlendige regie van de ooit zo goed gedebuteerde Duval kan het scenario van Francis Ryck niet redden.

L' Amour trop fort

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Daniel Duval. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Jean Carmet, Daniel Duval, Hubert Deschamps en Christian Delanger.

De vriendschap tussen een jonge regisseur en een oude, weinig succesvolle bijrolspeler wordt verstoord doordat de filmer op een antiquaire verliefd wordt, terwijl de door zijn vrouw verlaten acteur juist meer en meer zijn gezelschap zoekt. Deze kennelijk autobiografische film van acteur-regisseur Duval over vertraagde volwassenheid, met alle positieve en negatieve ervaringen van dien, vervangt een psychologische uitdieping door een pittoreske en quasi-poëtische aanpak, waardoor het simpele gegeven alleen weet te boeien door goed en innemend acteren, maar nooit méér dan oppervlakkige belangstelling wekt.

Le bar du téléphone

1980 | Misdaad

Frankrijk 1980. Misdaad van Claude Barrois. Met o.a. Daniel Duval, François Périer, Raymond Pellegrin, Georges Wilson en Julien Guiomar.

Een voor eigen rekening en risiko werkende gangster verdenkt zijn collega's van verraad en zoekt een concrete aanleiding voor een wraakoefening. Hij vindt die in weddenschap op getruceerde boksmatch. Hij sluit zich aan bij een groep jonge criminelen, maar hun onervarenheid leidt tot een tragedie. Regisseur Barrois probeert met het scenario, de keuze van personages, de acteurs en de locaties in de voetsporen van Melville te treden - met Duval als nieuwe SAMOURAI. Het resultaat is weliswaar spannend, maar zonder enige oorspronkelijkheid op de sociale situering van de jonge misdadigers na. Ze zijn afkomstig uit de arbeidersklasse en hebben geen opleiding genoten, waardoor ze geen uitzicht hebben op een goede toekomst. Aan hun onvrede weten geen andere vorm te geven dan onbezonnen agressie. Scenario van Claude Néron.

La dérobade

1979 | Drama, Romantiek, Erotiek

Frankrijk 1979. Drama van Daniel Duval. Met o.a. Miou-Miou, Maria Schneider, Daniel Duval, Niels Arestrup en Brigitte Ariel.

Marie (Miou-Miou) prostitueert zich voor haar geliefde die bij andere pooiers in de schuld staat, zodat ze zich vrij moet kopen. Hoewel de film authentiek is, heeft hij de voorspelbaarheid en clichés van de trottoirmelodrama's uit de jaren 1950-60. De regie van Duval valt na zijn vorige persoonlijke films tegen, zijn acteren als de souteneur Gégé is beter. Miou-Miou is bewonderenswaardig als de onderworpen vrouw, die wanhopig aan haar bestaan tracht te ontkomen. Schneider is Maloup, Marie's vriendin bij wie ze haar hart uitstort.

Va voir maman, papa travaille

1977 | Drama, Komedie

Frankrijk 1977. Drama van François Leterrier. Met o.a. Marlène Jobert, Philippe Léotard, Daniel Duval, Micheline Presle en Macha Méril.

Een romance tussen een getrouwde vrouw en gescheiden man loopt stuk, omdat haar zoontje zich opeens hevig aan zijn vader hecht. Ook haar vriendinnen worden in hun privéleven of carrière belemmerd door hun kinderen. De film een heeft onduidelijke strekking die alleen op een pleidooi voor géén kinderen lijkt neer te komen, maar houdt overwegend een lichte toon en er wordt innemend geacteerd.

Ben et Bénédict

1977 |

Frankrijk 1977. Paule Delsol. Met o.a. Françoise Lebrun, André Dussollier, Daniel Duval, Jacqueline Staup en José Varéla.

Werkstudente medicijnen Ben is getrouwd met dominerende, niet begrijpende man. Ze droomt zich een alter ego Bénédict dat wel zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen heeft, maar noch dat ideaal noch stimulerende vriendschap met medestudent doet haar beslissen voor beëindiging zwangerschap die zelfstandige carrière definitief onmogelijk maakt. Feministische film zet droom en werkelijkheid ironisch tegenover elkaar, maar blijft in beide steken in clichés. Spel van Lebrun in titelrollen heeft te weinig contrast. Er is wel mooi camerawerk van Claude Beausoleil.

L' Ombre des châteaux

1976 | Drama, Komedie

Frankrijk 1976. Drama van Daniel Duval. Met o.a. Philippe Léotard, Albert Dray, Zoé Chauceau, Marcel Dalio en Stéphane Bouy.

Een Italiaans immigrantengezin lijdt een armzalig bestaan in Noord-Frankrijk. Broers bevrijden hun zusje uit een verbeteringsgesticht en willen naar Amerika reizen. Hun naïviteit - door het opgroeien zonder radio of tv - leidt tot komische en tragische resultaten, maar is niet altijd geloofwaardig.

La Ville bidon

1975 | Drama, Documentaire

Frankrijk 1975. Drama van Jacques Baratier. Met o.a. Bernadette Lafont, Daniel Duval, Jean-Pierre Darras, Roland Dubillard en Robert Castel.

Een drietal woonwagenbewoners leeft op de grens van een vuilnisbelt en sloppenwijk en behoudt marginale zelfstandigheid door middel van sloopwerk en activiteiten op de rand van de legaliteit, die hen in conflict brengen met de proletarische buurtgenoten die zich willen organiseren met als doel verbetering van hun leefomstandigheden. Urbaniseringsplannen van de gemeente - gebracht als de utopie van de 'klasseloze maatschappij' - drijven de explosieve situatie op de spits. Deze - oorspronkelijk korte en voor tv gemaakte - film werd in 1970 door een vertoningsverbod getroffen en later op lengte gebracht met aanvullende documentaire en politiek-satirische scènes. De romantisering van de principieel onaangepaste helden is al te gemakkelijk, maar de ironie en losse-pols-aanpak van de verschillende elementen werken toch verkwikkend.

Le voyage d'Amélie

1974 | Drama, Komedie

Frankrijk 1974. Drama van Daniel Duval. Met o.a. Louise Chevalier, Daniel Duval, Myriam Boyer, Stéphane Bouy en Hervé Lasseron.

Een vijftal ongeschoolde voorstadsjongeren die de weelde van de consumptiemaatschappij alleen kent van het zien op tv, heeft naar het voorbeeld van Amerikaanse films zonder succes hun slag proberen te slaan. Weduwe op leeftijd Am[KA1]elie (Chevalier) vraagt hun om - clandestien - het lijk van haar echtgenoot te vervoeren naar een dorpje waar haar enige familielid woont. Acteur-schrijver-regisseur Duval komt zelf uit het milieu dat hij in zijn speelfilmdebuut schildert en weet aan deze eenvoudige en innemende tragikomedie opmerkelijke authenticiteit te geven. De milde LES VALSEUSES-achtige (van Betrand Blier uit hetzelfde jaar) film wordt tegenwoordig tot het Franse erfgoed gerekend en na hervertoning in 2004 op het filmfestival van Cannes, werd in 2005 werd een gerestaureerde versie vertoond in aanwezigheid van Duval. Het camerawerk is van Michel Genet. Maurice Vanderschueren, die score schreef staat op de aftiteling als Maurice Vander. 16 mm, later opgeblazen naar 35 mm.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Daniel Duval op televisie komt.

Reageer