Maurice Tinchant

Acteur, Producer

Maurice Tinchant is acteur en producer.
Er zijn 10 films gevonden.

Holy Motors

2012 | Drama, Fantasy

Frankrijk/Duitsland 2012. Drama van Leos Carax. Met o.a. Denis Lavant, Edith Scob, Eva Mendes, Kylie Minogue en Michel Piccoli.

Een vreemde snuiter stapt ’s ochtends in een stretched limousine, die hem naar diverse fraaie locaties in Parijs vervoert, waar hij de ene na de andere rol aanneemt - van een oude bedelares en een bezorgde vader tot een huurmoordenaar en diens slachtoffer. Holy Motors is een krankzinnige trip, vol bespiegelingen over cinema en cinefiele knipogen, met mooie liedjes en sprekende limousines. Denis Lavant is geweldig als de transformatiekunstenaar, Eva Mendes en Kylie Minogue zijn leuk in de bijrollen. Regie en scenario van Leos Carax, vooral bekend van Les amants du Pont-Neuf (1991).

Ne touchez pas la hache

2007 | Drama

Frankrijk/Italië 2007. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Jeanne Balibar, Guillaume Depardieu, Michel Piccoli, Bulle Ogier en Barbet Schroeder.

Zoals in Honoré de Balzacs semi-autobiografische roman La duchesse de Langeais (1834) hertogin Antoinette haar aanbidder markies de Montriveau listig op afstand houdt, zo houdt Rivette in zijn verfilming de kijker op afstand. Deze platonische anti-liefde tussen twee aristocraten in Restauratie-Frankrijk wordt verteld met strikte terughoudendheid, tussentitels en dialogen als degenduels. Scenaristen Rivette, Pascal Bonitzer en Christine Laurent verwoorden, trouw aan de oorspronkelijke tekst, welhaast perverse afgronden van vruchteloze passie. De immer intrigerende Balibar piekt als hertogin Kwelgeest, Depardieu junior als gekwelde generaal. Streng en stijlvast en wellicht juist daardoor ongeschikt voor niet-Rivetters. Bijrol van regisseur Barbet Schroeder.

Jardins en automne

2006 | Komedie

Italië/Frankrijk/Rusland 2006. Komedie van Otar Iosseliani. Met o.a. Séverin Blanchet, Otar Iosseliani en Michel Piccoli.

Absurdistische komedie in de traditie van Jacques Tati over minister die in kraakpand gaat wonen.

Gentille

2005 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Drama van Sophie Fillières. Met o.a. Emmanuelle Devos, Lambert Wilson, Bruno Todeschini, Michael Lonsdale en Bulle Ogier.

Anesthesiste Fontaine heeft het maar moeilijk met mannen. Een patiënt is verliefd op haar, ze beschuldigt een man op straat er verontwaardigd van haar te volgen (om hem vervolgens voor een drankje uit te nodigen) en ondertussen laat haar geliefde herhaaldelijk weten nou eens te willen trouwen. Met lichte tred en ironie volgt scenariste-regisseuse Fillières in de straten van Parijs de romantische perikelen van een jonge vrouw die enigszins op drift is geraakt. Gentille ('braaf meisje') is even grillig en licht absurdistisch als de liefde zelf. Devos speelde eerder de dove secretaresse in Sur mes lèvres.

Va savoir

2001 | Drama, Komedie, Romantiek

Duitsland/Italië/Frankrijk 2001. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Basler, Sergio Castellitto, Jeanne Balibar, Bruno Todeschini en Hélène de Fougerolles.

Innemende comedy of manners rond zes personen (een regisseur, een actrice, haar voormalige amant, diens echtgenote, haar minnaar en zijn zus) biedt bitterzoete verwikkelingen en hilarische situaties, gemodelleerd naar Pirandello's 'Zes personages op zoek naar een auteur'. Het literair getinte scenario is een typisch ensemblestuk, dat met de solide rolverdeling heel goed tot zijn recht komt, vooral tegen de achtergrond van het theaterwereldje, waarin de 73-jarige Rivette, die met Va savoir wellicht een van zijn toegankelijkste films heeft gemaakt, zo graag werkt. Tegenover het volledig uitgebalanceerde geheel staat de lange speelduur, voor een modern publiek mogelijk wat teveel van het goede.

Aïe

2000 | Romantiek, Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Romantiek van Sophie Fillières. Met o.a. André Dussollier, Hélène Fillières, Emmanuelle Devos, Anne Le Ny en Lucienne Hamon.

Robert (Dussollier) is rond de vijftig. Hij lijdt aan allerlei neuroses en complexen en is daarom nog steeds niet getrouwd. Hij eet liever bij zijn vader (Pascal) en moeder (Casadesus) en blijft dan uit angst voor het donker bij hen slapen. Zijn zus Marie (Le Ny) sleept hem mee naar de kraamafdeling van het ziekenhuis om hem te laten kennismaken met Claire (Devos) die juist bevallen is van een baby. Ze hoopt hem te koppelen, want Marie heeft een verhouding met de vader. Marie wist niet dat Robert en Claire elkaar kenden en dat ze een inmiddels uitgedoofde relatie hadden. In een restaurant trekt Robert de stoute schoenen aan als hij Marie-Pierre (H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres) ziet. Zij is de serveerster, die net aan haar lunchpauze is begonnen. Robert spreekt haar op onhandige wijze aan, maar haar reactie is overrompelend: ze wil hem best gelukkig maken en ze stelt hem voor om een romantische affaire te hebben. Ze heeft de bijnaam A[KA3]ie. Ze kotst regelmatig en ruikt daarna uit haar mond. Dan heeft Robert het wel weer gehad. Ze belanden evenwel onafhankelijk en na elkaar, onaangekondigd in Claire`s woning en moeten zich samen verstoppen in een grote kast als Claire`s vriend thuiskomt. Ze hervatten de afgebroken weg en als zij Robert mee naar huis neemt, stelt ze hem voor aan haar vader (Rimoux) en moeder (Hamon), die even idioot zijn als de ouders van Robert. Ze eindigen samen in bed. A[KA3]ie en haar ouders zijn van buitenaardse afkomst, maar hun planeet lijkt bijna als twee druppels op onze goede oude aarde (de grote vakantie is in juni in plaats van augustus, maar die vlieger gaat eigenlijk alleen maar op voor Frankrijk). Het scenario van regisseuse Sophie Filli[KA2]eres mag beslist origineel genoemd worden. Het bestaat uit grappige, losse dialogen die tot een bepaalde samenhang zijn gebracht. De rollen, met name Dussollier en H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres (de zuster van regisseuse Sophie) zijn aardig en het resultaat is een aparte maar onderhoudende film, die goed is voor menige brede glimlach. Helaas is het einde teleurstellend. De rolprent werd vijf dagen achtereen vertoond in de Screening Room in New York en leverde slechts 660 dollar op - een forse tegenvalller voor een miljoenenstad. Wie in Amerika een film uitbrengt moet hem laten indubben, over een reclamebudget van ettelijke miljoenen dollars beschikken, en hem in veel zalen tegelijk laten uitkomen, hetgeen zeer kostbaar is omdat je een evenredig aantal zeer kostbare kopieën moet laten vervaardigen. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Adieu, plancher des vaches !

1999 | Komedie

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1999. Komedie van Otar Iosseliani. Met o.a. Nico Tarielashvili, Lily Lavina, Otar Iosseliani, Philippe Bas en Stephanie Hainque.

Een nieuwe film van de voormalige Russische dissident (uit Georgi[KA3]e), die sedert de jaren 1970 in Frankrijk leeft en werkt, is voor zijn aanhangers altijd een soort happening. Deze keer is het thema dat buurmans gras altijd groener is: de rijken willen gewoon en arm zijn en de armen willen belangrijk zijn. Nauwelijks een realistisch uitgangspunt. Aan de hand van de belevenissen van Nicolas (Tarielashvili), een telg uit een steenrijke familie, maken we mee hoe dit allemaal in elkaar steekt. Twintig jaar lang beschermde zijn ondernemende moeder (Lavina) hem, die van het ene zakelijke gesprek naar het andere snelt per helicopter, in een ommuurd, ouderlijk herenhuis in Parijs, maar dan gaat Nicolas er van tijd tot tijd toch zelf op uit. Hij wast borden in een caf[KA1]e in een asociale buurt en heeft een oogje op Paulette (Hainque), de dochter van de kastelein, maar zij ziet hem niet. Ze heeft wel oog voor Gaston (Bas), een hochstapler die zich uitgeeft voor de bezitter van een jacht (dat hij zou verhuren) en op een geleende motor rondrijdt. Paulette schijnt verrukt te zijn van het feit dat Gaston haar als oud vuil behandelt en zij lijkt te genieten van zijn hardhandige optreden. De vader van Nicolas (regisseur Iosseliani) wordt weggehouden door moeder en verdoet zijn tijd met de modelspoorbaan en bezat zich overmatig aan dure wijnen. Tenslotte neemt Nicolas een aantal vrienden van laag allooi mee, waarbij zijn vader een drinkebroer treft. Nadat Nicolas in de gevangenis is beland, besluit hij zijn leven te veranderen. Ook zijn vader besluit de vrijheid te kiezen, hoewel het meer een beschikking over het eigen lot is. Het scenario van regisseur Iosseliani is onsamenhangend, waardoor de film het moet hebben van de scène's, maar die zijn meestal veel te lang zijn en slaan dikwijls nergens op. De ironie ligt er soms duimendik bovenop en de humor is des duivels, maar niet kwetsend of storend. De spelprestaties zijn ondergeschikt aan de vertelling, die eigenlijk geen vertelling is. Al met al duurt deze film veel te lang en werkt hij in het laatste half uur op de zenuwen. Het camerawerk is van William Lubtchansky. De titel slaat op een uitdrukking van Franse zeelieden uit de 19e eeuw, die als ze uitvoeren de vaste bodem onder de voeten verloren, maar dan hoopten op nieuwe, betere gronden - wij zouden zeggen: op water kun je niet lopen.

Secret défense

1998 | Mysterie, Familiefilm

Zwitserland/Frankrijk/Italië 1998. Mysterie van Jacques Rivette. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Jerzy Radziwilowicz, Laure Marsac, Françoise Fabian en Pascal Bonitzer.

Moderne Franse versie van de klassieke Elektra-mythe met Sylvie (Bonnaire) in de hoofdrol. Haar leven is uitermate gestructureerd totdat haar broer Paul (Colin) komt opdagen met een verward verhaal over de vermeende moordenaar van hun vader. Ze besluit zich te wapenen en stort zich zo in een intrigerend verhaal van dood en rampspoed, liefde, vertrouwen en wraak. De controversiële Nouvelle Vague-filmmaker Rivette maakte ooit een 13 uur lange film (Out one, 1971) en heeft een diepe minachting voor filmconventies als continuïteit en plot. In het 'slechts' 170 minuten (in de oorspronkelijke versie) durende Secret défense verstrengelt hij op een intelligente manier het leven van alledag met een raadselachtige vervreemding. De acteurs lijken al improviserend met het meanderende plot mee te deinen. De focus ligt bij de realiteit van het moment zoals Sylvie die beleeft, zonder een ogenblik de aandacht van de kijker te verliezen. (VM/VPRO Gids)

Cannes... les 400 coups

1997 | Documentaire

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1997. Documentaire van Gilles Nadeau. Met o.a. Georges Cravenne, Louisette Fargette, Roger Vadim, Claudia Cardinale en Henri Alekan.

Een overzicht van vijftig jaar Festival van Cannes, beginnende met de valse start in 1939, om dan over te schakelen op het echte eerste festival van 20 september tot en met 5 oktober 1946. De vele documentaire beelden met beroemde vedetten van destijds die langs de Croisette paraderen worden afgewisseld met interviews met de groten van vandaag. Er wordt natuurlijk aandacht besteed aan het afgebroken festival van 1968, dat als gevolg had dat nevenmanifestaties als [KL]La quainzaine des r[KA1]ealisateurs[KLE] en [KL]La semaine de la critique[KLE] het levenslicht zagen. Tevens worden fragmenten getoond uit films die hun loopbaan startten in Cannes, evenals beelden van enkele prijsuitreikingen. Het geheel zit eerder rommelig in elkaar en werd duidelijk vlug gemonteerd (door Martine Evin) om de concurrenten voor te zijn. Michel Pascal en Nadeau schreven het scenario. Pascal stond tevens in voor de commentaar en de interviews. Achter de camera stonden Jean-Claude Lemercier, Jacques Pamart en Gorka Sistiaga.

Nuit et jour

1991 | Drama, Experimenteel, Komedie

België/Zwitserland/Frankrijk 1991. Drama van Chantal Akerman. Met o.a. Guilaine Londez, Thomas Langmann, François Négret, Nicole Colchat en Pierre Laroche.

Beiden - nieuw in Parijs - hebben elkaar gevonden; ze hebben genoeg aan de liefde: sensuele Londez en haar vrijer taxichauffeur Langmann. Op een dag neemt Langmann collega Négret mee. Hij werkt overdag en palmt haar langzaam maar zeker in - en zij hem. Ze meent dat de perfecte liefde met beide minnaars mogelijk is, totdat Langmann wantrouwig wordt en zijn recht van de eerste opeist. Een origineel portret van een driehoeksverhouding dat het moet hebben van de sterke dialoog, maar het gebrek aan actie wreekt zich evenwel tegen het einde van de film, al speelt Londez de sterretjes van de hemel. Scenario van Akerman en Pascal Bonitzer naar een idee van Michel Vandestien. De fraaie fotografie is van een heel team: Jean- Claude Neckelbrouck, Pierre Gordower, Bernard Delville en Oliver Dessalles. Voor een deel gefinancierd met geld van de Europese Gemeenschap en participatie van abonnee-tv Canal Plus en de Belgische zender RTBF.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Maurice Tinchant op televisie komt.

Reageer