Jean-Philippe Bouyer

Cameraman

Jean-Philippe Bouyer is cameraman.
Er zijn 4 films gevonden.

Jazz Collection: James Carter

1999 | Documentaire, Biografie, Muziek

Canada/Frankrijk 1999. Documentaire van Nicolas Klotz. Met o.a. James Carter en Donald Washington.

Portret van de in 1969 te Detroit geboren jazzsaxofonist James Carter. Reeds op jonge leeftijd was hij een fan van Sidney Bechet, waardoor ook hij voor de sax koos. Zijn grote voorbeelden zijn verder Charlie Parker, John Coltrane, Ornette Coleman, Lester Young en Coleman Hawkins. Aanvankelijk imiteerde hij zijn 'helden', maar door zijn leraar en latere manager Donald Washington begon hij nieuwe paden te betreden. Hij ging terug naar de bron van een muziekstuk en paste het aan zijn eigen individuele stijl aan. Voor hem kunnen leven en muziek niet van elkaar gescheiden worden. Hij staat nu nog aan het begin van wat een grandioze carrière belooft te worden en wordt reeds gerekend bij de grootsten van de Amerikaanse zwarte jazz. Carter en Washington lichten de muziekimpressies toe. Regisseur Klotz schreef het scenario samen met Gérald Arnaud. Montage is van Rose-Marie Lausson. Jean-Philippe Bouyer stond achter de camera.

Jazz Collection : Brad Mehldau

1999 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1999. Documentaire van Nicolas Klotz. Met o.a. Brad Mehldau, Larry Grenadier en Jorge Rossy.

De jonge, blanke Amerikaanse pianist/componist Brad Mehldau (1970) brengt een mengeling van rock en pop in de jazz muziek. Zijn muzikale voorbeelden gaan van Bach en Mozart over Duke Ellington en John Coltrane tot The Beatles en Led Zeppelin. We volgen hem tijdens een verblijf in Berlijn waar hij enkele solo- optredens ten beste geeft. Tussen de muziekfragmenten in mediteert hij over het leven, de mensen en de muziek. Daarna zien we hem aan het werk in New York, waar hij met zijn trio een optreden verzorgt. Dit trio bestaat uit hemzelf (piano), Larry Grenadier (bas) en Jorge Rossy (percussie). Over Mehldau zelf kom je niet veel te weten, maar in de plaats krijg je wel een uitstekende demonstratie van zijn talent. Regisseur Klotz schreef ook het scenario. Commentaar is van Christian Bouillette. Voor de montage werd beroep gedaan op Rose-Marie Lausson en voor de fotografie tekende Jean-Philippe Bouyer.

Un été aux Hirondelles

1997 | Drama

België/Frankrijk 1997. Drama van Ismaël Ferroukhi. Met o.a. Malek Bechar, Jalil Naciri, Julia Lemaire, Naima Elmcherqui en Hebib Boukabous.

Sinds zijn ouders vanuit Algerije naar Frankrijk emigreerden woont de 22-jarige Akim (Bechar) in een voorstad van Toulouse, in een wijk die `Les Hirondelles` genoemd wordt. Zijn familie is diepgelovig, maar zelf is Akim niet ge[KA3]interesseerd in de islam. Werkloosheid en doelloosheid in de wijk maakt dat Akim weinig houvast heeft in het leven en samen met zijn vrienden pleegt hij kruimeldiefstallen. Dan besluit hij zich in te schrijven voor een cursus Oosterse gevechtssporten die gratis georganiseerd wordt in zijn wijk. Hier sluit hij vriendschap met monitor Abdel (Naciri). De niet bijstig gemotiveerde Akim is erg ontvankelijk voor diens radicale, integristische denkbeelden. Een jonge inwijkeling op zoek naar zijn identiteit. Het klinkt allemaal erg naïef en alles lijkt zeer eenvoudig te zijn, wat niet helemaal strookt met de werkelijkheid. Toch wordt een aanvaardbaar beeld geschetst van het leven van immigranten in een grootstad. Regisseur Ferroukhi schreef het scenario samen met Catherine Rihoit. Fotografie is van Jean-Philippe Bouyer.

La vie en face

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Laurent Dussaux. Met o.a. Nathalie Richard, Patrick Pineau, Alex Descas, Antonin Lebas-Joly en Camille Japy.

Claire (Richard) is een alleenstaande moeder die met veel toewijding haar zoontje Maxime (Lebas-Joly) opvoedt. De jongen droomt ervan cellist te worden. Ze heeft het druk in het hospitaal waar ze werkt en weet dat ze op Maxime kan rekenen voor lichte huishoudelijke taken. Tot op de dag dat Claire geplaagd wordt door hevige hoofdpijnen. Bij onderzoek blijkt dat ze een hersentumor heeft. Ze weigert zich te laten verzorgen om haar zoontje niet te alarmeren, want die kan het niet vinden met zijn onstabiele vader Alex (Pineau). Enkel haar vrienden en collega`s D[KA1]esir[KA1]e (Descas) en Fabienne (Japy) weten van haar ziekte. Tranerig melodrama dat het gebruik van enkele tientallen zakdoeken laat aanbevelen. De situatie is kunstmatig en dit kan niet verholpen worden door het middelmatige spel van de hoofdacteurs. Toch zal een groot deel van het (voornamelijk vrouwelijke) publiek zich laten ontroeren door deze sentimentaliteit die voor eerlijke emotie moet doorgaan. Geschreven door Elvire Murail, Dussaux en Marianne Groves. Achter de camera stond Jean-Philippe Bouyer. Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Philippe Bouyer op televisie komt.

Reageer