Aurélia Petit

Acteur

Aurélia Petit is acteur.
Er zijn 8 films gevonden.

Les heures souterraines

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Philippe Harel. Met o.a. Marie-Sophie Ferdane, Mehdi Nebbou, Eric Savin en Aurélia Petit.

Marketingmedewerkster Mathilde, weduwe met drie kinderen, lijdt onder de schofterige vernederingen van haar chef. Spoedarts Thibault ziet iedere dag het verborgen leed achter Parijse deuren, en breekt bedroefd met zijn liefdeloze vriendin. Verschillende werelden, dezelfde grotestadseenzaamheid, een minuscule kans dat M en T elkaar ooit zullen ontmoeten. Eclecticus Harel (Le vélo de Ghislain Lambert, Extension du domaine de la lutte) treft in deze Arte-productie de sombere toon van Delphine de Vigans roman. Ferdane en Nebbou zijn geweldig en de ouderwetse voice-over verleent het geheel een cineliteraire kwaliteit.

Week-ends

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Anne Villacèque. Met o.a. Karin Viard, Noémie Lvovsky, Jacques Gamblin, Ulrich Tukur en Aurélia Petit.

Sinds de jaren tachtig hebben bevriende stellen Christine/Jean en Sylvette/Ulrich op het Franse platteland hun tweede huizen tegenover elkaar, slechts een landweg ligt ertussen. Nu, vele jaren later, verlaat Jean Christine voor een jonge blom, en begint Sylvette zich af te vragen of het één-tweetje met Ulrich eigenlijk nog wel de moeite is. Via een ijzersterk speelkwartet (Viard voorop) en met een feilloze blik voor het opgekropte en verzwegene trancheert Villacèque twee huwelijken. Vijfde en zesde hoofdrolspelers zijn de huizen: eerst gelukseilandjes van weekendontspanning, later desolate mausoleumpjes van het voorbije.

L'enfance du mal

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Olivier Coussemacq. Met o.a. Anaïs Demoustier, Pascal Greggory, Ludmila Mikaël en Aurélia Petit.

Het kinderloze echtpaar Henri en Nathalie van Eyck ontdekt de vijftienjarige Céline, stiekem kamperend in de schuur. Ze ontfermen zich over haar, maar iets klopt er niet. Regiedebuut van opdrachtscenarist en assistent-regisseur Coussemacq wekt associaties met Chabrol en Simenon. Helaas wordt van de kijker wel erg veel goedgelovigheid verwacht, hetgeen Claude noch Georges bij het schrijven zou zijn overkomen. Demoustier, Greggory en Mikaël vormen echter een intrigerend drietal. Andere plus is de Kammerspiel-achtige mise en scène, die alle nieuwerwetse fratsen links laat liggen.

Lila Lili

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Marie Vermillard. Met o.a. Alexia Monduit, Geneviève Tenne, Simon Abkarian, Zinedine Soualem en Antoine Chappey.

Micheline (Monduit) is ongehuwd en zwanger (er wordt niet onthuld van wie). Ze heeft een baantje bij de Parijse metro en toetert mededelingen door de luidsprekers van het station Op[KA1]era. Als enig familielid heeft ze een gebrekkige en behoeftige grootmoeder. Ze huist in een woongemeenschap voor ongehuwde moeders en zo maken we kennis met Nad[KA2]ege (Tenne), haar hartsvriendin die zich bij ieder probleem afvraagt wat popzanger Francis Cabrel in zo`n situatie zou doen. En verder: met Claude (Chappey) die altijd met zijn romantische relaties in de knoop zit en Simon (Abkarian), die eeuwig optimistisch is. We leren dat Micheline van handballen houdt en het omroepsysteem van de ondergrondse benut voor ide[KA3]ele doeleinden (mensen wees lief tegen elkaar). Zowel Micheline, die het kader van de film vormt, als de individuele portretjes blijven afstandelijk en geen enkel personage wordt uitgediept. Het debuut van Vermillard, die sociaal werkster was, is goed bedoeld, maar nietszeggend, zonder hartstocht en bijna plotloos. Francofiele cinefielen herkennen in de groenteboer regisseur Klapisch. Het camerawerk is van Pascal Lagriffoul.

La vie est dure, nous aussi

1999 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1999. Komedie van Charles Castella. Met o.a. Charles Castella, Fabienne Babe, Alice De Poncheville, Luc Leclerc du Sablon en Sandrine Le Berre.

VV.

Papa est monté au ciel

1998 | Komedie, Fantasy, Familiefilm

Frankrijk/België 1998. Komedie van Jacques Renard. Met o.a. Luce Mouchel, Aurélia Petit, Madeleine Marion, Elisabeth Legillon en Sylviane Goudal.

Papa is overleden. Het leven van zijn drie dochters, Roseline (Cl[KA1]ement), Francine (Mouchel) en Corinne (Petit), verandert hierdoor grondig. Om hun verdriet te verwerken trachten ze elk een droom te verwezenlijken. De een tracht de verschillende vaders van haar kinderen bijeen te brengen, de ander trakteert zich op een vorstelijk snoepreisje, terwijl de derde op zoek gaat naar een knappe kerel. Hun omgeving kijkt met verbaasde ogen toe. Maar dan, op een dag nadat ze zich hebben laten gaan in hun geheime passies, krijgen ze een teken uit de hemel. Een ongewone dramatische komedie die handelt over de persoonlijke verwerking van rouw. Ondanks het trieste gegeven werd het een luchtige film waarin drie jonge vrouwen op een heel persoonlijke manier reageren op deze breuk in hun dagelijkse sleur. De drie actrices spelen het spel op ludieke wijze en slagen erin de kijker met een goed gevoel achter te laten. Met spijt in het hart dat ze uit zijn leven verdwijnen na het zien van de film, want zij zijn personen die durven te realiseren waar anderen enkel van dromen. Regisseur Renard en Philippe Minyana schreven het geestige, maar toch ernstige, scenario. Jacques Bouquin stond achter de camera. Stereo.

Laisse un peu d'amour

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Zaïda Ghorab-Volta. Met o.a. Andrée Damant, Lise Payen, Aurélia Petit, Michèle Ernou en Louise Vincent.

Monique (Damant) is 57, werkt in couture-atelier en woont in woonkazerne, ten Oosten van Parijs, met haar twee bijna volwassen dochters Sandra (Payen) en Gis[KA2]ele (Petit). Monique verliest haar baan en op haar leeftijd zal zij er niet in slagen ander werk te vinden. Voor Monique begint een nieuw leven, eindelijk zal zij tijd hebben om zich met haar dochters bezig te houden. Sandra zit na zelfmoordpoging in de psychiatrie en Gisèle werkt hard om toegelaten te worden tot toneel- en filmschool in Parijs. Nogal wiedes dat Monique's dochters ook geen tijd hebben om zich over haar zorgen te maken... Tragiek en humor liggen dicht bij elkaar in deze gevoelige milieustudie in de vorm van eenvoudig alledaags portret over drie vrouwen met veel gevoel voor haar personages door Ghorab-Volta in beeld gebracht. Iets schijnbaar banaal kan, op voorwaarde dat het precies wordt geobserveerd, bijzonder onderhoudend zijn.

Court toujours : Le dernier chaperon rouge

1995 | Drama, Fantasy, Horror, Musical

Frankrijk 1995. Drama van Jan Kounen. Met o.a. Emmanuelle Béart, Gérald Weingand, Diane Payne-Myers, Marc Caro en Stéphane Chivot.

Er was eens een koningin die van een zoon beviel die zo afzichtelijk was dat ze hem liet verbannen naar het toverbos. Uit het lelijkste komt echter soms het mooiste voort en zo kwamen er duizenden mooie roodkapjes in het bos, die echter een voor een gedood werden door het monster. Dit laatste wordt afgemaakt door het voorlaatste roodkapje, nadat het eerst reeds haar benen verminkte. Jaren gaan voorbij en het oude roodkapje (Payne-Myers) wil maar een ding: de benen stelen van de laatste van haar geslacht (B[KA1]eart). Deze wordt echter beschermd door een aantal vreemde plant-dieren, maar onder hen bevindt zich ook de verraderlijke wolf (Weingand). Volledig gezongen en gedanste griezel-sprookjesfilm die helemaal in het kader past van Caro's LA CITE DES ENFANTS PERDUS. Caro speelt trouwens de rol van het monster in de film. Zeker niet geschikt voor kinderen want de film zit vol wrede scènes en het einde kan hen helemaal verwarren. Een goed experiment dat echter niet gelukt is daar het inboet aan helderheid en duidelijkheid. Philippe Decouflé stond in voor de choreografie. Carlo de Boutiny en Kounen schreven het soms niet te volgen scenario. Tetsuo Naguta tekende voor de fotografie. DTS-Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Aurélia Petit op televisie komt.

Reageer